Historic Assen Trophy, TT Circuit Assen, 13-14 juli 2014

OP vrijdag 12 juli vertrok ik samen met Harold en Ingrid al richting Assen; omdat de Sunbeam voorzien was van nieuwe 15”wielen, tezamen met 10J Avon slicks leek het ons een goed idee om dat eerst wat te testen, een beetje gevoel te krijgen bij de nieuwe set-up. Ron zou later die avond komen, samen met Vienne.
De dagen voorafgaand aan Assen had ik me wat zorgen gemaakt over het weer. Immers, de dagen ervoor was het werkelijk zeer slecht, kon me niet voorstellen dat het ineens zou omslaan. Toch was dat zo, in de regio Utrecht was het nog flink bewolkt en niet echt warm, richting Drente klom te temperatuur al snel richting de 25 graden, eenmaal op Assen was het al 28 graden en mooi zonnig. Wel erg warm, maar alles beter dan regen!
De tent opgezet, uitgeladen, auto gekeurd.. alwaar ik iemand tegen kwam die vroeger aan de Sunbeam gesleuteld heeft toen Roald Derks ermee reed. Blijft apart, zulke mensen tegenkomen en hun verhalen aan te horen..

De auto werd uiteraard goedgekeurd voor de vrij rijden sessie, om half 3 mocht ik de baan op. IK had nog wat instructies gehad, de langzamere deelnemer “mocht altijd op de lijn blijven”(ik reed met niet-licentie houders) en ik werd niet geacht “zomaar binnendoor te klappen”. Nouja, vooruit. Eens kijken of ik daar mee uit de voeten kon.
IK de baan op.. Harold had me op het hart gedrukt wel direct snelheid te maken met de Avons, niet te langzaam gaan met remmen opwarmen, dus ging niet al te behoedzaam. En kreeg echt een verassing; normaal, met de Michelins was het altijd oppassen voor blokkerende wielen met aanremmen met koude remmen/banden, nu was dit totaal niet aan de orde. Dat was fijn! Na 1 rondje remmen opgewarmd te hebben kon ik snelheid maken. Afspraak was dat ik iedere 4 á 5 ronden binnen zou komen zodat de bandenspanning steeds gecheckt kon worden, voor de dag erna. Ik wist de sessie mooi op te bouwen, begon met 2.13, en reed steeds per ronde 2 secondes eraf, en reed zodoende al tegen de 2.05 toen ik voor het eerst binnenkwam. Bandenspanning af laten lopen, en weer gaan. 1 lastige bocht op het circuit deed de auto wat vreemd met aanremmen, dus besteedde mijn aandacht vooral daaraan, hoe en waar te remmen zonder dat de auto zo aan het wringen was. Wat dat betreft was het even wennen. Nu was het echt enorm warm, dus 4 ronden later maar weer naar binnen, Harold weer om de auto heen…. En vertelde me doodleuk dat er rechtsvoor geen lucht meer in de band zat. Wat?? Ik reed dus met een compleet lege band. En dan nog 2.05 rijden?? Apart. Had ik dan niets gemerkt? Nouja. Die ene bocht, daar merkte ik wel wat, maar nam aan dat gewoon de nieuwe karakteristiek van de auto was, in combinatie met een erg lastige bocht (Voor de kenners: Mandeveenbocht). Harold merkte op dat ik dit soort dingen echt moet gaan opmerken, omdat ik anders minstens een nieuwe velg of, nog erger, de auto afschrijf. Tja. Ik kon daar weinig zinnigs op antwoorden, kon pas de volgende dag beoordelen of ik nu wel of niet wat had gemerkt.
En de band? Die kon helaas al weggegooid worden.. Er zat een gat in de slick. Kostbaar grapje, zo’n training.
Inmiddels waren op de paddock de meeste rijders aangekomen, en werd het nog best gezellig! Wat dat betreft moet ik, geholpen door het mooie weer, mijn beeld van Assen bijstellen. Als er volk op de paddock stond was het helemaal niet troosteloos of sfeerloos! Het is maar wat je er zelf van maakt, zullen we maar zeggen. Rond 18.00 uur kwamen Ron en Vienne ook aan, lekker naar het hotel, hapje eten daar en naar bed!

De volgende dag moesten we redelijk bijtijds op het circuit zijn, de briefing was om half 10. Daarna de spullen klaar leggen, het programma was wat aangepast, om half 12 zou de kwalificatie beginnen. Helaas was er een flink oliespoor gedropt door een auto van de klasse voor ons, al met al hadden we zeker 45 minuten uitloop! En dat is dan best wel lang, met dat warme weer met de enige schaduw die voorhanden is, is van de auto zelf.
De kwalificatie heb ik vooral gebruikt om bepaalde bochten beter door te krijgen. De eerder genoemde Mandeveen bocht was nu gelukkig zonder een lekke band gaan probleem, maar de eerste bocht na de start-finish, de  Haarbocht was ook nog best wel lastig. Waar te remmen, en hoe hard in te sturen zodat je goed uitkwam voor de volgende bocht, want daar kon je nog erg veel snelheid maken. Ook de combinatie die daarna kwam had echt wat aandacht nodig. Een zeer knijpende doordraaier, en dan een krappe haaks-om. Ingewikkeld! Naderhand veel erover gediscuseerd met Harold; ik had de laatste ronde de lijn gereden zoals mij die het snelste/kortste leek, en dit was niet precies zoals een racelijn zou zijn (binnen-buiten). Ik reed hem nu vooral binnen, liet hem halverwege dan wel iets naar buiten lopen. En het mooie was, ik heb nu een data logging systeem (via een redelijk simpel uitziende laptimer), dus we konden precies zien bij ieder stukje bocht wat het effect was op de snelheid. Interessante kost, uitkomst was eigenlijk een combinatie van de 2 verschillende lijnen zoals ik de bochten had gereden; zeker niet te ver naar buiten in de “ossenbroeken” maar richting strubben juist wel wat naar buiten, en niet al te scherp de auto omgooien voor de haakse bocht erna. Ik stuurde nu zo scherp in dat ik over het groene heuveltje in het midden ging, later in de races zag ik dat dit toch niet helemaal ideaal was, dat dit wel erg veel snelheid eruit haalde. Al met al reed ik 2.05:8, goed voor een 6e startplek. Helemaal niet verkeerd voor op een circuit waar ik amper gereden heb!

Die middag zou om 4 uur de eerste race verreden worden.  Ik had lage verwachtingen, zou het allemaal wel zien, gewoon lekker rijden!  Wel vond ik de start wat spannend; ik heb nog steeds niet vaak het starten kunnen oefenen vanuit een staande start, sinds ik een heel lange eerste versnelling heb.  Eenmaal opgesteld ging het allemaal snel, Voor we het wisten kregen we het 5 seconden signaal en gingen de rode lichten aan.. en weer uit. Een redelijke start, wist direct een plekje te pakken, door Jeroen met zijn mooie Rover in te halen. Jammer genoeg wist hij die al binnen die eerste ronde al terug te veroveren…  Uiteindelijk belandden we (de Rover en ik) in een 25 minuten durend gevecht met de rode Camaro, waar regelmatig van plek werd gewisseld. Het was Jeroen die na afloop het snelste (en slimste!) was, en met de 4e plek aan de haal ging. Jan met de Camaro werd 5e, ikzelf stond wederom op de 6e plek.  Het was een leuke race, waar ik echt van heb genoten. Immers, je kan niet altijd zeggen dat je echt ervoor gestreden hebt, maar dan toch altijd het idee hebt gehad dat er goed gekeken werd door een ieder. Wel jammer dat Jeroen vlak voor mijn neus in een gat dook wat wellicht net iets te krap was.. En daarbij tegen de groene Dodge Challenger aan kwam, altijd vervelend dit soort race ongelukjes. Vond het wel erg zwaar overigens, deze race. Of dat nu door de hitte kwam of door voor het eerst in serieuze gevechten te raken laat ik maar in het midden, maar ik was blij dat het erop zat! Ik werd na afloop door Harold enthousiast onthaald met een knuffel, “Heldin”, noemde hij me.. Nou, wat wil je nog meer! Ik voelde me ook best wel heldhaftig hoor! Als ik dan de Sunbeam zo nu en dan naast de Camaro kon zetten..mijn kleine, dappere Sunbeam, naast die grote Amerikaan! Ik had overigens nu als rondetijd 2:02.1, iets waar ik erg tevreden mee was! Toch een zeer nette tijd!


De volgende dag was het weer compleet anders. (Zeer) slecht weer werd voorspeld in het land, en in Assen was het erg sober. Regen op komst? De buienradar zei van niet, dus gewoon op slicks voorbereiden voor de eerste race.
We waren als eerste van de dag aan de beurt. Ik hoorde wat zorgwekkende geluiden om me heen, dat de baan wel glad zou zijn, maar besloot dit maar naast me neer te leggen. Ik had nu zulke geweldige banden, zou vast wel goed zijn! Had zelfs met een gekke bek tegen gezegd dat ik voor een podiumplaats ging. Gekke bek, want dit lag wat mijn betreft niet binnen mijn mogelijkheden. Te voorzichtig, te beleefd, en misschien ook niet gedreven genoeg. Hoe vaak had Harold het al niet tegen me gezegd? Langer het gas vasthouden, later remmen!  Nu had ik wel te horen gekregen dat ik inmiddels voor de bocht na de start-finish al wel later remde.. dus wie weet. Misschien was er nog hoop!
Met de opstelling deed iedereen erg rustig aan, ik was de eerste. Maar het ging weer allemaal erg vlot, en klokslag 11 uur konden we de baan op. Weer de 3e startrij, en dit keer met de start had Harold me geadviseerd meer toeren te maken, zeker 5 á 6000 toeren.
Dus..5 seconden bord, toeren opschroeven,  lichten weer aan.. en uit. Ik liet de koppeling opkomen, maar had echt alleen wielspin, zag de rest al rollen en ik stond bij wijze van spreke nog stil. Dus weer even minder gas..rollen.. en wederom op het gas. Dit keer wel tractie, en kon nog net de aansluiting behouden, in dezelfde volgorde zoals we gestart waren. Al  snel begon het liedje weer van voor af aan. Weer in gevecht met de Rover en de Camaro. Het werd een vertrouwd spelletje, niet verkeerd, je leert hoe de ander rijdt, je weet waar je ze kan verwachten. Na een paar rondes had ik de Sunbeam al een keer naast de Rover weten te zetten, maar ik was niet heldhaftig genoeg, en bij de chicane achterin liet in Jeroen weer gaan. Niet slim..weer opnieuw beginnen met dichtbij komen. Gelukkig duurde dat niet lang. Inmiddels reden we weer in de krappe doordraaier na het rechte stuk, en zag ik dat de Rover de Camaro buitenom inhaalde. Nou, dat moet ik ook kunnen, theoretisch gezien zelfs makkelijker omdat de wielbasis van de Sunbeam korter is dan die van de Rover. Dus ik nam dezelfde route..En ik was er voorbij!
Maarja, direct daarna kwam al weer een snel stuk. Niet handig met een auto in het kielzog die echt grote stappen neemt. Echter, ik was inmiddels óók al bij Jeroen met zijn Rover.. kon er voorbij.. En in plaats van dat hij een uitrempoging ondernam sloot hij aan, en was ik daar nu dus ook voorbij! En van de Rover wist ik dat ik ook qua snelheid sneller was, dus nu kon ik ze voorblijven misschien! Immers, die Rover en de Camaro moesten nu eerst samen weer het een en ander uitvechten! Snel door de chicane, snel de bocht naar links, daarna rechts.. En ga vervolgens véél te hard de Mandeveen bocht in, en vlieg naast de baan. Oeps! Niet handig, als je net 2 man hebt ingehaald. Met kunst en vliegwerk wist ik de auto in ieder geval niet te laten spinnen, en kon snel weer op de baan.. zonder al weer ingehaald te worden. Nog steeds geen Camaro of Rover te zien, gelukkig. Dus ik vervolgde mijn weg, mezelf streng toesprekend, dat ik nu echt netjes moet rijden om mijn voorsprong te houden. Zodra die 2 auto’s voor me weg waren kon ik nu eindelijk “echt”gas geven.. en kreeg de Porsche 964 RS van Ruud Poels in het oog. Waarvan ik me realiseerde dat hij 3e reed. Goh.. IK liep wel erg hard op hem in. En..mijn rondetijden waren inmiddels van 2.04 naar 2.01 gegaan… naar 2.00 zelfs…! En in een mum van tijd was ik bij Ruud, en kon ik hem op acceleratie inhalen. Wow! Ik reed nu gewoon op een podium plek! Moest me echt beheersen, ik moest nog zeker 4 rondes, moest nu niet gek gaan doen, of me laten gaan, ik voelde me een tikje emotioneel… En dan eindelijk. Na totaal 14 rondes kwam de finish vlag. YES! Ik was voor het eerst in mij race carrière op een podium plek overall geëindigd! Ik was zo ongelooflijk blij, en kon het eigenlijk nauwelijks geloven. Moest ik nog wel de auto naar Parc Fermé rijden.. Want na de finish, in het uitlooprondje, begon de Sunbeam wat vreemd te doen. Ik wilde opschakelen, en zodra ik de koppeling intrapte schoot mijn toerental omhoog. Oei. Stress! Nog een keer geprobeerd.. Niet goed. Direct de auto uitgezet en geparkeerd op een stukje verhard naast de baan. Weer opnieuw gestart, meters gecontroleerd.. Alles zag er goed uit en klonk goed. Ook kon ik gewoon schakelen. Nouja, dan zal het wel weer een gevalletje “te warm”zijn, iets met een klevende koppeling?? En om me nu terug te laten slepen terwijl ik naar een prijsuitreiking moest.. Dus rustig terug gereden, en merkte dat het steeds minder werd. Warmte dus, dacht ik.
Toen ik eenmaal binnen kwam, en mensen al 3 vingers naar me opstoken, wist ik het zeker. Ik was derde gewordenJ . Ik stapte uit de auto, kreeg te horen dat ik naar het podium moest (wat ik niet kon vinden in eerste instantie), en nam Vienne mee naar boven.  Alwaar ik een microfoon onder mijn neus kreeg. “dat ik het vuur uit mijn schenen had gereden, de 2e helft van de race”. Eh wat? Pfff.. moet je ineens nog wat zinnigs vertellen ook! Nou goed. Dat overleefd,  ik kreeg een beker uitgereikt. Hans  van de Woude was inmiddels ook gearriveerd, die was heel knap 2e geworden, en  Christian Marx met zijn Triumph TR8 was (weer) eerste. Elkaar gefeliciteerd, even op de foto, en daarna nog even de start van de volgende klasse vanaf het hoge podium bekeken. Mooi uitzicht daar!

Toen  we eenmaal de auto weer mochten ophalen, ging Harold dat doen zodat hij direct kon zien wat er aan de hand was. Hij startte de auto..waarbij gas gegeven moet worden.. En direct knalde het toeren heel hoog. Oei.. Pas na de 3e keer ging het goed en kon hij de auto naar de tent terug rijden. Waarschijnlijk had ik de koppelingsplaat weet om zeep gebracht door té abrupt te schakelen met gas/koppeling. Mhm. Maar ik heb daar echt op gelet; met schakelen moet er echt een fractie van een seconde vertraging zijn tussen het moment van koppeling los en gas, anders krijgt de bak enorme klappen te verduren en wordt de koppelingsplaat veel te heet. Dit hadden we na Zandvoort al ondervonden toen de ophangpunten van de bak waren afgescheurd en de koppelingsplaat verbrand was. Maar ik had daar toch op gelet?
Eenmaal de motorkap open werd snel duidelijk wat het euvel was; beide gaskabels waren vrijwel helemaal doorgesleten. Een wat onhandige constructie die eens in de zoveel tijd de kabels laat doorslijten. Ik had dus maar net de finish gehaald!
Inmiddels was het in sommige delen van het land erg slecht weer, in Assen was het nog altijd droog. Weliswaar flink bewolkt, ook donkere luchten, maar nog altijd niets aan de hand. Dat zou mooi zijn, als we het het hele weekend droog gingen houden!
De laatste race van het weekend was om 15.30 uur. Voelde me iets gespannen; wilde mezelf niet al te hoge verwachtingen opleggen, aan de andere kant.. dat Podium smaakte naar meer. Nou goed, maar zien.

De start ging niet eens zo slecht, maar weer weinig tractie. En de heren met de Amerikanen en Ruud met zijn Porsche maakten werkelijk een fantastische start! Aandachtspuntje dus voor de volgende races..starten… Was in het verleden geen probleem, met de andere overbrenging in de bak, maar met die lange 1 vind ik het nog steeds lastig. Ik moest aansluiten achter de groene Dodge Challenger, die op zijn beurt uiteindelijk Jan Schippers nog wist in te halen met de camaro. Ik kon nog wel Ruud Poels inhalen, uiteindelijk resulteerde dat in een weinig boeiende race waar ik niet aan mijn rondetijden van 2 minuut rond kwam, Jan juist wat sneller was dan de vorige race, en ik er dus niet meer naast kon komen en er voorbij. Eén keer lukt me het wel.. En had ik links de langzamere Suzuki Swift, ikzelf zat rechts. Dus dacht..Nu rij ik de Camaro klem. Maar helaas. Jan zag een gaatje.. en maakte dat wat groter door mijn kant op te sturen. Kan je vertellen; zo dichtbij is een Camaro erg groot! En ik weet dat Jan zuinig is op materiaal, een gentleman driver is.. Niettemin schrok ik, en maakte dus plek voor hem. Stom! Want dat was mijn enige kans in de hele race om hem echt voor te kunnen blijven en weer meer snelheid te kunnen maken.
Uiteindelijk finishte ik 4e, met een snelste rondetijd van 2.02, en mocht ik tevreden zijn. De auto was nog heel, koppeling bleek het gewoon gehouden te hebben.. Wat wil je nog meer!

We konden terug kijken op een geslaagd weekend, op een erg ondergewaardeerd Assen. Waarom, weet ik eigenlijk achteraf niet. Ik had ook van te voren gezegd, tikje troosteloos daar, maar ach, het is maar wat je er zelf van maakt. Met wat volk op de paddock is het net zo gezellig en levendig als op andere circuits. En ik kan je vertellen, vooral met de Motor mensen op de paddock was het een..kleurrijk geheel.
We gaan nu eerst op vakantie, en dan ons klaar maken voor de races op Zandvoort, bij de Historische Grand Prix. Tot dan!

 

 

 

Dank gaat natuurlijk uit naar de fotografen die weer voor fantastische foto's gezorgd hebben. Dit keer; Carlo Senten, Henry Soenarko en Leo Ernst.


Filmpjes van de 3 races vind je hier.