Finaleraces, TT Circuit Assen, 29-30 oktober 2022


Nee, ik zou geen race verslagen meer schrijven. Had er geen zin meer in. Kost veel tijd, en wie leest het nou? Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan, en na dit race weekend had ik toch nog wel wat dingetjes met “jullie”te delen. Want afgelopen weekend op Assen was een bijzondere. Ja, ik crashte in de Esprit, maar daarvoor waren er nog mooie momenten. Erna ook. En die wil ik dan toch delen!

Assen dus. Eén van mijn favoriete circuits. Vorige maand hadden we er ook al gereden. Toen reed ik met de Sunbeam. Ging wel aardig maar… Die auto is nog niet helemaal “de mijne”. We zijn nog niet zo close als ik dat voelde met de wit blauwe. Vorig jaar ook op Assen gereden. Met de esprit. Toen had ik ook niet zo heel veel geluk, iets met een voorruit die er wat vreemd uit kwam te zien, maar uiteindelijk een droge race gehad. En die ging goed. Snelste rondetijd 1.58, PR voor mij. Was echter 1 rondje.
Daarna, maart dit jaar, op Magny Cours. Wat een leuke baan. En wat een schik had ik met de Esprit. Vooral toen ik race na race steeds een plekje naar voren kroop. Om uiteindelijk 3e (en de 2e plek heb ik een beetje suffig weggegeven) overall te worden. Dat was gaaf! Maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik nog altijd in dragster mode reed, met die auto. Want gas geven gaat goed, met de Esprit. In de bochten had ik er niet zoveel vertrouwen in. Ik weet niet. IK voelde het gewoon niet.

Terug naar de Finaleraces op Assen. Het weer beloofde fantastisch te worden. Dat werd het ook. Maar helaas hadden we toch een behoorlijk vochtige baan, op zaterdag ochtend. Voor de kwalificatie. Tja. Regenbanden was geen optie. Dus op slicks. Dat was nieuw voor mij, in de Esprit. Ik weet hoe geweldig de auto is op nat met regenbanden, maar met slicks? Dat klonk toch als vaardigheden die mijn kunnen te boven gingen! Ik hield die gedachte maar voor me, sterker nog, ik kreeg het voor elkaar om mijn altijd nadenkende brein op standje “blanco”te zetten. En zo de baan op. Ron en Vienne in de Sunbeams. Die zouden het zwaarder krijgen…
Opwarmen ging niet geweldig. Na bocht 3 hing er al een rode vlag. WT…? Wat nu precies de reden is weet ik nog steeds niet, maar we mochten dus naar binnen. Alwaar in de pits “wet race”uithing. Ehm…Ja. Simon vroeg nog, moet ik de regenbanden klaar zetten? Ron en Vienne gaven geen krimp, die bleven op slicks, dus dan mocht ik zeker niet klagen. Slicks was wat het zou blijven. Snel mochten we weer de baan op. Wat op warmen.. En gaan. Het eerste wat me opviel was dat de auto licht onderstuurd was. Grappig. Ik had dat nooit gevoel. Nog beter was dat de auto daar niet listig op werd (meestal komt de esprit na onderstuur om) maar met een voorzichtige voet zich door de bocht liet duwen. Mooi. Verder… voelde allemaal prima. Even iets meer gas. Oh, flink overstuur. Maar niets wat niet op te vangen was. Mooi. Door! ZO reed ik mijn rondjes. Op een gegeven moment ga ik Ruud Poels voorbij met zijn Porsche 964. Toch niet een van de minste. Zat er een rondje voor.. en toen dacht ik.. nee, ik moet hem toch ophouden?! Dus gewezen, kom er langs. Maar na een paar bochten kreeg ik in de gaten dat hij zeker niet sneller was op dat moment. Dus weer snel voorbij gegaan.
Kort voor het einde dacht ik, laat ik voor de zekerheid even checken of mij banden op temperatuur zijn. Dom. Ik had geen reden om aan mezelf te twijfelen, het ging goed! Ja, beaamde Simon. Voor niet optimaal, achter prima. Oke, dat wist ik. En toen wilde ik weer de baan op, werd er afgevlagd. Jammer, want die laatste ronde bleek een veel snellere ronde te zijn dan de vorige, en omdat ik naar binnen was gekomen pikte ik die natuurlijk niet mee. Op moment van binnenkomen had ik nog P9, maar een maal klaar was het P13, met een tijd van 2:11. Zeer tevreden!
Ron en Vienne hadden het lastig, Vienne had zeer voorzichtig gedaan, Ron ook, beiden eindigden resp. 26 en 27e.

Er zat ongeveer een uurtje alles bij elkaar tussen. In die tijd moest er getoiletteerd worden, gedronken, wellicht iets kleins eten, tanken… Maar het lukte allemaal. Dus om 11.10 uur moesten we weer naar de pregrid. Nu op een volledig droge baan. Ik weer het knopje omgezet, standje blanco…
De start. Prima. Oh, toch niet. Wéér rood. Jeetje. Rommelig. Wederom een herstart. Weer goed gefocust op warmte in de banden krijgen, met de Esprit misschien wel het belangrijkste om er mee te kunnen rijden. Weer de start, en goed. Beetje voorzichtig. Maar binnen 2 ronden had ik er al 4 ingehaald. Ruud Poels weer in zicht. Auto voelde zo waanzinnig goed! Ik had inmiddels mij eerste “echte”race ronde al 1.57:8 gereden!! Haal Ruud in, en zie een 1:57,4 min. Voorbij komen. WOW! Ben pas net op dreef! Ineens klopte alles. Niets voelde gek aan met de auto. Ik kon gewoon hard bochten in, iets waar ik altijd spannend vond in deze auto.  Ook als het niet de bedoeling is, blijft de auto gewoon doen wat ik vraag. En de rondetijden! Een 1:55, misschien wel een 1:54 zat er in! Immers, was pas net begonnen. Wat ontzettend gaaf is dit! Ik ga verder. Rijd nu op P7, BMW stukje voor me uit, die moet ik kunnen hebben! En dan ineens, ik schakel terug, leg de rem aan, bocht 9… BANG. Oeps. Shit. Niet goed. Sturen, remmen, nee, niet remmen, nog meer sturen, de banden komen dichterbij, dit kon nu wel echt pijn gaan doen, shitshitshit… Een klap. Op automatische piloot (ach.. niet de eerste keer dat ik met ellende met deze auto stil kom te staan, bv brand) motor uit en snel eruit; had geen idee hoe het met brand risico zat na deze klap.
Direct wordt ik opgevangen door de marshalls, en voor ik me überhaupt kan bedenken hoe het met me gaat staan ze om me heen en is er ook een medici op weg. Hoe het is? Ehm.. beetje shakey, pijn in mijn maag, maar dat zal van de stress zijn. Mag ik wat water? Aldus mijn verhaal.
Intussen voelde ik me zo ellendig. Het drong niet eens echt tot me door dat ik ongekend mazzel heb gehad. Bij bekijken van de beelden bleek dat met 180km/uur het wiel afbreekt, en met 100km/uur ik in de banden klap. Zelfs de vangrail was om gegaan. Bij mij streden frustratie (Het ging zo goed!!) en verdriet (die schade..) om voorrang. Ik werd er letterlijk ziek van. En toen hoorde ik nog dat ze de auto niet weggesleept kregen vanwege dat wiel wat er half onder lag.. Toen heb ik verzocht of ik al weggebracht kan worden. Naar de paddock. Dat ik hier nu niet wilde zijn. (normaal wordt je geacht te wachten tot na de race). Maar de aanblik van de gehavende Esprit was me echt teveel.
Mijn verzoek werd ingewilligd, mensen zijn echt zo super vriendelijk op Assen! Gevraagd of ze me bij de Koopmans tent wilden droppen, daar was vast wel iemand die ik kon. Immers, ik wilde mij verhaal kwijt maar aangezien Ron en Vienne (dacht ik) nog reden, was er in onze tent niemand.

Anyway. Ron en Vienne hadden ook weinig geluk; Vienne reed een band kapot, en bij Ron dook er een Porsche in een gat wat er niet was, met een snelheid die blijk gaf dat het een totaal kansloze actie was. Tegen het wiel, wiel naar zijn grootje. Fijn. Mijn Sunbeam!

Gelukkig konden de laatste 2 dingen eenvoudig opgelost worden, we hadden voldoende wielen/banden bij ons om te wisselen.

In de loop van de middag, ik was al lang en breed omgekleed, vroeg Ron of ik niet in mijn Sunbeam wilde rijden. Hij vindt mijn auto totaal niet fijn, en ach. Misschien was het ook wel beter, om direct weer in te stappen. En zodoende ging ik me, wel lichtelijk emotioneel, weer om kleden. Emotioneel? Ja. Waarom? Geen idee? Omdat racen voor mij emotie is? Omdat ik net een auto waar ik veel in heb meegemaakt, net plat heb gereden, en nu weer in de meest prachtige Sunbeam ooit mag stappen?

Die 2e race was er 1 om snel te vergeten. 2 keer een safety car, en 1 keer code rood. Niet veel rondjes geraced, en kwam nog klem te zitten achter een Jensen Healey. Had zo mijn twijfels of hij me wel altijd zag. 1 keer veegde hij me bijna van de baan, dus… Later verzekerde hij me dat hij me wel degelijk zag, en dat die ene actie ook voor hem een uitwijk manoeuvre was.

De volgende ochtend, weer om 10 uur, de 3e race. Dit keer stralend weer, en wel een droge baan . Mooi! Ik startte vanaf de 14e plek, Vienne vanaf plek 16, achter me.
Prima start. Wist de Jensen dit keer direct met de start te pakken. Daarna wat vrije lucht, en uiteindelijk kwam ik achter een Camaro met wie ik het vorige keer op Assen ook aan het stok had. Snelle auto op het rechte stuk, maar de bochten.. Op het krappe stuk na start/finish kon ik ‘m dan buitenom inhalen. Maar kwam vervolgens vermogen te kort om hem daarna voor te bijven. Na 3 keer dat kunstje geflikt te hebben was hij er denk ik klaar mee, en gooide de deur op die buitenlijn dicht. Prima, dan rijd ik keurig de normale lijn . Ik denk dat hij daarmee zijn banden verziekte, 2 bochten later schoot hij eraf. En dat was precies de extra tijd die ik nodig had om hem voor te blijven. Toen reed ik in vrije lucht. Rondetijden gingen nu omlaag, 2.01. Niet snel genoeg. Met Ron zijn auto ben ik sneller. Wat was het toch. Voelen. In de snellere bochten is de auto zeer neutraal. Maar uiteindelijk zit er toch rol in de auto. En kennelijk, omdat ik niet hard genoeg ging en/of te “lief”in stuur, kwam die rol pas halverwege in de bocht, wat juist weer niet prettig aanvoelde. Was dat het dan? We hadden al bedacht dat er iets zachtere veren onder moesten. Samen met mijn nieuwste bevindingen klopt het verhaal dan. Verheugd met nog meer nieuwe inzichten de race gefinisht op de 11e plek, met Vienne in mijn kielzog😊 Zij reed zelfs 2.00!

Al met al.. mensen vinden het raar als ik zeg, prima weekend. Tja, moet ik dan zeggen? In drama blijven hangen? En met alles wat ik nu geleerd, gevoeld heb, heb ik er toch een goed gevoel over. En ik kan er niets aan doen dat het wiel afbrak.

En nu? Tja. Werk aan de winkel was er al; de motor van Vienne haar Benz moet uit elkaar, en we gaan daar iets meer race auto van maken.
Vervolgens vroeg Ron me vandeweek of ik niet in de Esprit wil blijven rijden. Oeffff…. Dat is verleidelijk. Maar laat ik verstandig zijn. Als die in Mei klaar moet zijn wordt het weer een hoop gehaast en gestress. En dat hebben we niet nodig. Bovendien ligt er nog een schone taak voor me om de wit gouden Sunbeam net zo fijn sturend te krijgen als de Wit Blauwe. Dus. De schade van  de esprit wordt gerepareerd, wel heb ik de wens om er op Assen weer mee te rijden. En dan misschien ook op Dijon, en daarna weer Assen.  En verder…. We’ll see😉

We gaan volgend jaar naar: Hockenheim, Spa, Red Bull ring (nog even over nadenken), Assen , Dijon en weer Assen.
Alle filmpjes zijn hier te vinden: Youtube