Jim Clarc Memorial, Hockenheim, 13-15 april 2012

 

Donderdagmiddag om 14.00 uur gingen we met 5 man sterk richting het voor mij vrij onbekende circuit van Hockenheim. Harold (techniek), zijn vriendin Ingrid) cathering), Erik (een vriend), Ron (echtgenoot, tevens formeel gezien de eigenaar van de Sunbeam, maar ach..Dat is een klein detail) en ikzelf. Ik had er goede zin in, nadat ik die week ervoor had kunnen testen. Alleen die weersvooruitzichten! Die waren niet mis. Zoals het er op dat moment naar uit zag, zouden we enkel op vrijdag mooi weer krijgen, en de rest ronduit slecht. Nouja. Worden die regenbanden ook eindelijk eens gebruikt!
De reis ging voorspoedig, en met 2 korte pauzes (met erg slechte schnitzels!) kwamen we rond 20.00 uur op het circuit aan. Alwaar het al aardig druk was! Niet alleen bij de YTCC, maar overal was het al een drukte van belang. Gelukkig was er nog voldoende plek, en zo konden we onze tent opzetten achter die van Equipe Jaronn. Eenmaal daarmee klaar, hebben we snel het hotel opgezocht; we waren het zal, snakten naar een drankje, en een goed bed!
De volgende dag bijtijds op, en zagen we dat het erg mistig was. Niet een erg goed begin, mist zou ook een vochtige baan betekenen, op zijn minst. Gelukkig trok die mist snel op, en piepte zelfs de zon er al door voordat ik om 10.30 uur de baan op moest, voor de training.
Er was besloten dat ik op oude banden zou vertrekken, zodat ik gewoon mijn remmen kon testen, zonder bezorgt te hoeven zijn dat ik platte kanten aan de banden remde. Immers, nieuwe banden waren ook meegenomen. Achteraf bleek ik helemaal niets meer te hoeven doen aan de remmen; ze blokkeerden gelukkig niet meer, en de auto voelde goed aan op het stuk waar veel gevergd werd van de remmen; de Spitzkehre.


Een veneinige bocht, na een haast eindeloos lang recht stuk. Waar meniggeen, ook ikzelf, zich nog wel eens zou vergissen in de race!
Het oefenen thuis had wat geholpen, om de bochten een klein beetje te herkennen. Wat me alleen erg verbaasde, was dat ik de indruk had gekregen dat Hockenheim een "kort"circuit was. Dit is totaal niet zo! Het is een snelle baan, met slechts 3 punten waar er inderdaad flink geremd (en geschakeld..) moet worden, maar de rest van de bochten zijn toch allemaal vrij snel. Voor mij was het wel weer even wennen. De nieuwe, langere overbrenging was weinig van te merken wanneer het kwam op het accelereren van de auto, vergeleken met de week ervoor; de auto accelereerde nog steeds erg snel, en wegkomen in de eerste versnelling was lastig, maar prima te doen. Het wennen zat hem denk ik vooral in het aantal keren terugschakelen wat hier en daar nodig was; niet slechts 2 keer, zoals ik gewend was, maar nu toch ook 3 keer.
Tijdens de training verder weinig spectaculairs aan tijd gereden, 2.15 minuten, ik had daar verder weinig moeite mee, immers, heb in het verleden al gemerkt dat ik uiteindelijk tijdens de race dan toch wel redelijke tijden kan neerzetten. Wèl heb ik na de training nog een half uur lang de videobeelden bekeken, zodat ik zeker wist dat ik in de kwalificatie het circuit echt uit mijn hoofd kon. Nu werd ik teveel verrast, en wilde dat voorkomen.

Inmiddels waren we door Randall Lawson, teamcaptain @ rijder van Team Jaronn, uitgenodigd voor de BBQ bij hen s'avonds. Nou, dat klonk wel gezellig, en dus zouden we met 7 man aansluiten aan tafel; Bjorn en zijn neef waren inmiddels ook gearriveerd.
De middag ging vlot voorbij, veel mensen die bij de auto kwamen kijken, hier en daar een praatje maken.. En toen was het al weer tijd voor de kwalificatie. Ik had er weer enorm veel zin in, en voor ik het wist zat ik al weer op de baan. NU wat snellere tijden weten te realiseren, 2.08 minuten, en ook wat beter kunnen letten op welke versnelling goed was, en welke snelheid, voor welke bocht. Hoewel dit pas halverwege de 2e race er echt goed in bleek te zitten.
Ook werd duidelijk dat de lange 3.7 overbrenging prima was voor dit circuit; ik haalde in de training ongeveer 7800 toeren voor ik moest gaan remmen in de eerder genoemde Spitzkehre; goed voor zo'n 210 km/uur! Toch wel behoorlijke snelheden, hoewel je er weinig van merkt. Geen tijd ook voor, ik merkte dat ik de aandacht echt goed bij het remmen moest houden daar; ik remde met 150 meter, en dat was aan de veilige kant. Ook omdat het belangrijk is om deze bocht goed uit te komen; immers, hierna komt de snelste bocht van het circuit. En hoe beter je door de Spitzkehre komt, hoe sneller je weer op het gas kan richting die snelle knik naar rechts. Maar zelfs met een betrekkelijk veilig rempunt merkte ik dat, wanneer de aandacht ook maar één moment verslapte, ik niet hard genoeg remde, en erg ongelukkig uitkwam hier! Gelukkig ging het allemaal goed, geen brokken, en dik tevreden over mijn kwalificatie. Ik had daarmee een 22e startplek "verdiend". Niet indrukwekkend, niettemin prima uitgangspunt voor de beloofde staande start die we de volgende dag zouden hebben.
S'avonds ge-BBQ-ed met zijn allen, was erg gezellig, en er werd direct maar besloten om dat de volgende dag weer over te doen, en dit keer zou ik samen met Ingrid en Ronald van Ooyen de BBQ organiseren. Op deze manier kon Randall zich bezig houden met wat urgente bestuurszaken, en natuurlijk zijn eigen auto.

De volgende dag zijn we niet meteen naar het circuit gegaan; er hoefde pas om 17.00 uur gereden worden, dus geen reden tot haast. En we hadden gezien dat er een markt was in Hockenheim zelf, en besloten we om daar eerst eens te gaan kijken. Helaas stelde de markt niet veel voor; 5 kraampjes! Maar goed, we hebben even lekker rondgewandeld, en koffie gedronken bij de bakker. En daar hadden ze zoveel lekkere broodjes! We hebben direct maar 2 "pepperoni's"meegenomen, stokbrood met stukjes groene peper..lekker hoor..

Op het circuit duurde het vooral op het laatst erg lang totdat de wedstrijd ging beginnen. Gelukkig hadden we daarom wel ruim de tijd om boodschappen te doen, en om hier en daar wat oude contacten aan de halen. Zo kwam ik iemand van de Lotus Club Nederland tegen; was helemaal vergeten dat ik lang geleden daar ooit een stukje voor geschreven had, en of ik dat weer wilde doen. Nou, dat kan, alleen ik ben geen lid meer. Maar zelfs dat was geen probleem. Ook werd ik benaderd door Ig de Bakker, journalist van "Het Automobiel", die wilde graag een artikel schrijven over de Sunbeam en alles eromheen. Leuk! er zijn al wat foto's gemaakt, de rest volgt binnenkort.
Intussen was ook Motorsportvideos.tv weer langsgekomen, die had op Nurnburgring al eens gefilmd, en wilde dat nu weer. Zijn camera werd zo gemonteerd om achter te filmen, die van mij voor.. Dat moesten veelbelovende beelden worden!
Rond 16.30 uur gingen er geruchten dat alles uit zou lopen, dus ben ik even naar de toren gelopen. Scheelt weer in tijd om doelloos te staan wachten.. want dat wachten duurde me inmiddels wel erg lang. En inderdaad; 25 minuten vertraging..en.. Een rollende start! Er waren weer diverse ongelukken gebeurd die dag waardoor alles was uitgelopen. Zo ook onze race, dus een half uur verlaat ging ik richting pre-grid, waar ik een poging waagde om mijn auto tussen de anderen te parkeren. Valt altijd weer tegen, met dat zware sturen van de Sunbeam!
Ig de Bakker kwam daar ook nog langs om foto's te maken (er komt een artikel over de Sunbeam in "Het Automobiel "te staan!), moet zeggen, dat was goed voor de afleiding, zelfs nog even uit de auto gekropen (doe ik anders nooit). Dus voor ik het wist moesten we in te auto, gordels enzovoort om, en de baan op.
We hadden een rollende start, met andere woorden, er is ca. 3/4 ronde om op te warmen, dan gaat het bord "formation"of "pre-grid"op (kan me eigenlijk niet herinneren wat er hier stond) , en is het de bedoeling dat je de juiste plek op zoekt. Wanneer vervolgens de koploper over de start-finish is, gaat de race beginnen. In praktijk komt het er vaak opneer dat het al vanaf een halve ronde erg dringen wordt, en wanneer de safety-car vaart mindert (wat zeg ik..op Hockenheim stond hij bijna stil..) kan het maar zo gebeuren dat er al ingehaald wordt. Mag niet, gebeurt soms wel.
Voor deze race ging die eerste ronde redelijk rustig, en netjes. Oké, het was in de laatste bochten een beetje dringen, maar dat moet ook wel, wil je erbij blijven. Met het oprijden rechte stuk en eerste bocht aldaar wat gepaste afstand gehouden, het is toch altijd erg druk met een start.


Al vrij snel in de race ging het mis met 2 andere auto's, ik kon er nog net omheen sturen; Aan het eind van het lange rechte stuk, richting Spitzkehre, zag ik in mijn spiegel de Porsche 944 Turbo van Jean-Charles Switovski aankomen, een deelnemer van de Franse Salooncars. IK dacht.."nee toch..doe nou niet.."Maar hij deed het wel. Hij remde véél te laat, aan de binnenkant, redde dat niet en reed zo bij Henk van Gammeren binnen. Zijn Escort draaide om de Porsche zijn neus, waardoor de Escort zowel voor als achter (gelukkig niet al te zware) schade had. Ikzelf kon er net omheen, er werd me ook voldoende ruimte gelaten door de witte BMW E30, volgens mij een Salooncar. Helaas was ik daardoor wel de directe aansluiting kwijt met degenen die voor me gestart waren.Achter me zaten Hans van der Woude met zijn witte E30, en Thierry Kohler met zijn zwart-wit geblokte Golf. Beide liet ik op een onbewaakt moment passeren, iets wat me in de race, nadat ik ze weer had ingehaald, nog 2 maal zou gebeuren. Uiteindelijk krijg ik het voor elkaar om ze voorgoed achter me te laten (wat heet.. ik zag nog regelmatig de Golf in mijn spiegel verschijnen, Thierry was vastbesloten in de buurt te blijven!), en kreeg ik, tot mijn verbazing, Ronald van Ooyen met zijn rode BMW M3 in het vizier. Verbazing, omdat ik Ronald ken als bijzonder goede rijder, en snel ook. Dus, mijn conclusie op dat moment was, wellicht gespind of in één of ander akkefietje terecht gekomen. Maar, ik liep wel erg snel op hem in. Sterker nog, kon hem zelfs inhalen! Eenmaal er voorbij zag ik wat er voor Ronald aan de hand was; hij had een fors remprobleem, ik zag hem meerdere malen met blokkerende remmen in mijn spiegel. Nouja.. Vervelend voor hem, maar wel weer een plekje verder voor mij!
Richting het einde van de race nog een hachelijk moment; er werd geel gevlagd, de Rover in het veld stond naast de baan, maar ik reed op het lange rechte stuk, en zag daar een Trabant rijden. Ik zou er nu toch zeker niet achter moeten blijven?? Ik heb maar gewoon het gas erop gehouden, riskerend dat ik een straf zou krijgen. Heb hier overigens nooit meer wat van gehoord, maar moet dit nog wel navragen, wat te doen in zo'n situatie. Immers, de Trabant is vele malen langzamer dan de rest van het veld, één andere Trabant uitgezonderd.
Kort voor het einde van de race kwam ik ook bij de Scirocco van Simon Gras.. Snelle auto..echter, hij maakte een foutje, kon ook hier er weer net om heen sturen, en op deze wijze had ik uiteindelijk 7 plaatsen gewonnen; 22e positie gestart, 15e geeindigd. Ik was zeer tevreden en heb nog nooit zo heerlijk gereden met de Sunbeam. Ook met remmen, láát remmen.. meestal rem ik wat vroeg, nu kreeg ik zelfs opmerkingen van Ron, dat ik bij het einde Start/finish soms zo laat remde dat hij dacht dat het mis zou gaan. Maar niets hoor, ging allemaal goed, en had me ook voorgenomen om in de 2e race aldaar nog later te remmen; nu remde ik één tel na de 100 meter, ik zou gaan voor de 50 meter. En ach, ging het niet, dan was er toch ruimte genoeg om niet al te zwaar in de problemen te komen. Dat was echter pas voor de volgende dag. Nu waren we klaar voor die dag, er wachtte weer een BBQ op ons, samen met Team Jaronn, en die was wederom gezellig. Voor herhaling vatbaar op Zandvoort?

Op zondag moesten we vroeg rijden, om 9.39 uur. Dus, vroeg ontbijten, naar het circuit, en dan is het eigenlijk omkleden, ramen nog even schoonmaken, camera in de auto en gaan! Dit keer vanaf de 15e plek, kon niet wachten om mijn tijd weer te verbeteren, en te proberen nog verder naar voren te komen. Helaas liep het allemaal net wat anders. Start ging goed, bleef er (redelijk..) bij, Echter, Thierry ging erg enthousiast van start met zijn golf, en pakte direct een plekje voor me. Misschien iets te enthousiast, bij het opgaan van het lange rechte stuk ging hij erg wijd, en was ik er weer snel voorbij, en zodoende weer in het veld waar ik gestart was. Moest nog wel de Scirocco voor me dulden.. Maar, geen probleem, ik heb geduld, denk altijd maar, mijn kans komt wel. Jean-Charles was me ook al voorbij, maar goed, ook daar had ik alle vertrouwen in, om die plek terug te pakken. Qua rondetijden zat ik direct al goed; eerste getimede ronde was 2.07 minuut.. Dat was goed, er van uitgaande dat de banden nog niet eens warm zijn.Alleen..helaas zou er verder nooit meer een tijd genoteerd worden van mij.

In de bocht richting Mercedes Tribune, snelste bocht van de baan, brak de auto ineens, volkomen onverwacht uit. Onverwacht, omdat de Sunbeam doorgaans erg voorspelbaar is, en wist echt zeker dat ik geen stuurfout maakte. Kon de auto nèt opvangen.. en toen werd het ineens wat mistig voor ogen.. water stond me aan de lippen..Aardige uitdrukkingen, helaas in dit geval letterlijk te lezen; het werd inderdaad wat mistig in de auto, maar dat drong niet eens tot me door. Pas toen mijn benen nat werden, drong het tot me door dat het water naar binnen kwam, door kleine gaatjes in et schutbord. Toen snel de hoofdschakelaar van de auto uitgezet, en de auto in de grindbak geparkeerd. Einde oefening..nog niet eens 3 ronden uitgereden.

 Het moge duidelijk zijn dat ik stevig baalde. Wedstrijd niet uitgereden.. en het ging zo lekker! Gelukkig was het slechts een gescheurde slang, dus is er verder, als het goed is, geen schade aan de motor. Auto werd vlot terug naar de paddock gebracht, en we konden zo al vroeg in en op laden. Nog een rondje gelopen voor dat de prijsuitreiking begon.. en toen konden we weer richting huis, waar onze dochter Vienne ons opwachtte bij Oma met een 4 gangen diner! Beter thuis komen kan toch haast niet!

Al met al vond ik het een top weekend. De Sunbeam heeft zich voorbeeldig gedragen, meer dan voorbeeldig zelfs. Meer dan ooit ben ik ervan overtuigd dat de Sunbeam Lotus de meest bijzondere race auto is die ik ooit gereden heb. Nu heb ik er natuurlijk niet veel gereden. Een blauwe maandag in een escort, en een paar keer in een E30 en een E36. Toch.. toch weer ik dat mijn auto speciaal is. De sunbeam heeft de naam (staart)lastig te zijn, "een grote mannen auto". Ik grinnik daar maar om; De Sunbeam is een heel dociele auto. Voorspelbaar, geweldig sterk, kracht die er nu zeker uitkomt, met de nieuwe overbrenging.
Op de terugweg had ik ook de nodige moeite om me los te scheuren van de Sunbeam. Voelde me in een roes...wilde weer de auto in, weer het idee hebben dat je echt aan het samenwerken bent met de auto, teamwork:-) (Met een stuk blik, zullen sommigen nu denken).
Het maakt me allemaal niet uit. Ik heb genoten, heb qua race-vaardigheden grote stappen vooruit gemaakt, nu dit vast zien te houden op Zandvoort, en niet in de (verkeerde, of op zijn minst niet snelle) oude routines te vervallen.
Een uitdaging, en ik ben er klaar voor!

Inmiddels is het al weer woensdag als ik dit schrijf. Nog altijd wat druk, met het racen. Niet in letterlijke zin, wel in figuurlijk opzicht. Al 2 keer naar Biesheuvel Autosport gereden deze week, op zoek naar de juiste nieuwe koelslangen. Tegelijkertijd gaat de focus nu naar de Lotus Esprit; het lijkt er op dat het echt gaat gebeuren; Ron gaat op Zandvoort er mee rijden. Dus, nieuwe knipperlichten besteld, alvast achter andere dan wel nieuwe banden aan..
Zo blijven we toch een beetje in het "race sfeertje", komende weken kunnen mij niet snel genoeg gaan.

Tot op Zandvoort!