Jumbo Race dagen Circuitpark Zandvoort 17-19 mei 2019

Het komt niet vaak voor dat ik al op zondagavond al een het verslag aan het schrijven ben, terwijl ik vanochtend nog een race heb gereden. Maar het is redelijk noodzaak deze keer; over 5 dagen gaan we al op weg naar het volgende evenement!
Zandvoort, Jumbo Race dagen. Groot evenement, ruim 100.000 bezoekers over 2 dagen, en wij mochten hier bij ook onze opwachting maken. Het startveld was anders dan anders; veel BMW’s en ook veel onbekende rijders. Uiteraard geen enkel probleem, hoewel ikzelf het toch prettiger vind als ik voor de race al weet wat voor vlees ik in de kuip heb.
Op donderdag ochtend gingen we al de tent en de auto brengen; zo voorkwamen we dat er geen plek is, of dat we geen water aansluiting hebben. En we waren vroeg genoeg, meer dan genoeg ruimte nog, dus we konden echt een mooi plekje uitzoeken. Ik was alleen met Harold, maar toch is het allemaal zo opgezet, en de grootste spullen vast in de tent gezet, gereedschap en dergelijke niet. Immers, we zouden naar huis gaan die dag, dus geen enkele toezicht op onze spullen.
Dit hield dan wel in dat we de volgende dag aardig bijtijds weg moesten. De briefing was om 9.50 uur, kort daarna de kwalificatie. Zodoende zijn we om 7 uur gaan rijden vanaf de zaak. Bijna geen files gehad, en we waren ruim op tijd op het circuit waar het inmiddels aardig vol stond op de paddock. En de eerste bezoekers al binnen drupten.
 Ron zou overigens later komen, en Vienne pas s ’avonds; die had nog een examen voor de boeg die dag. Zij werd dan gebracht door Björn, Nicole en Laureen, die op hun beurt weer het hele weekend bleven.
De briefing bracht weinig nieuws, en al snel was het tijd om om te kleden voor de kwalificatie.
Die ging prima. Was prettig verrast door de remmen (had nogal eens het gevoel dat die wat onderbemeten waren voor het vermogen, maar dat gevoel kreeg ik nu niet, integendeel. Grappig, want we hebben niets aan de remmen gedaan) en de auto voelde goed. Heel erg snel was ik niet, maar met een 2.05 voor een eerste sessie op Zandvoort ben ik tevreden. Ik mag het dan niet meer zo’n eng circuit vinden, het is nog steeds niet “mijn” baan. 2.05min. dus, goed voor een 20e startplek, van de 57 auto’s.
De eerste race zou in de namiddag plaats vinden, om 16.10 uur. Ik had een handig vooropstelling plekje; achter onze eigen tent. Vanuit de paddock konden we, via de vrachtwagen tunnel de baan op, alwaar er een korte startopstelling zou plaats vinden alvorens de rollende start begon. Maar wat een rommelige opstelling. Meerderen wisten niet waar ze moeten staan, gingen wisselen, en de mensen langs de baan deden ook niets. Achteraf bleek dat de baanpost na de tunnel instructies had moeten geven.. En dat gebeurde niet. Wanneer iedereen dan toch op een plek stond, konden we beginnen. Er was beloofd dat, als we netjes in 2 rijen aan zouden komen het licht snel uit zou gaan. En inderdaad, die belofte werd gehouden. Mijn start was goed.. maar tjemig. Ik zat tussen een clubje BMW’s, jongens waarvan de meesten samen rijden in de E30 cup. Niets mis mee, maar voor mij voelde het niet goed. Beetje mes tussen de tanden gevoel. Na de Tarzan bocht werd het weer rommelig, en een BMW spinde, en voor mijn gevoel knalde alles op elkaar, was men alleen aan het duwen. Ik was er eigenlijk al klaar mee! Vrij vlot volgde een safety car situatie, die lang duurde. Een M1 was geploft (de motor dan) en had een enorm oliespoor achter gelaten. En had de auto op de baan in Bos Uit geparkeerd. Handig! Richting Scheikvlak lag ook een lang spoor, wat dat betreft hadden de mensen van de baan wel even werk. Het duurde en duurde, en ondertussen baalde ik als een stekker dat ik me zo geïntimideerd voelde tijdens de start. Bovendien leek het erop dat men straks voor 1 of 2 rondjes nog los gelaten werd, en het zou niet de eerste keer zijn dan iedereen een beetje koekoek wordt, en veel schade gereden wordt. Ik had daar echt geen zin in.
Ineens wist ik het! Als ik nu stopte, hoefde ik dat laatste niet mee te maken (ik wilde écht de week erop naar Brands Hatch, zonder schade..) en bovendien mocht ik dan achteraan starten. Altijd leuk, en kon ik op eigen tempo de pace weer oppakken. Hop, naar binnen, gezellig praatje gemaakt met de Marshall in de pitstraat, en na afloop terug in de tent. Ik zou de dag erop vanaf P44 starten.
Tussendoor nog even de video bekeken. En dan is het toch best confronterend dat er eigenlijk niet zo heel veel aan de hand was. De jongens met de BMW’s letten allemaal juist erg goed op toen Bjorn met de BMW zijn auto kwijt raakte, want niemand raakte er verder bij betrokken. Waarom het dan voor mijn zo voelde.. Misschien de Ford Galaxy die niet eens kon wachten tot de stofwolken waren opgelost maar mij direct (onder geel) inhaalde. Geen idee. Maar het maakt ook niet uit. Het voelde niet goed, en ik had voor mezelf een oplossing gevonden waar ik me prima onder voelde. Wat een ander daar dan van dacht, dat moesten zij maar weten.
Inmiddels was de rest van ons gezelschap gearriveerd, konden we het huisje voor dat weekend bekijken (Centerparcs, naast het circuit) en lekker uit eten. Daarna nog een borrel en naar bed!
De 2e race de volgende dag was al om 10.05 uur, best wel bijtijds.

Het ontbijt die ochtend was een redelijke verrassing. Ik had ontbijt besteld, het zou bezorgd worden, maar had er een hard hoofd in of het wel op tijd bezorgd zou worden, én of ze, zo als ik verzocht had, het voor 2 dagen zouden brengen. Immers, de dag erna moesten we nóg vroeger rijden, en kon me niet voorstellen dat ze al om 6.30 uur voor de stoep zouden staan.  Voor de zekerheid had ik ook 2 halfjes brood mee naar het huisje genomen, en een pot nutella. Meer heeft een mens toch niet nodig?!
Dus toen ik een karretje buiten hoorde, en een deur open hoorde gaan (Ontbijt zou in de berging gezet worden) werd ik toch nieuwsgierig. Naar beneden.. En daar stond me toch een partij voedsel! Ik zal jullie trouwe lezer besparen wat allemaal (om de lengte van dit verslag trachten kort te houden) maar het was veel. Meer dan voldoende voor 7 man, 2 dagen.
Lekker ontbeten met zijn allen en hop, stukje wandelen en we waren al weer op het circuit.

Ik had er enorm veel zin in, wat dat betreft is er echt iets leukers dan achteraan starten. Veel inhaal acties, en altijd weer de sport om bij de finish minstens weer op de plek te eindigen waar ik eigenlijk had moeten staan. Het weer was goed, ik voelde me goed, wat kon er mis gaan?
Niet veel. Slechts een kleinigheidje. Meestal als je achteraan start is dat door een heel specifieke oorzaak, en zal je ongetwijfeld scherp zijn . Scherp op je positie, het feit dat je achteraan staat en daarmee de rollende start iets anders is. Nu was ik zelf voortijdig gestopt, zonder een mankement aan de auto. En..ik weet het niet. Maar serieus, ik zat te wachten tot ik het licht zou zien, die op rood stond, en uit zou gaan. En zelfs terwijl de mensen om me hen al gas gingen geven, me inhaalden, nóg viel het kwartje niet. Pas toen ik daadwerkelijk de startlichten zag.. uiteraard uit. Drong het pas tot me door dat de rest allang gestart was. Jammer,, want zonder deze suffe fout had ik wellicht nog verder naar voren kunnen rijden. Anyway. Het was niet anders. De “rest van de start” was goed😊
Direct in gevecht met de Saab van Harm, en dat ging nog wel een poosje duren. Harm rijdt tamelijk op het scherp van de snede. En dan met zo’n doetje als ik… Uiteindelijk merkte dat ik echt wat brutaler moest gaan rijden om hem te lozen, maar ook om bijvoorbeeld later van de snelle Amerikanen af te komen. Want weliswaar remmen ze vroeg, en is de bochtsnelheid laag.. Eenmaal op het gas ben ik weer kansloos. En nu kwam ik er achter als ik ze iets van hun routine, als ik ze uit de flow kon halen.. Dan lukte dat ineens niet meer, en kon ik mijn weg wat makkelijker vervolgen. Dus zodra ik zo’n schip voor ¾ voorbij was. Sloot ik langzaam de deur, terug op mijn eigen lijn;. Dat werkte! Wel gek hoor, eigenlijk vind ik dit soort fratsen maar niets, maarja. Je moet wat.
Uiteindelijk ben ik 20e gefinisht. Ongeveer. Ik moest natuurlijk op de uitslag wachten, en dat duurde even. Dus toen Ig de uitslagen kwam brengen, en ik enthousiast riep, “vertel het me, hoeveelste ben ik geeindigd?” en hij me doodleuk vertelde dat ik 34e was geworden, had ik echt zoiets van.. ”wat??” nee, dat was echt onmogelijk. Ig ging het bij Randall melden, en die beaamde meteen dat hem dat ook onwaarschijnlijk leek. Nu zat ik wel een beetje in dubio.. vanaf plek 20 zou ik weer tussen die BMW’s starten. En dat voelde gisteren niet fijn. Aan de andere kant, ik had ze nu gesproken en in de video gezien dat ze goed sturen, het waren echt geschikte lui. Dat moest toch wel gewoon goed zijn?
Niet veel later hielp Ig me; de tijd waarneming (Tag Heuer, in Frankrijk) had gezegd dat we te laat waren met protesteren, dat het gewoon zo bleef. Nouja. Ook prima.
Maar even later kwam Ig weer naar me toe; Frankrijk was toch er even zelf ingedoken. Het leek erop dat mijn eigen Tag Heuer transponder (die men niet wilde gebruiken) een conflict had veroorzaakt met de van het circuit gekregen transponder, en zodoende was er data weg. Vreemd, want op de uitslag stond wel het correcte aantal rondes. Afijn. De uitslag werd niet gecorrigeerd, de startopstelling wel; ik ging de dag erop vanaf P20 van start.
Die avond zijn we met zijn allen wezen eten, er waren vrienden ook op bezoek die sowieso naar de Jumbo race dagen zouden gaan, en Leo , de fotograaf was er ook bij. Grote club, veel gezelligheid!
Daarna lekker douchen, een korte blik op het songfestival en daarna naar bed. De volgende dag moesten we er vroeg uit; de race begon om 9.20 uur, en Randall wilde echt op tijd opstellen.

Op zondag was het minder mooi weer, maar nog altijd droog, dus prima! Wel een snoeiharde wind, die maakte het toch behoorlijk fris. Op tijd de auto op de plek gezet voor de vooropstelling.. en ineens werd er gefloten. Aankleden, in de auto en gaan. We liepen in, de organisatie maakte daar graag gebruik van. Dus niets lang wachten, maar de baan op. De opstelling ging nu vlekkeloos en vlot, en voor ik het wist was de opwarmronde al weer klaar.. en dit keer zat ik niet te suffen. Zat er goed bij, direct een paar plaatsen gepakt, zag nog een gat.. oh. Wel een smal gat. Spiegeltje aan spiegeltje dan maar? Nee, dat vind ik niet zo’n heel goed idee. Dus aangesloten maar wel breed gemaakt, ging super, tegen de tijd dat we door de Gerlach kwamen zat ik al bij Jordan met de Supra en de Shelby op hun staart! En dit was meteen hoe de hele race zou verlopen. Dicht bij Jordan, de Shelby en een Mustang. Jordan vooral omdat hij wat problemen had met zijn turbo. Niettemin wel mooi dat ik iedere keer dichterbij kwam! Uiteindelijk krijgt hij het voor elkaar om de motor weer goed te laten werken, en kan hij weg, en zit ik met 2 auto’s voor me die echt snel zijn op het rechte stuk, maar vroeg remmen en langzaam in de bochten gaan. Er komt een dag dat ik hier handiger mee ga worden!
Verder goed opgelet om technisch gezien beter te rijden. We hadden veel punten besproken waar ik tijd laat liggen. Nu zijn dat zoveel punten dat ik ze onmogelijk in 1 keer (in een race) kan toepassen, maar een aantal ging écht veel beter. Qua snelste rondetijd niet veel sneller gereden, 2.02 laag, maar dat koste me nu weinig moeite. Sterker nog, ik weet zeker dat ik zonder de eerder genoemde auto’s voor me die 2 minuut rond had gereden! Minstens!
Maar goed. Dat is dan voor volgende keer Zandvoort. De laatste race ben ik op P15 geëindigd, echt mooi resultaat met de Sunbeam.

Daarna de prijsuitreiking; 2e in mijn klasse geworden, opruimen en naar huis. Nouja, naar huis.. er was hier en daar nog wel wat file.
En dan kom je in de situatie dat ik spullen niet eens hoef op te bergen! Immers… donderdag laden, vrijdag op weg naar Brands Hatch. Ik heb er pas 1 keer gereden, maar kan me herinneren dat ik vorige keer, toen ik het circuit een beetje leerde kennen, zeer enthousiast was. Zin in!