Le Mans Story, 2-3 juli 2011

Le Mans.. Ik kon me er maar weinig van voorstellen.Wel erg ver, voor een baantje wat er op papier niet bijzonder uitziet. Waarom is hier iedereen toch zo lyrisch over? we gingen het allemaal beleven!
Reeds op donderdag avond gingen we met 2 bussen+aanhanger, die van Guus en ons, Erik gind ook weer mee, plus Harold en Ingrid met de Cinquecento richting Frankrijk. Vienne was de laatste dag van school thuisgehouden; die middag erna zou de vakantie beginnen. Voor de heenreis hadden we die week nog een hotel van te voren geboekt, zo'n 400 km van huis vandaan. Die eerste rit ging vlot, rond 23.00 uur kwamen we daar aan, en direct iedereen het bedje in! Wel na een drankje in het hotel, maar dan ging niet zo van harte. De bar was eigenlijk gesloten.
De volgende ochtend ontbeten, en weer op weg. Maar Vienne was inmiddels misselijk geworden; we vermoeden een combi van de zenuwen en gebrek aan slaap. na haar een reistabletje gegeven te hebben konden we eindelijk verder, voor het laatste stuk.

Na een paar uurtjes rijden kwamen we met een heerlijk zonnetje op le Mans aan, waar Randall ons een mooie plek aanwees op het midden van de paddock.
Snel de tent opgebouwd, ingeschreven voor de extra trainig, omkleden en de baan op!



Een extra trainig welliswaar, maar er was verder geen andere training, dus deze wilde ik niet missen. Niet verkeerd, gezien ik nog nooit hier had gereden. En ook heel nodig! Want Le Mans ziet er wat mij betreft op papier niet indrukwekkend uit, als je er eenmaal rijdt is het zeker wel indrukwekkend. Absuluut een "technisch"circuit. Helaas had ik geen zonnebril opgedaan, waardoor ik luchtspiegelingen zag, en al in de 2e ronde zo een bocht mistte en een pirouetje maakte!



Gelukkig was de koppeling dit keer helemaal goed, of beter gezegd; de auto reed echt goed. Jammer genoeg was mijn rondetijd in die eerste trainig niet echt indrukwekkend, maar ach. Alles op zijn tijd!
Voor die dag zat het rijden er nu op. De volgende dag zou er wederom een kwalificatie zijn en een race, op zondag de 22 race.
's Avonds op het circuit gegeten, en toen naar het hotel. Eerst daar buiten nog wat gedronken en van het mooie weer genoten, maar toen moesten we echt naar bed.
De volgende dag was de kwalificatie redelijk vroeg, en de 1e race pas s'avonds om 19.30 uur. Dit keer beter voorbereid; met zonnebril. In tussentijd nog wat filmmateriaal bekeken, hopende dat ik zo de baan kon onthouden, want dat viel nog even tegen.


De planning van de Fransen liep niet geheel vlekkeloos, dus vooral we de
baan opmochten, was het weer wachten geblazen. In de schaduw, het was rond 25 graden in Le Mans.
De Kwalificatie gind dit maal veel beter; uiteindelijk kwalificeerde ik me achter Ron Kluit, en direct achter me Ruben Anders. Ik had tot dat moment nog niet veel met Ruben te maken gehad. Maar volgens mijn mede-rijders zou dat nu wel veranderen, en ik moest mijn borst maar natmaken. Hij zou me minstens van de baan af rijden, als de gelegenheid zich voordeed. Tjee. Ik begon me toch wel wat zorgen te maken. Toch maar eens een babbeltje met Ruben gemaakt. Aardige jongen.. En hij beloofde me ook, dat als ik écht sneller zou zijn als hem, hij me zou "laten gaan". In leven, welliswaar. Nou, dat moesten we dan maar eens zien.

Echter, voordat het zover was, moesten we eerst de dag nog doorkomen. De 2e race was immers in de avond. En er was voldoende te zien op het circuit overal, maar het was ook zo warm.. Dus ik besloot me rustig te houden, vooral niet te verbranden, en lekker in de buurt van de tent te blijven.

Vienne had inmiddels een vriendinnetje gevonden, en zij had een zwembadje bij zich! Het is me nog steeds niet duidelijk of dat nu voor de hond, Randall of haarzelf was (gezien zij allemaal in het bad zaten) maar het was natuurlijk dikke pret voor die meiden. Totdat één van de heren schijnbewegingen begon te maken om iemand nat te gooien.. En zij er vervolgens met bakjes water achteraan. Van het één kwam het ander, eind van het liedje was dat een aantal mensen een nat pak hadden (waaronder ikzelf) wat nog lekker was ook, het was toch warm!

Eindelijk, om 19.00 uur, konden we met de auto's naar de start. Want, zo was er gewaarschuwd, wie er niet op tijd bij was, mocht simpelweg niet starten. Maar toen we daar eenmaal waren, kregen we te horen dat het zeker nog een uur ging duren eer we konden starten; er was een incident bij de vorige race geweest, alles was uitgelopen. Dus dan maar in de schaduw zitten, en wachten. En veel naar de wc gaan! valt niet mee als je veel moet drinken maar vervolgens nog niet mag rijden.
Eindelijk, bijna een uur later, mochten we in de auto kruipen. Wederom een rollende start, een fenomeen waar ik niet blij mee was (of ben!). Maar, het ging redelijk goed, ik bleef bij de groep, en had nog steeds Ruben achter me zitten. Helaas moest ik, zoals wel vaker, er toch weer even inkomen, één uitwijkmaneuvre voor een ander en Ruben was erlangs. Maar; ik heb geduld. Het werd al snel duidelijk dat ik in een aantal bochten sneller was, en ook later kon remmen. IK kwam steeds dichterbij, hoewel er steeds ook een BMW voor zat, die nog maar weinig weligging had. En dus daar af en toe behoorlijk voor moest uitwijken. Uiteindelijk na weer zo'n moment kon ik de BMW voorbij, en zat ik Ruben in zijn kielzog. En hem voorbij kon, net voor de chicane na de Dunlop brug. Maar oei, ik ging daar echt véél te hard die chicane in, in mijn sterven Ruben er niet meer voorbij te laten gaan. Ik stuurde in, de auto begon op 4 wielen te schuiven richting de paaltjes... En na een flinke trap op de rem draaide de auto de goede kant op en kon ik weer "gewoon"doorgaan.
Een aktie die achteraf waardering en bewondering van Ruben opleverde, met de reactie "dat ik wel ballen heb". Gelukkig maar, eindelijk van het imago af dat ik de lief rijdt! Eenmaal voorbij Ruben bleef het steeds beter gaan. Welliswaar maakte ik bij de chicane vóór het rechte stuk steeds weer dezelfde fout en kwam ik verkeerd uit; (ik vergat steeds wanneer die bocht precies kwam) Toch ging ik steeds sneller, en kreeg op een gegeven moment de groene Alpine van Ron Kluit in het vizier. Dit gaf me nog meer vleugels, en ineens zat ik vlak achter hem! Datzelfde moment spinde een Porsche, terwijl ik vrij hard (zeker harder dan dat groepje op dat moment, die Porsche, de Alpine en een Sierra Cosworth) aankwam, kon ik Ron inhalen, bijna de Cosworth ook nog (maar die gooide het gat dicht).... en werd er afgevlagd!! Ik had dus nog net een plekje vóór de finish veroverd, en was natuurlijk apetrots!. Ron was minder blij, hij had, zo hoorde ik later, veel last gehad van de Porsche. Randall vond het wel mooi dat ik achter hem in onze divisie geeindigd was, en kwam me later vertellen dat ik 5e overall van de youngtimers was, die race! Kortom; een superrace voor mij!
In de avond was er een BBQ, georganiseerd door de Fransen. Het was echter al erg laat, en tegen de tijd dat er wat te eten bemachtigd was (wat op zijn frans was..) was het echt tijd om het hotel op te zoeken.

De volgende dag hadden we werom prachtig weer. er was nog voldoende tijd om ons voor te bereiden.. ales nog een laatste keer controleren, en dan konden we weer gaan voor de 2e race. Weer een rollende start, dit keer bleef ik beter bij het veld.. en ook in eerste instantie Ruben en Ron Kluit voor, die immers achter me gestart was. Maar! Op een gegeven moment kwam die me na de eerste bocht toch met een snelheid voorbij! Ik denk dat Ron de Alpine afgeschoten had! en die reed vervolgens een perfecte race. Ikzelf heb ook lekker gereden, hoewel ik ergens halverwege toch de concentratie wat kwijt was, en erg slordig begon te rijden. Mezelf tot de orde geroepen, en het ging daarna stukken beter. Ook de bocht voor de chicane waar ik steeds verkeerd uitkwam in de rondes daarvoor, had ik nu eindelijk te pakken, en ging perfect. Welliswaar uiteindelijk niet zo'n snelle rondetijd gereden als de eerste race, maar zeker leuk gereden.


Daarna alles opruimen, zodat we weer snel de rit naar huis konden aanvangen. Ik moest als laatste de Sunbeam naar de aanhanger rijden, die aan het begin van het circuit terrein stond. Al rijdende hoorde ik ineens wel erg veel vreemde geluiden onder de auto vandaan komen. "Steentjes", zij Harold.. steentjes die op de weg lagen en in de wielkasten rammelden. Oké..hij is de expert.
Helaas werd ik 3 dagen voordat we na het volgende race evenement zouden gaan (Spa) gebeld door hem; de achteras was (weer) kapot.. Dus; even een pauze van anderehalve maand, en nu weer gereed maken voor het laatste evenement: Trophee of the Dunes 2011!

Op Zandvoort verrastte Randall me met een artikel wat hij had geschreven in de AMK:(klik voor een vergroting)