Westfalen Trophy, Nürburgring Nürburg, 17-18 oktober 2014

 

De Nürburgring. Het was al weer 4 jaar geleden dat ik daar had gereden, en dan toen niet eens een volledig evenement omdat Bob Herber een race in de Sunbeam had gereden; zijn auto was toen stuk.
Ik wist er niet vele meer van af, behalve dat ik het destijds een leuke baan vond, en ook een gezellig evenement.
Vol goede zin reisden we dus op donderdag af, Harold, Ingrid en ikzelf. Ron en Vienne zouden de volgende avond komen, als Vienne met school klaar was, en Bjorn, Nicole en Erik kwamen de volgende ochtend. Volle tent dus!
De reis ging vlot, in 4 uurtjes waren we er en konden we de tent opbouwen. Het was al een drukte van belang, nog net niet vechten om wat in mijn ogen het laatste mooie plekje op de paddock was! Nu was het echt erg koud daar, dus flink doorwerken al was het alleen al om het warm te krijgen.
Met wat extra hulp van Ruben, Jan en Joost (zei stonden dat weekend ook bij ons in de tent wat cathering betrof) was het klusje zo geklaard en konden we naar het hotel. We moesten nog eten, en toen we de hotel eigenaar vroegen waar er restaurants in de buurt zaten (we zaten nogal afgelegen) bood de man aan om zelf te koken. Wat aardig! Dus zodoende aten we in ons hotel wat helemaal geen diner normaliter aanbiedt, heerlijk gegeten moet ik zeggen.
De volgende dag vroeg uit de veren; de briefing was al om 8.45 uur. Ofwel, weg was mijn idee van lekker uitslapen die ochtend. We hoefden pas om 11 uur te rijden. Nu had het de hele nacht geregend, en s‘ochtends regende het nog steeds. Ik had nog hoop dat de baan intussen droog gereden zou worden, maar helaas. Het bleef maar miezeren, en dan de kou en het ontbreken van de zon… Ik moest dit seizoen dus toch nog op mijn (ietwat inmiddels oude..) regenbanden. Zeker niet mijn hobby! De auto is tamelijk listig, is alleen maar erger geworden met het vermogen van 290PK, en tja. Laten we zeggen, omdat ik zelf weinig heb kunnen oefenen ben ik er ook gewoon niet goed in.

11.00 uur; ik moest er echt aan geloven. De natte baan op. De eerste rondjes waren ok; iedereen reed zeer voorzichtig, ook omdat links en rechts wat auto’s van de baan af schoten. Het was niet alleen glad door de regen, de baan was echt spiegelglad ook door alle rommel die tussen het asfalt door nu ineens naar boven kwam. Oppassen dus! Ik deed mijn uiterste best om de lijnen netjes en rond te rijden.. Nou, ging best wel goed eigenlijk. Ik had Ruud Poels met zijn rode Porsche voor me, die deed ook rustig aan, terwijl Ruud echt een snelle rijder is, dus dacht gaat prima zo. Tot Ruud wat meer vaart begon te maken. Ok. Dus ik moet ook nu echt wat gaan doen. En begon wat meer met het gas te spelen. Maar jemig, ik kon echt niets! Op het rechte stuk vol gas betekende uitsluitend wielspin. Iets harder door de bocht was direct een glijpartij.. Reed ik op regenbanden??  Uiteindelijk werd ik ingehaald door de Renault 5 Turbo die al een poosje achter me reed, en toen hield ik het maar voor gezien. Dit was een kansloze missie, volgend jaar beter op hopelijk nieuwe regenbanden.
Ik bleek de 4 na laatste tijd te hebben; het was immers een kwalificatie voor de eerste race, zoals de mensen van de BRAVO dat altijd doen. Absoluut een historisch dieptepunt, maar ik vond het geen probleem. Auto nog heel, heb op mijn gemak de baan weer kunnen verkennen, want wist niet veel meer hoe dat ook al weer was, en kon ik de dag erop een mooie inhaalrace maken!

Inmiddels begon de zon zich ook zo nu en dan te laten zien, het werd lichter, stopte met regenen… Yes! Vanmiddag een kwalificatie op droge baan.
We hadden nog aardig wat tijd, de kwalificatie was pas om half 4. Genoeg tijd om hier en daar een praatje te maken, en gewoon gezellig in de tent met de rest te zitten. Ruben had als gast Jan v.d. Marel, bekende naam uit de rally wereld, leuk om mee te praten, hijzelf had vroeger ook onder andere in een Sunbeam Lotus gereden.
Affijn, uiteindelijk was het dan zover. Vol goede moed ging ik de baan op. Banden opwarmen, en de remmen inremmen; ik had nieuwe remblokken. Niet omdat de vorige al weer versleten waren, maar omdat we tot de conclusie waren gekomen dat de remtangen echt moe waren na 30 jaar trouwe dienst, en nieuwe remblokken de enige tussenoplossing was om nog enigszins fatsoenlijk te kunnen remmen dit evenement. Ik had Harold al eens gevraagd of er ook een ander type remblokken op kon; iets wat meer “grijpt”(moeilijk te omschrijven…), dus Harold had nu ook een ander type gemonteerd.
Gevoel in de eerste instantie was goed. Wel apart dat de rem de ene keer zus was en de andere keer zo qua pedaal, maar ach. De remklauwen waren niet meer goed, zal er wel bij horen Gevoel bij het remmen was verder goed. Mijn tempo in de opwarmronde was eigenlijk al prima, en ging enthousiast de 2e ronde in. Eerst nog even rustig door de bijzondere bochtencombinatie na start/finish.. even Christian Marx met zijn Triumph TR8 plagen door er naast de blijven zitten in een bocht.. Daarna hem laten gaan en mijn lijn weer opgezocht. Ik bereid de laatste bocht van die serie voor.. en de auto maakt ineens een rotklap, komt wat omhoog, en binnen een tel springt de auto weer omhoog, dit keer hoger. Mijn eerste gedachte; mijn hemel, wat een muts ben ik, heb een bumper over het hoofd gezien die op de baan lag! Of iets dergelijks. En toen.. zoveel herrie! Wat het ook was wat ik geraakt had, het had veel stuk gemaakt. Ik laat de auto uitrollen, rem iets bij (voorzichtig, vooral omdat ik niet weet wat er met de auto aan de hand is) en zet de auto op een veilige plek neer. Ik klim uit de auto terwijl die amper stil staat.. laat mijn blik over de baan gaan, wat er nu lag.. Zie ik mijn eigen wiel.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Mijn velg, lag aan de andere kant van de baan, te blinken in de zon. Hèèè?? Dat is ook wat ik uitroep, zie (hoor) ik op de camerabeelden later. Ik kon het niet geloven. Zoveel gedachten en gevoelens (tja.. racen is emotie..) gingen door me heen. In eerste instantie boosheid. Mijn nieuwe wielen!! Mijn dure BBS velgen, die afbreken? Nou, die leverancier kon zich maar beter uit de voeten maken! Zulk slecht materiaal… Toch kon ik het nog steeds niet geloven, dus in plaats van naar de baanpost te lopen loop ik terug naar de auto en ga kijken. Wat ik toen zag was compleet verbijsterend. Alsof ik naar een mens keek die een arm mist.. Het wiel was afgebroken bij de tapas. Schijf weg. Remklauw bungelde aan enkel nog een remleiding. Toen ineens sloeg de schrik toe. Wat als… wat als dit gebeurd was op het snelle stuk? Was de auto dan nog steeds zo makkelijk aan de kant te zetten? Nee, ik denk het niet. Ik denk dat de auto dan wel eens over de kop kan slaan. En achteraf waren er mensen die zeiden, “daar moet je niet aan denken, het is goed gegaan, je had geluk” maar zo zit ik dan kennelijk niet in elkaar. Het “wat als” bleef door min hoofd spoken en tja.. Laat ik zeggen dat ik het even moeilijk had. Begon te huilen, trillen, kon mezelf echt niet kalmeren. Of alles goed ging, vroeg de baanpost. Ja, prima, laat me maar. 
Inmiddels werd de auto van de baan gesleept.. waarbij onvermijdelijk nog meer schade werd gemaakt. Wat vervolgens mijn lichtelijk emotionele stemming niet echt verbeterde. En eenmaal achter het hek moest hij weer gesleept worden. Moet wel zeggen, de baanposten waren top. Ik heb ze gevraagd snel dat wiel veilig te stellen voordat het ineens verdwenen was, die werd echt direct bij de auto gebracht. Ook kwamen ze me melden dat de auto helaas weer gesleept moest worden. En met het takelen, wat in Assen echt dramatisch verliep, ging nu veel soepeler. Ok, ze waren dan ook met 4 man… Maar niets dan goeds voor deze jongens.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ikzelf was inmiddels wat gekalmeerd, auto stond op de takelwagen en we konden terug naar de paddock. Alwaar er al aardig wat mensen stonden te wachten.. Tja, en dan gaat iedereen vragen hoe of wat, komen die waterlanders weer. Wat dat betreft valt het niet mee om een vrouw te zijn;-)
Het verbaasde me hoe herinneringen werken in dit soort situaties. Het was me al eerder opgevallen, dat wat ik me tijdens een race of het rijden op het circuit in het algemeen denk te herinneren, niet helemaal is wat er werkelijk was gebeurd. Zo had iemand tegen me gezegd, dat hij het wiel zag gaan maar geen bijbehorende auto zag (omdat ik net om de hoek stond) en kennelijk had ik daarom het idee dat ik tijdens het rijden dat zelf (ook) had gezien. Maar toen ik eenmaal de beelden ging terug zien, was dat niet zo. Ik blijf voor me uit kijken, (het wiel schiet naar links) en als ik de auto van de baan stuur kijk ik enkel in mijn achteruitkijkspiegel om te zien of het nog veilig was. Dus ik had geen flauw idee wat er nu mis was.
Maar goed. Die wetenschap veranderde niets aan het feit dat ik weer voortijdig klaar was. Behoorlijk frustrerend, dat was het jaar daarvoor al zo vaak gebeurd.. en ja, het hoort erbij, ik weet het allemaal, maar ik ben op zo’n moment dan niet zo rationeel. Wel realiseerde ik me dat ik erg veel geluk had gehad..
Tja, en Ron en Vienne waren net aan gekomen. Die stond ook wel raar te kijken, toen hij de auto half afgedekt zag staan. Verhaal gedaan, en overlegd wat we gingen doen de rest van het weekend; Harold en Ingrid moesten sowieso blijven door Ruben en crew. Dus besloten we maar te blijven tot zondag ochtend, wat ook in eerste instantie het plan was. Zo konden we de rest nog zien rijden, en wie weet konden we nog wat leuks doen. Als je daar dan toch blijft.. Dan moesten we ook maar het beste ervan maken!
We zagen overigens ook nog een andere Sunbeam Lotus, uit Duitsland. Mooie auto, leuk om meer mensen te ontmoeten die al jaren met dezelfde Sunbeam rijden!
Dat hebben we dus gedaan. Hoewel het enorm stak dat ik zelf niet kon rijden met de eerste race, uiteraard wel al mijn racemaatjes succes gaan wensen, en samen met Vienne de races bekeken. Ook gezellig.. iets wat normaal gesproken nooit kan, samen met haar kijken.
Die namiddag de tent opgeruimd, en de auto op het circuit laten staan. Die zouden we de volgende dag oppikken.
S’avonds nog naar de wijnfeesten in Altenahr geweest, altijd leuk om te zien en heel wat anders dan Cochem.. Nog één lekker ontbijtje in het hotel, de auto op het circuit opgehaald en naar huis.
Zo verloopt een weekend totaal anders dan verwacht en gehoopt. Er valt nu het nodige te repareren; we moeten achter veerpoten aan, bij voorkeur dikkere dan die van een standaard Sunbeam, en we gaan ons over de remmen buigen, wat toch al allemaal aangepakt zou worden. Plaatwerk; iets wat al helemaal er niet meer is. Motor moet uit elkaar, het sperdif moet nagekeken worden en ook de versnellingsbak wordt voor de zekerheid nagekeken. Ofwel, groot onderhoud deze winter.. Zodat we weer vol goede moed aan het volgende seizoen kunnen beginnen, wat traditioneel begint met het Jim Clarc festival op Hockenheim.
Tot dan!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Erg veel materiaal is er niet, maar zie hier voor de filmpjes.
Mijn dank gaat natuurlijk nog uit naar Joost Rijkhoek die me van foto's heeft voorzien.