Westfalen Trophy, Nürburgring, 23-24 oktober 2015

 

Wat lopen dingen in het raceseizoen soms toch apart. Zo rijd je maanden niet, zo heb je ineens 2 evenementen binnen 3 weken. Want 3 weken na Zandvoort was het al weer tijd voor de Westfalen Trophy op de Nürburgring, bij onze Belgische vrienden van de Bravo. Dit laatste om maar weer de dwingende, vooral veel geld kostende regels van de FIA te ontwijken.
Zodoende was alles op donderdagmiddag gereed om te vertrekken, met zowel de bus als mijn Mazda. Met 4 volwassenen, een kind én een hond, dat past echt niet in de bus.
De reis ging prima, rond 17.00 uur kwamen we op de Ring aan, alwaar het al een drukte van belang was. Even rondkijken, waar Ruben stond, onze tent-genoot..  Ook onze gasten Nicole en Bjorn gevonden, en zo konden we met zijn allen uitpakken. Wat natuurlijk zo gebeurd was, met zoveel mensen. Helaas konden we daarna niet naar het hotel voor een borrel en wat te eten; er moest gekeurd worden. Dat zou ook in de ochtend kunnen, maar met een briefing om 9.00 uur en rijden om 9.45 uur zou dat wel eens erg krap kunnen worden, dus…aansluiten in een lange rij. En met de zorgvuldigheid die de mensen van de BRAVO aan de dag legden voor die keuringen duurde het allemaal eventjes, denk dat we zeker 2 uur hebben staan te wachten. Eenmaal aan de beurt, heren keurmeesters waren het denk ik ook een beetje zat, en er stond nog steeds een lange rij, was ik zo klaar; auto goedgekeurd, snel terug brengen naar de tent en naar het hotel! Het was koud, vochtig, en iedereen was verkleumd.
Na een gezellige avond met zijn allen lekker vroeg naar bed.. wekkertje zou zich om 6.15 uur laten horen.
Die ochtend was, qua weer, zoals we vreesden. Vochtig, mistig, en een behoorlijk natte baan. Het had niet eens meer geregend die nacht, maar de mist doet minstens net zoveel. Nu zouden er voor ons nog 4 sessies gereden worden, in eerste instantie dachten we dat dat wel voldoende zou zijn om de baan droog te rijden. Helaas. De vochtigheid in combinatie met de lage temperaturen zorgde er voor dat de baan nat bleef. Dus 10 minuten voordat het tijd was voor de eerste kwalificatie toch nog maar banden gewisseld; ik zou mijn regenbanden gaan gebruiken. Immers; als er morgen in een race dezelfde omstandigheden waren was het ongelukkig om met gloednieuwe regenbanden te gaan rijden, dus kon ik ze nu mooi oprullen.
Ik was net iets te laat om met de groep de baan om te mogen, maar dan ook maar een minuutje of zo, dus werd via de pits de baan op geleid. Nu ben ik geen regenrijder: te weinig gedaan denk ik, en zoals gebruikelijk, geen held. Harold had me gezegd dat ik onder deze omstandigheden redelijk normaal mijn ding kon doen, ofwel niet (constant) een regenlijn hoefde te rijden. Maar dat ik wel na een ronde of 4 binnen moest komen, om te zien hoe de banden de deels droge, deels natte baan hielden.
En nat was de baan inderdaad. Of beter gezegd; glad. Sommige stukken van de baan echt nergens last van,  andere stukken wel. Dus ik deed maar rustig aan. Maar.. toen kwam Ruben me met zo’n noodvaart voorbij dat ik dacht, tjonge, dit is weer een compleet verprutste kwalificatie. Kon me nog net herinneren dat ik naar binnen moest om de banden te laten checken, daarna had ik nog 1 rondje. Waar ik direct 3 seconden van mijn tijd af reed. Ok, kwartje leek toch wel gevallen te zijn, wat de baan zelf betreft (had nog niet zo vaak hier gereden) maar ook wat de omstandigheden betreft. De keren dat de auto ging glijden lag niet zozeer aan de baan, maar wel aan mijn stuurmanskunsten en de fouten die ik dan maakte. Niet helemaal gelukkig met mijn prestatie kwam ik naar binnen.. sloot direct mijn camera maar aan op de computer, om dan in ieder geval nog goed de baan in mijn geheugen te krijgen en mezelf af te leiden van het feit dat ik vond dat ik ronduit slecht gereden had.
Maar eenmaal naar de beelden kijkend viel het allemaal mee! Tuurlijk, ik reed behoedzaam, maar lijnen waren prima, en op een enkel stuurfoutje na was het eigenlijk helemaal niet verkeerd. Had ik daarom zo zitten te balen ? De tijdlijsten lieten ook zien dat het meeviel; 20e startpositie. Niet geweldig, maar ook niet slecht (van de 42 auto’s).

Tot de volgende kwalificatie zat aardig wat tijd, en met een flauw zonnetje droogde de baan dan toch eindelijk op. Gelukkig, we konden de volgende sessie weer op slicks!

De volgende sessie, om 14.00 uur diende zich aan. Dit keer wel op tijd om de baan op te gaan.. Tjee, wat een drukte! Ik kwam in een groepje terecht waar gereden werd alsof men al met een race bezig was. Erg storend, want hier had niemand wat aan. Waarom zou je een ander blokken  in een kwalificatie? (Later bleek trouwens dat deze mensen niet eens bewust blokten, maar gewoon geen idee van lijnen rijden hadden. Dus meestal echt aan de verkeerde kant van de baan reden). Me snel er een weg doorheen gebaand, en eindelijk een soort van vrij baan. En wat ging het lekker! Het voelde alsof ik de sterren van de hemel reed! Baan zat al redelijk in het geheugen, en ik probeerde hier en daar wat met rempunten uit, en welke snelheid de bochten combi na de start/finish ik wel en vooral niet in kon. Allemaal prima! Omdat de banden prima hun werk deden wilde ik niet naar binnen gaan maar mijn tijd optimaal benutten. IK had inmiddels 20 seconden van de tijd die ochtend afgereden (2.51 s’ochtends, s’middags 2.31), wellicht kon er meer af. Maar toen..in van wat ik dacht dat mijn snelste ronde zou worden, ging ik samen met een BMW M3 richting NGK Chicane ..Allebei flink de vaart erin. Allebei teveel vaart erin! En beiden wat aan de late kant geremd. Ik keek nog een keer in de spiegel vóór ik wilde insturen, maar de BMW zat zo dicht op me.. Nee. Toch maar niet. En stuur de auto rechtdoor bij de chicane, door het gras, en dan maar direct de pits in. Kon Harold ook nog de banden controleren. Al met al een prima kwalificatie, alleen jammer dat qua tijd het nog niet echt snel was. Goed voor een 21e startplek, dat was dan weer apart! Niettemin, lekker gereden, banden gaven oneindig grip, dus was zelfs blij met die 21e startplek.
Nu hadden we de rest van de dag nog veel tijd over. Lekker rustig aan gedaan, beelden bekeken, hier en daar een praatje gemaakt, en op het circuit gezamenlijk gegeten. Na afloop nog een borrel in het hotel, en weer vroeg in de veren, volgende ochtend al om 8.45 uur de volgende race! Wat zou het weer brengen…

Het weer was ons goed gezind; de wind was gedraaid, de vochtigheid was weg, er was een steenkoude wind voor in de plek gekomen. Maar wel een die er voor zorgde dat de baan droog was! Erg fijn. Wel was het koud, maar met de relatief zachte Avons maakte ik me daar weinig zorgen over.
De vooropstelling ging soepel, en voor ik het wist mochten we de baan op. Eerst een opwarmronde, daarna een rollende start. Mijn mederijders sloten allemaal mooi aan, dus kon, zodra het licht uitging, direct op het gas.. En maakte een top start! In de eerste paar bochten wist ik al 9 plaatsen te pakken! Helaas ging er daarna bij de achterblijvers iets mis; een Audi was gespind, en een VW Golf was tegen zijn wiel aangekomen, en gelanceerd. Over de kop, zware schade, ambulance erbij, safety car procedure.  Voor mijn gevoel hebben we zo eeuwig rond gereden, en dankzij de wedstrijdleiding, die besloot dat we 10 minuten langer door mochten, konden we toch nog onze race afmaken.  Voor me reed een groene Porsche (één van de velen!) maar dat was een van de snelste deelnemers in het veld, dus die liep snel op me uit. Vervolgens haalt hij een andere Porsche in, waar ik wel op in kan lopen. Steeds dichterbij.. Tot ik in de NGK Chicane door Tjarco met zijn Porsche (per ongeluk) van de baan wordt gedwongen, hij was in gevecht met 2 andere auto’s en kon in zijn enthousiasme niets anders dan mij een soort van de baan duwen. Dus ik de curbes aan de andere kant voorbij, en direct alles bij elkaar 3 plaatsen verloren. Nu waren deze auto’s allen beduidend sneller dan mij, zij reden achter me door mijn vliegende start, dus uiteindelijk waren ze me toch wel voorbij gekomen. Jammer dat vervolgens Tijn met zijn Porsche (de zoon van Tjarco) me vervolgens uitremt aan het einde van het rechte stuk bij de start/finish, en ik daar vervolgens nooit van zijn leven meer bij kwam. Wel bij de eerder genoemde witte Porsche die uiteindelijk, als Tijn hem heeft ingehaald,  nog steeds voor me rijdt. Ik weet mijn auto na de start/finish naast de Porsche te zetten.. aan de buitenkant. En denk, ik ga het gewoon proberen! Ik blijf buiten, profiteer van de betere wegligging van de Sunbeam en dwing vervolgens de Porsche naar buiten te gaan in de bocht erna, zoals Tijn dat ook bij mij deed. Zo leer je nog eens wat! Heel blij met deze actie, daarna was het alleen een kwestie van de race uitrijden. Al met al was het me gelukt om van de 20e plek naar de 14e plaats te rijden, niet  verkeerd al zeg ik het zelf! Ook qua rondetijden was het veel beter dan de kwalificatie; ik had nu een snelste rondetijd van 2:26:30, dat is bijna 5 seconden sneller dan de kwalificatie!

Omdat we al vroeg een race hadden (die zelfs met verlichting aan gereden moet worden!) was het weer lang wachten op de 2e race. Sommige mensen gingen ook al deels afbreken, zodat ze erna direct naar huis konden. Zo ook bij ons; Ruben brak zijn tent al deels af, en Jan moest eerder weg.
Wij deden dat niet; we bleven die nacht nog in Nürburg, dus geen haast.
Eindelijk was het dan zover. We mochten richting pre-grid. Een chaos van jewelste dit keer; andere klassen stonden nog op de wegen naar de paddocks, en dan natuurlijk het rommelige op zich van auto’s op de juiste plek zitten die zich niet op tijd aandienen.
De opwarmronde gaat weer soepeltjes, en de start ook! Ik kon weer aardig  wat auto’s inhalen, alleen aan het einde van het rechte stuk kwam ik achter een BMW uit, moest helemaal binnen houden, hij ook, waardoor we beiden bijna stil stonden! Eigenlijk moest ik terug naar 1, maar was te druk met de BMW te ontwijken, deed dat niet en verloor wat ten opzichte van de rest. Geen nood, weer snel erbij.. Weet mijn auto naast de Porsche van Ad Geerts te zetten; hij was op Zandvoort de snelste rijder van het veld. Dat vond ik best wel stoer.. Helaas had hij (denk ik) wat moeite zijn auto in de Mercedes Arena op zijn eigen lijn te houden, en moest ik steeds verder naar buiten om te voorkomen dat hij me aantikte. En kwam op de rommel, en compleet verkeerde lijn. Vervolgens moet ik aansluiten, kan hij gas geven.. En is weg. Ook haalt dan Eric Nulens, met, hoe verassend, weer een Porsche 964, me in. Ook zie ik in mijn spiegel weer de zwarte Mercedes aankomen die ik al eerder op de baan was tegen gekomen, hem laat ik gewoon voorbij. In mijn ogen heeft hij iets teveel doldrieste acties, als een gek iemand uitremmen.. en dan vergeten dat hij ook nog een bocht moet insturen. Bovendien is hij niet zo gek snel, dus die zou ik makkelijk weer in moeten kunnen halen. Nu duurt dat dan altijd langer als je hoopt. Op het rechte stuk achterin, de Advan-Bogen, kon ik er al naast komen, maar dat vond ik wel erg spannend met iemand die ik niet vertrouw wat zijn rijstijl betreft. Nog langer wachten. Gelukkig, start/finish kon ik er makkelijk voorbij. Inmiddels is voor me de volgorde wat veranderd. Nu rijdt daar een BMW M3. Ook daar kom ik probleemloos voorbij, net voor het aansnijden van de bocht na de Mercedes Arena. Een poos rijd ik daarna in niemandsland, met in de verte Eric. Ik kan wat dichter bij hem komen, maar raak die aansluiting weer kwijt, en ineens zit er geen witte Porsche meer voor me, maar een witte BMW 325i. En dan “voor” me, is redelijk in de verte. En, wat duurde dat lang eer ik daarbij zat! Ronde na ronde kroop ik dichterbij. Ik kon later remmen, misschien tikje meer vermogen, hij reed betere lijnen en liet de auto meer rollen.. Al met al duurde het zeker 4 rondes voor ik direct achter hem zat. Ik had me al een keer aan de buitenkant gepositioneerd, dat schoot niet op, toen maar aan de binnenkant. Maar oeps.. Ik ging toch echt nog te hard. Met handen en voeten kreeg ik de Sunbeam nog de hoek om, en dan zonder bij de BMW binnen te rijden! Door die onhandige actie weer wat aansluiting  ingeleverd, daarna kwam ik niet meer in de gelegenheid.
In de laatste ronde koos ik ook nog eens de verkeerde plek om 2 achterblijvers in te halen, reed mezelf klem, en moest hem toen zeker laten gaan. Waarna ook nog eens de finishvlag kwam! Het bord “laatste ronde” kennen ze in Duitsland in ieder geval niet.
Al met al weer een prima race, leuke gevechten en ook weer iets sneller gereden, dit keer 2:26 rond.
En natuurlijk het weekend doorgekomen met een auto die het prima heeft gedaan, geen spatje schade..Nouja, misschien een paar extra beschadigingen aan de voorruit, er kwamen af en toe beste stenen tegen aan.
En nu? Nu zit het erop. Denk dat raceseizoen 2015 een mooi seizoen was, niet heel veel evenementen, maar ja, het is “maar hobby”, moet wel leuk blijven naast al de andere bezigheden binnen het gezin.
In de winter krijgt de auto weer wat onderhoud, en half april beginnen we zoals inmiddels gebruikelijk is op Hockenheim, dit keer hoogstwaarschijnlijk met 2 YTCC startvelden. Ook Spa Summer Classic staat op het programma, de rest is nog een verassing.
Rest me nog dank te zeggen tegen de fotografen die dit keer de foto’s aangeleverd hebben (Lees; deels gestolen van facebook); Carlo Senten en Peter Grijmans. En last but not least; Harold en Ingrid voor de technische ondersteuning cq verzorging van de inwendige mens, en natuurlijk Ron, Vienne, Nicole en Bjorn voor het aanmoedigen!