GP der Stadt Magdenburg, Oschersleben, 6-8 juli 2012

Donderdag middag was alles klaar om de reis te beginnen naar Oschersleben; een voor ons vreemd circuit,waar we goede verhalenover hadden gehoord.De weersvooruitzichten waren wisselend, niettemin hadden we goede zin. Ook Vienne ging weer mee, die had immers net zomervakantie, en ook Erik was weer van de partij. Na een redelijk vlotte rit, met zo nu en dan écht slecht weer onderweg, kwamen we in de stromende regen in Oschersleben aan; we zouden dat weekend te gast zijn in de tent van Randall Lawson, bij gebrek aan onze eigen cathering en monteur; Harold moest dat zelfde weekend naar de Dutch op Zolder. Dus, zelf sleutelen indien nodig, maar het voordeel was dan weinig werk bij aankomst op het circuit; auto afladen en dan was het dan. Eerst Equipe Jaronn even nog wat geholpen met hun tent, en ikzelf ben snel naar het hotel gereden om de sleutel op te halen. Anders zouden we te laat daar zijn, en omdat ze de telefoon niet opnamen kon ik ook niet vragen of het een probleem zou zijn. Dus ik met de bus en de tom-tom daar de buschbusch in.. Tjonge, wat een wegen, en zeker als je de tom tom zegt "de kortste route te willen". Afijn, uiteindelijk bij het hotel gekomen, sleutels opgehaald en toen weer snel terug naar het hotel, ritje van krap een half uur. Eenmaal daar was de tent helemaal opgezet, en konden we richting het hotel; iedereen was wel aan een douche en een bed toe. We hoefden ook niet al te vroeg het bed uit de volgende dag; de training was gepland om 11.30 uur, en de kwalificatie om 15.00 uur.
Toen we die ochtend op het circuit aan kwamen, zak het weer er veelbelovend uit. Wat bewolkt, zonnetje.. en ook al behoorlijk warm. Maar ach, beter warm als regen, dacht ik zo.
Om half 12 was het dan zover; we mochten gaan trainen. Spannend, op een nieuwe baan, ik had verder ook weinig verwachtingen qua tijd; in het verleden is gebleken dat ik minstens een training en kwalificatie nodig heb om een fatsoenlijke tijd neer te zetten, dus me voorgenomen gewoon lekker te rijden, en maar zien hoe ver ik kwam. En eigenlijk kwam ik best wel ver! De baan, hoewel het een technisch baantje wordt genoemd, vond ik een soort van vanzelfsprekend wat betreft het opvolgen van de bochten na elkaar, en al snel had ik een lekker ritme te pakken. Nee, ik reed niet het vuur uit de schenen, wel was de verassing groot toen ik ineens op Randall in liep. Ach.. die moest dan wel een probleem hebben of net de baan op gekomen zijn; hij was geen onbekende op dit circuit, de auto heeft meer vermogen en Randall kan goed sturen. Nu deed mijn laptimer het niet, dus had geen idee van rondetijden. Moet ik eerlijk zeggen; zelfs als die het wél had gedaan had het me nog niets gezegd, ik had geen flauw idee wat een respectabele tijd was.
De training uit gereden, en eenmaal terug bij de tent was mijn verassing groot toen ik hoorde dat ik de 6e trainingstijd had! Ongekend, en een goede start. De tijd was 1.51:9, na wat rondvragen zou 1.50 zo'n beetje de grens zijn voor mijn auto, want dat was toch wel een heel serieuze tijd. Nouja.. dan was dat de richtlijn voor de kwalificatie.
Die kwalificatie ging ik een paar uurtjes later vol vertrouwen in. Echter, ik kwam er totaal niet aan, en wat ook niet hielp was dat de versnellingsbak heel lastig in zijn 2 te schakelen was. Dus ik naar binnen, met Ron overlegd. Uiteindelijk kwamen we tor de konklusie dat dit een probleem was wat ik zelf veroorzaakte (verassend..); ik hield soms de koppeling in tijdens het 3 keer terug schakelen, en dat kan niet. Dus, weer de baan op, verder rijden en daar rekening mee houden. Inderdaad, nu geen gekke dingen meer met schakelen. Alleen die tijd.. ik kwam niet verder dan 1.54; 2 seconden langzamer dan de training. Geen idee waar het aan lag. Van de leg door de versnellingsbak? Niet fit door het hoesten vanwege de extreem hoge vochtigheid daar? Of misschien doordat ik sinds die ochtend niets meer had gegeten.. Meestal voor en na het rijden heb ik totaal geen honger, met als gevolg dat ik nu enkel maar een appeltje tussendoor had gegeten.
Ach.. ik kon er heel lang over gaan nadenken, één ding was zeker; het lag niet aan de auto, enkel aan mijzelf, en de dag erna weer nieuwe kansen in de race; vanaf een 14e startplek, met Randall naast me, Ronald van Ooijen, die ook bij Equipe Jaronn hoort, stond een paar rijen verder naar voren. Ook Ruben Anders, weer een Team Jaronn-rijder, had een goede kwalificatie gereden en stond ook buiten mijn zicht, naar voren.
Die avond hadden we besloten met zijn alleen te gaan BBQen; Vienne is nog met Ronald boodschappen wezen doen, iets waar ze beiden erg veel plezier aan beleefden, en in de avond lekker en erg gezellig met Equipe Jaronn gegeten.

De volgende dag rond een uur of 10 richting het circuit; we hadden de race om 13.00 uur, dus we konden rustig aan doen. Wél moesten er nog banden gemonteerd worden; omdat het weer zo wisselvallig was, én de wielen de dag ervoor er toch ondervandaan moesten ivm montage nieuwe slicks, hadden we de auto op bokjes gezet. Een goede zet; rond 11 uur begon het te regenen, en bij een check op buienradar zou dat wel een paar uur zou blijven. Of eigenlijk; tot na de race leek het blijven regenen. Dus regenbanden erop. Het was een beetje dubbel; aan de ene kant wilde ik meer leren om met de auto op een natte baan te rijden. Maar eigenlijk wilde ik gewoon mijn mislukte qualificatie goed maken. En dat kon alleen op droog. Maar goed, het was zeker dat we een natte race zouden gaan krijgen, dus me er maar bij neergelegd, met het voornemen dit keer het beter te doen dan op zandvoort; wijdere lijnen rijden, meer bochten volgen in plaats van de race-lijn te rijden, en geduld hebben; niet eerder op het gas dan dat de auto helemaal recht staat, om de wilde driftpartijen zoals op Zandvoort te voorkomen.
Alles liep wat uit, ongeveer 10 minuten later dan gepland konden we opstellen. Snel in de auto kruipen zodat ik niet nat zou worden..Immers; een nat pak kon de auto laten beslaan, en bij gebrek aan ontwaseming moest dat echt voorkomen worden. De ruiten waren wel door Ruben behandeld, zowel aan de binnen als buitenkant, maar had zoiets van:"eerst zien, dan geloven". Moest een fles dreft mij gaan redden?? (daar was de binnenkant van de ruit mee behandeld).
Uiteindelijk was het zover, we mochten de baan op.
Een ronde richting grid, toen nog een opwarmronde.. En toen de start. Eigenlijk kwam ik goed weg, kon direct een hoop mensen inhalen, ook de Alpine, maar al snel kwamen we bij de eerste (zeer krappe) bocht, en Chris van Schuppen begon met zijn Porsche al te remmen, ik kon amper zien waar we ons bevonden ten opzichte van die bocht, en besloot ook maar bij te remmen. Fout, want toen hoorde ik de Alpine van Randall aankomen (ja, die maakt zoveel herrie, die zie je niet aankomen, die hoor je!), en eenmaal in de bocht was ik niet veel verder als mijn startpositie. Me verder niet uit het veld laten slaan daardoor, en kwam tot de conclusie dat de Sunbeam goed aanvoelde in de regen. Zolang ik maar lang genoeg wachtte met gas geven, bij het uitrijden van de bocht kon ik goed snelheid maken, remmen ging erg goed, en zolang de auto rolde in bochten gebeurde er weinig gekke dingen.
Achter me zat een Trabant. Moet zeggen dat ik het verbazingwekkend vond hoe snel deze was, toch even wat anders dan de Trabi's die bij ons normaliter rijden. De bochtsnelheid van deze auto's is vrij hoog, en met de regen gingen ze nog altijd hard. Uiteindelijk kan ik me losrijden hiervan, en zie ik een Renault Gordini achter me, ook, net als de Trabant, een Duitste rijder. Voor me zag ik Benoit, een van de Salooncars, op zich zaten we zo in een lekker groepje, niet al te dicht op elkaar, maar voor ieder was er een uitdaging binnen "handbereik".
In de 3e ronde, achterop het circuit gebeurden ineens rare dingen. IK stuurde de bocht in, de auto begon te glijden, kon hem net houden.. keek naar Benoit, die leek ook al problemen te hebben met zijn BMW.. kwam op het rechte stuk, dacht, mooi, we kunnen weer gas geven.. Begon de auto me toch weer te glijden! Heel akelig, je had zeker een meter naar links en naar rechts nodig, zelfs al ging je recht uit, de auto zwabberde gewoon heen en weer. Gelukkig ging dit verder goed en in de volgende bocht, de 2e chicane van het circuit, had ik nergens last meer van. Naderhand hoorde ik dat Ruben over een van de platen op de curbes was gegaan,en daarmee een gat in zijn carter had geslagen, en het oliespoor daar had neergelegd. Jammer voor Ruben, en jammer voor ons, de rest van de race zou de olie daar blijven liggen en spreidde zich volledig uit, zodat er ook geen plek was die je kon kiezen om zonder te glibberen de baan over te komen. Nu mag ik niet klagen; Benoit kon ik nu inhalen, hij gaf niet al te veel gas op het gladde, rechte stuk, ik gaf wel vol gas, en zo kon ik hem heel eenvoudig voorbij.
De Renault had inmiddels ook steeds meer haast gekregen, wist me zelfs in te halen. Uiteindelijk remde ik hem eruit na de start-finish, gingen we samen de bocht in daar, had ik een betere lijn en zat ik weer voor hem. Zo reden we verder, ik reed iedere ronde weer sneller, uiteindelijk op een half droge baan, maar dat was nog prima te doen op de regenbanden (met wat koelen hier en daar waar nog wat water te vinden was) Ik kwam uiteindelijk op 2.10 uit, en finishde 10e. Zeker niet ontevreden voor de 2e race in de regen in mijn carierre! Ronald was 8e geeindigd, stond dus voor me met de 2e race, en Randall 9e, stond derhalve naast me.
Toen ik weer terug naar de tent reed, bleek de auto werkelijk zwart te zijn, zat helemaal onder de olie, en kon dus wel een wasbeurtje gebruiken. Ron en Erik zijn de Sunbeam toen gaan wassen, en ik kon lekker onder de douches van het circuit; het mocht dat wel geregend hebben, nog altijd was het bloedheet in de auto.
Overigens, het weer klaarde na de race heel snel op, en binnen een uur was te temperatuur weer gestegen richting 30 graden! Wat dat betreft is het weer erg grillig daar in dat gedeelte van Duitsland.
De rest van de middag verliep rustig, wat nagepraat, Vienne weer met Ronald boodschappen doen, voor het eten nog een rijdersvergadering, en daarna weer ge-BBQed, dit keer met de mensen van de Salooncars; het was weer erg gezellig. In het begin was het misschien even wennen aan elkaar, toen we 2 jaar geleden met de Franse Salooncars gingen rijden, maar nu gaat dat allemaal prima, en is de sfeer onderling erg goed.

Op zondag moesten we wat eerder aan de start verschijnen, en het was nog onduidelijk of het nu weer zou gaan regenen of niet. Buienradar is vele malen geraadpleegt, uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het pas een half uurtje na de race zou gaan regenen. Dus de nieuwe slicks gingen eronder. Ik blij, eindelijk de kans om mijn trainingstijd te verbeteren.
De start.. Nog altijd kan ik niet zeggen of ik nu zat te slapen, de anderen gewoon een wereldstart maakten. Dat laatste is in ieder geval zeker, en gelukkig printte de Sunbeam weer vlot richting de eerste bocht, en zat ik er weer bij, kon zelfs Ronald nog voorbij. Helaas was het gedrang toch weer lastig, uiteindelijk weet ik mijn plek naast Ronald te handhaven tot de volgende bocht, waar hij (naar mijn idee) wel erg snel naar buiten kwam; daar reed ik dus. Dus moest van het gas af, iets uitwijken, en zat vervolgens te suffen om aan te sluiten; Chris van Schuppen kwam in zicht, Ronald had nog de vertegenwoordigheid van geest om vóór het ingaan van de 3 knikken naar rechts hem nog voorbij te gaan, ik had dat niet door, en sloot aan achter Chris. Niet handig... Chris heeft een snelle Porsche, maar remt ook erg vroeg. En Hard. De eerse keer dat ik hier écht mee geconfronteerd werd, was na de eerder genoemde bochtencombinaties; de 1e chicane van het circuit. Chris remt daar, ik schrik me een omgeluk, had dat echt niet verwacht, zo vroeg, zo hard, moet uitwijken, en mis bijna de complete bocht. Nouja, het was in ieder geval duidelijk. Voorzichtig zijn.. Maar zodra we de bocht uitkwamen, gaf Chris gas, en liep hij weer op me uit. Iedere bocht probeerde ik weer aan de binnenkant er voorbij te gaan, wat soms ook wel lukte, maarja, dan ging die rechtervoet weer richting het gaspedaal, en moest ik het weer afleggen. Uiteindelijk liet Chris me halverwege het circuit gaan; hij vertelde me later dat hij het niet fair voor me vond, ook omdat ik in de training ook sneller was als hem, en hij me nu hoogstwaarschijnlijk enkel maar zat op te houden. Erg sportief van hem, zou er anders nooit voorbij hebben kunnen gaan. Uiteindelijk reed ik de volgende ronde direct 1.5 seconde sneller, met als snelste tijd 1.49.0. Bijna 3 seconden sneller dan de traingstijd, was ik erg blij mee.
Inmiddels had ik in de gaten dat het gat nu richting mijn voorganger (Jack China, Porsche) te groot was geworden, en mede doordat de benzine bijna op was, én de versnellingsbak wat problemen begon te geven ben ik het iets rustiger aan gaan doen, minder schakelen, om zodiende in ieder geval de finish te halen. Ik finish die race als 8e, Ronald 6e en Randall 4e. Goede prestaties van mijn "tijdelijke"team-genootjes!

Na de race begon het inderdaad al vlotjes te regenen, dus snel Equipe Jaronn meegeholpen de tent op te ruimen, zodat niet alles nat mee hoefte. Daarna de prijsuitrijking, en toen konden we weer richting huis. Totaal 6 uurtjes sturen, inklusief pauze, ach, valt niet eens tegen.
Al met al was het een geslaagd weekend, weer veel geleerd. Nu eerst vakantie vieren, en dan gaan we over 6 weken weer naar...Zolder!
Tot dan!

 

 

 

 

Zie ook hier voor het filmpje van de 2e race, en een klein stukje van de 1e race, gefilmd uit een trabant.