State of the Art Historic Zandvoort Trophy , 18-20 Mei 2012

Vrijdagochtend om 7.30 uur gingen we de deur uit, om de auto op te halen en richting Zandvoort te gaan. Een dag eerder dan het werkelijke evenementbegon, maar een mooie kans om de Lotus Esprit te testen; er was immers een vrij rijden dag van de HARC. Zo gezegd, zo gedaan; het weer was prima, droog, meer kan je je niet wensen. Eenmaal op Zandvoort, direct een mooie plek uitgezocht voor de rest van het weekend; we zouden de dag erna gaan BBQen met Equipe Jaronn, dus een beetje dichtbij was wel handig. Bjorn was ook mee, dus we waren vlot uitgeladen, en Ron zich gaan inschrijven, de auto laten keuren en de baan op. De Esprit stond op oude slicks; deze waren slechts 2 rondes gebruikt op Assen bij de Dutch; daarna ging de motor kapot. Uiteraard moest we maar afwachten of deze banden nog "iets deden", maar goed.. de nieuwe banden die ik had besteld konden niet tijdig geleverd worden, zodoende er was toch verder geen keuze meer wat betreft banden.
De eerste sessie met de Esprit ging goed, in die zin dat alles leek te werken zoals het moest. Maar.. erg snel ging het helaas niet. Ron moest erg wennen aan de auto, en dan zeker als je er vanuit gaat dat hij al zo'n 12 jaar niet meer (serieus) geraced had. Naarmate de middag vordere wist ron er 14 seconden van de tijd af te rijden, maar hij bleef steken rond de 2.10 minuten. En de grote vraag bleef; was dat Ron zijn onwennigheid in de auto? Of, waren de banden zo hard dat er gewoon niet mee viel te rijden? Immers; sturen deed de auto niet, hij gleed enkel maar over zijn voorwielen.
Het antwoord moest ons schuldig blijven die dag, de laatste sessie liet Ron voor wat die was, zodat de YTCC streamer en deurschilden nog op de auto gemaakt konden worden. (Iets waar overigens Ruben Anders van Trimline mee hielp..Tjee, wat handig is die man met dat werk!)
Intussen stond de Sunbeam de hele dag (inklusief rijder) werkeloos "langs de lijn". Vreemd hoor, om de auto zo lang op de paddock te hebben staan zonder dat er mee gereden werd.

Die avond kookte Ingrid (altijd lekker en goed geregeld) en zijn we daarna nog even in het hotel wat wezen drinken. De anderen één drankje meer dan ik..Iets wat Ron de volgende dag niet best bekwam, in combinatie met de zenuwen moest hij s'ochtends spugen. Tegen heug en meug heeft hij toch nog wat gegeten op mijn aandringen, en konden we weer naar het circuit. Gelukkig sliepen we in het NH hotel, lekker dichtbij. Goed ontbijtje..Kort wandelingetje, en dan snel naar de briefing. Weinig nieuws.. maar wel opschieten, immers, ruim een half uurtje later moesten we aan de bak; dit keer geen vrije training, maar direct een kwalificatie. Een hele uitdaging voor ondergetekende; ik heb toch doorgaans zeker een training én kwalificatie nodig om een beetje tijd neer te zetten. En, ik had deze nieuwe overbrenging nog niet kunnen testen op Zandvoort. Dus, hoe ik met de versnellingen zou uitkomen was een complete verassing voor mij.
Rond 11 uur was het dan zover; zowel Ron als ikzelf konden richting start. Vreemd, om ineens samen te gaan, maar erg leuk. Ron ging voor mij de baan op; ik ben er even achter blijven hangen, maar met zijn laatste tijden in mijn achterhoofd zou ik zeker 5 seconden sneller zijn als hem (althans, dat hoopte ik maar:), dus ben ik er maar snel voorbij gegaan; zo zou ik Ron ook niet op kunnen jagen.
Met de versnellingen was het zeker wennen; ineens kwam ik alleen nog maar op de start/finish in zijn 5, en bijvoorbeeld zowel de Khumo als Tarzan bocht nam ik in 3. Klinkt erg onlogisch, maar toch ging dat prima (hoewel ik later in de races nog wel eens na de tarzan wilde terug schakelen, naar 2 dus, ik heb alleen nooit meer de kans gekregen om dat echt uit te proberen en te zien of het in tijd scheelde). Ook het stuk tussen de Hugenholz en Scheivlak werd enkel in 3 en 4 genomen, zonder erg hoog in toeren te komen. Wel moest ik, zo bleek later, véél vaker terug naar 2 dan ik in die kwalificatie deed; de auto wilde vaak de hoek niet om. Nee, geen onderstuur, de auto bleef rollen, maar ik moest de auto dan echt "zetten", iets wat je in de beelden van race 3 nog kan zien wanneer ik een keer vergeet terug naar de 2e versnelling te gaan.
Verder geen noemenswaardige incidenten, lekker gereden, tijd 2.05; goed voor een 13e startplek. ach, niet verkeerd, en dan maar duimen dat ik inderdaad in de race (veel..) sneller zou rijden en me verder naar voren kon werken. Ron had met de Esprit een 23e startplek, nog altijd niet happy met hoe de auto reed.
Totdat we weer moesten rijden zaten nu aardig wat uurtjes, toch is die dag voorbij gevlogen, en voor dat we het wisten mochten we ons weer gaan omkleden! Het weer was nog steeds goed, zonnetje scheen, meer kon ik me niet wensen voor een race. En mijn verwachtingen over mezelf, of beter gezegd, de eisen die ik aan mezelf stelde waren weer hoog.. Te hoog? De race moest het maar uitwijzen; op het verlanglijstje stond (uiteraard) een wereldstart (tja.. had nog niet eens een staande start gedaan met deze overbrenging, wellicht had ik die hoop wat moeten temperen), en wie weet kon ik dan wat verder naar voren kruipen?!

Om 16.28 uur de eerste race, en mocht ik zien of ik dat allemaal waar kon maken. Maar..helaas. IK had de auto in zijn 3 gezet, in plaats van de 1e versnelling. Dus toen ik het gas liet opkomen, viel de auto dood! Ik had gelukkig nog net de helderheid van geest om de auto niet af te laten slaan, snel terug naar 1... En ja, dan kan je ineens vrij naar voren acceleren, en zo vreemd, ik was door niemand ingehaald! Achteraf hoorde ik van Ruben, die naast me stond, dat ook hij niet weg kwam, en zo hielden we iedereen op. Gelukkig had ik bij de Tarzanbocht al weer de aansluiting gevonden; direct achter Ronald van Ooijen met zijn rode BMW M3. En eigenlijk zou ik de hele race achter hem blijven. Nu betekende dat niet dat ik of we geen auto's inhaalden..nee, maar dat deden we als een soort van treintje achter elkaar! Mooi was het moment toen ik ineens de roze-groene Renault Alpine van Randall Lawson voor Ronald zag.Ronald kon hem vlot binnen door steken, ikzelf probeerde dat al bij de Audi-S bocht, kwam er echt heel mooi naast, maar Randall liet dat zijn auto daarna richting Khumo "tegen"die van mij lopen, althans, zo leek het..en liet ik hem maar gaan...

 

 

 

Eenmaal weer bos uit, kon ik heel snel de Sunbeam weer naast de alpine zetten. Een stuk reden we tegelijk op, maar toen liet de Alpine toch zien dat hij meer vermogen had (de auto heeft een indrukwekkende 280 PK aan boord tegenwoordig) en liep op me uit. Ik liet de auto maar aan de binnenkant richting Tarzan, je weet maar nooit wat voor voordeel die kortere route kan opleveren.
En dat deed het! Randall was me kwijt,(zo vertelde hij later) stuurde de Tarzan bocht in, zag mij daar ineens, verremde zich.. En ikzelf kon er ineens weer makkelijk voorbij, en zat weer aan Ronald zijn staart! Nu op weg naar Simon Gras met zijn Scirocco, want die zat ineens tussen Ronald en mijzelf. Hier kon ik redelijk gemakkelijk voorbij op het rechte stuk, maar daarna haakte Simon echt aan, en moest ik nog even opletten mijn zojuist gewonnen plek niet weer af te geven. Daarna weer vlot naar Ronald toegereden, die inmiddels een verdedigende lijn reed. Iets wat uiteindelijk enkel in mijn voordeel leek te zijn, ik kon zo makkelijk in de buurt blijven; niet té dicht, omdat hij eerder remt als ik heb ik er dan last van, maar dicht genoeg om, als zich de kans voordoet, die te pakken. Maar ach, er waren nog wat ronden te gaan, misschien kon ik Ronald wel zo opjagen en hem tot een klein foutje "verleiden".
Helaas kregen we toen ineens geel bij de Mastersbocht, en de baan-is-glad-vlag hing uit; Marc Seesink zijn BMW M3 had motorproblemen gehad en een oliespoor ging echt van volledig links naar de curbes rechts, lastig ontwijken.. De eerste keer ging het goed, op bijna volle race snelheid de bocht nog wat verder naar binnen aangesneden, we reden in deze ronde beiden ook de snelste rondetijd (voor mij een respectabele 2:01.2). Helaas ging de 2e keer wat minder soepel; al voordat ik instuurde begon de auto te glijden... Recht op de baanveeg-auto die daar bij Marc zijn auto geparkeerd stond! Gelukkig kon ik de auto net houden, maar toen kwam de safetycar erin, en een ronde later werd er afgevlagd. Helaas dus, geen kans meer om Ronald te pakken, maar wel ineens op een 8e plek gefinished, en zelfs 1e in mijn divisie geworden! Dat smaakte zeker naar meer!

Voor Ron eindigde deze race ongeveer hetzelfde als de kwalificatie; sturen met de auto bleef lastig, en inmiddels hadden we Paul Geeris zo enthousiast dat hij er de volgende dag wel mee wilde rijden. Zo konden we zien of een coureur die met regelmaat achter het stuur van een raceauto kruipt (Posches, in dit geval) dezelfde problemen had als Ron. Zoja, dan zou het aan de banden liggen. De Esprit zou die dag van een 24e plek starten.
Die dag kwam er ook nog iemand buurten bij de auto. Nouja, we hebben wel meer aanloop gehad, allerlei belangstellenden, en wat mensen van de Lotus Club. Maar op een gegeven moment kwam er iemand, en die vroeg van wie we de auto hebben gekocht ooit, en welke kleur de auto was vóórdat hij wit-blauw werd.. Bleek het één van de oude eigenaren van de Sunbeam te zijn! Dit heerschap had er 5 jaar mee gerallyed, van 1983 t/m 1988, en daarna verkocht aan de gebr. Krug, van wie wij de auto weer kochten. De volgende dag kwam de man, wiens naam me (weer) ontschoten is, weer terug, dit keer had hij foto's meegebracht, van "toen". Ook mocht ik 3 foto's houden. Ik moet zeggen schoot helemaal vol bij het zien van die foto's!
Die avond hadden we afgesproken om te gaan BBQen met Equipe Jaronn, dus na een poosje nagepraat te hebben over de race, wat dingetjes klaar zetten, iedereen bij elkaar geroepen, en met een man of 27 gaan eten. Was super gezellig, ook onze gasten voor die dag Bjorn en Nicole hebben meegegeten, en ach, wat mij betreft wederom goed voor een herhaling!
We werden die avond, heel luxe, afgezet door Ronald bij het hotel; Vienne was zo ontzettend moe.. Harold, Ingrid en Ron hebben nog wat in de bar gedronken, ikzelf ben lekker onder de douche gekropen, met Vienne, en daarna wat gaan lezen in bed.

Die ochtend, vrij vroeg, keek ik door het raam naar buiten, en zag dat het wat spetterde. Ach.. wat druppels.. Dat droogt wel weer op. Echter, een maar minuten later vertelde Ron me dat het serieus regende. Wat heet, inmiddels kwam het met bakken uit de hemel, en moesten we ineens voor 2 auto's regenbanden wisselen. Toch nog maar een keer Ronald gebeld, of hij ons kon op komen halen. Het mocht dan wel maar een klein stukje lopen zijn, met deze regen zouden we allemaal doorweekt zijn! Deze dag zouden er ook nog aardig wat gasten komen, in totaal 5 volwassenen en 4 kinderen.. Maar zouden die allemaal komen met dit slechte weer? Gelukkig kwam iedereen, en vooral voor vriendin Annette was het een verassing, de sfeer op het circuit, en zeker voor herhaling vatbaar. Wellicht komen ze weer op Zolder. Ook Erik was weer van de partij, dit keer met gezin, en mijn ouders waren er weer.
Voor het wisselen van de wielen kon de Sunbeam even binnen blijven staan; er zit geen enkele ontwaseming in, dus liever niet in de regen met die auto. Na een kwartiertje werd het weer droog, kon ook de Esprit gewisseld worden, en konden we gaan omkleden voor de 2e race.
Ikzelf had weinig last van de zenuwen, had het volste vertrouwen in de Sunbeam, en Ron, tja, die moest er toch aan geloven; Paul G. vond het niet verstandig om in de Esprit te stappen op een natte baan. Dus, zo gingen we weer gezamelijk richting start. Ik stond op de 8e startplek; bijzonder, nog nooit zover voorin gestart! Ron, zo ongeveer aan de andere kant van het veld.
De start ging goed. Goed geschakeld, was Ronald al voorbij, zag zelfs Jordan Strik met zijn Toyota Supra en jan Bot met de BMW M3 al.. maar keek 1 keer in de spiegel (hè, had mezelf nog zo gezegd dat ik dat niet meer zou doen..) en zag de Alpine van Randall zó hard aankomen.. en nam op dat moment het besluit om Randall te laten gaan. Ik wist dat hij een probleem had met de wegligging, en wilde niet riskeren dat dat nu net misgaat als ik er naast zit. Dus Randall, en ook Ronald kwamen me voorbij, daarna kon ik weer aansluiten.


De eerste paar ronden ging het eingenlijk best goed. En typisch; achteraf, in mij herinnering heb ik echt van begin tot eind gedrift met de Sunbeam , maar dat viel heel erg mee. In de eerste rondes is dat minimaal, voor een natte baan, en kom ik zelfs weer heel dicht bij Randall. Totdat ik in de Hugenholz baan écht te vroeg (of te hard) op het gas ga, de auto volledig dwars gaat, en ik zeker een seconde of 2 verlies met de auto te corrigeren. En ik ineens Randall ook niet meer zo dichtbij zie. Vanaf dat moment ging ik steeds meer fouten maken, steeds te vroeg op het gas, steeds maar weer driften.. Leuk voor de toeschouwers , dat wel, maar ik baalde dat mijn prachtige startplek helemaal teniet was; voor mijn gevoel reed ik nu ergens achteraan. Wat helemaal niet zo was; op dat moment reed ik 10e of 11e. Vervolgens zie ik Ruben in mijn spiegel verschijnen, die ging blijkbaar erg goed, en dacht..ach..ik laat hem er langs, als hij zo goed gaat, prima toch, en laat Ruben gaan, zoals hij mij op Le Mans al eens makkelijk doorgang heeft verleend, omdat ik veel sneller was.
Inmiddels werd het steeds gladder bij het aanremmen van de Audi-S, en verrem ik me er fors. Dit keer gaat het goed.. Ik vervolg mijn weg, en kijk nu wie me een aantal bochten verder (wederom dwars in de Hugenholz..) in mijn spiegels verschijnt!? Ron met de Esprit. Even lastig, hem ineens zien, én de auto op de baan houden, maar vervolgens snel aan de kant gegaan, en gewezen dat hij me voorbij moet. Toch leuk.. de allereerste keer dat we elkaar op de baan tegenkomen. Immers, in het verleden reden we altijd na elkaar. Een paar bochten rij ik achter hem, en ik krijg steeds meer problemen met de auto. Ofwel, ik ga steeds minder geconcentreerd/gecontroleerd rijden. Tot aan de audi-S, en ik me weer verrem, de koppeling te snel laat opkomen en de auto spint, en in de grindbak terecht kom. Voor zover ik me kan herinneren was dit de eeste keer ooit dat ik in de grindbak beland, of spin, maar gelukkig kan ik er wel zelf uitkomen. Daarna maar besloten dat dit het allemaal niet waard is, en mijn rondjes rustiger ben gaan rijden, zonder al te veel gas te geven.. Uiteindelijk val ik terug naar een 14e plek, iets wat me nog reuze meeviel, en Ron, die krijgt het voor elkaar omop de 8e plaats te eindigen, hij weet Randall nog te verschalken en heeft slechts 2 seconden langzamer per ronde gereden dan op slicks! Jammer dat de Esprit daarna niet meer mag starten; men is nu echt klaar met de hoeveelheid dB die de auto maakt (98 dB) en Ron krijgt een startverbod. Vervelend..hij had er nu eindelijk een goed gevoel bij.

Een paar uurtjes even niets, weer bijkletsen met iedereen, maar ook weer de wielen wisselen; het was droog, en de buienradar liet zien dat de buien Zandvoort vanaf nu zouden missen. Alles weer gewisseld, en weer vol goede moed richting start. Dit keer wederom op de 7e startrij, 14e plek.
En weer was de start weer niet goed,(ik schakelde van 1 naar 4) en kon dus geen enkele auto inhalen op dat moment. Ik kwam achter Mathijs Bakker, Rob Bierman en Ruben Andersen terecht (resp. BMW 325i, Opel Asona en BWM 325i), en had er de nodige ronden voor nodig om ze in te halen. Marcel op het rechte stuk, Ruben nadat hij zelf een foutje maakte en Mathijs en ikzelf er voorbij konden, en pas 2 rondes verder ging (eindelijk...) Mathijs ook de fout in bij uitkomen van Bocht zonder naam, en kon ik hem ook voorbij. Vervolgens had ik zeker 2 tot 3 ronden "vrij baan", waar enkel de 2 Trabants ingehaald moesten worden. In de verte dacht ik de Alpine weer te zien, maar dat leek nog zo ver weg. Dus ik reed mijn rondjes.. Groot was de verassing daarom toen ik 2 rondjes verder Randall met zijn alpine toch steeds in het zelfde baanvak zag...en weer 2 rondes verder, inmiddels de laatste ronde, zat ik aan Randall zijn staart. Heb echt alles op alles gezet om er nog voorbij te komen. Hoopte op een laatste sprint bij Bos uit, net zoals ik die eerste wedstrijd naast Randall was gekomen.. Echter, Randall zag wat ik van plan was en hield me af. Uiteindelijk kwam ik 0,2sec. na Randall over de finish. Jammer, maar het was een geweldige race, en de glimlach kon wederom niet van mij gezicht af!
Uiteindelijk ben ik zo 1e, 2e en 3e in mij divisie geworden, met als laatste classificering een 8e plek overall! Alle redenen om tevreden te zijn. En de auto was nog heel, geen schade, idem voor de Esprit.. Kunnen we alleen concluderen dat het een topweekend was.
Na de race uiteraard alles inladen, nog even de prijsuitrijking (Randall gaf ook de eerste prijs in onze divisie weg aan Ron en mijzelf, omdat "hij zo vreselijk last heeft gehad van de Familie Renes;-) )nog een hapje wezen eten in Haarlem, en toen via Harold zijn werkplaats op huis aan gereden.
Al met al een geweldig weekend, met voor het grootste gedeelte mooi weer. Nu op naar Oschersleben!


 

 

 

 

 

 

 

 



 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Zie ook hier voor de filmpjes van de 3 races.