Nationaal Oldtimerfestival Zandvoort 31 juli 2016

Meestal begin ik mijn verslag met zoiets als…”op donderdag vertrokken we..”. Maar dit keer niet. Voor de verandering  vertrokken we op zaterdag middag richting Zandvoort. Om op ons gemak te tent neer te zetten, de auto, en daarna heerlijk ontspannen aan het strand te gaan eten.
Dit weekend was het Nationaal Oldtimer Festival, op CIrcuitpark Zandvoort. De YTCC reed er niet als klasse, maar we mochten als veldvulling bij de FISC Legendary Series rijden. 1 kwalificatie, en 2 races. Op één dag, welteverstaan. Net als vroeger, bij de DNRT.
Op zondag moesten we vroeg uit te veren; de auto moest nog gekeurd vóór de briefing om half 9. Allemaal vlot afgehandeld, en om 9.55 uur mocht ik weer eens Zandvoort op. Zeker niet mijn meest favoriete circuit.  Niet omdat ik er niet echt snel ben, maar meer omdat ik me er gewoon niet echt veilig voel. En in het verleden dacht ik daar niet zo over na, ik deed mijnding. Maar nu ik, met dank aan Harold, meer weet over de te rijden lijnen, en vooral het “laten lopen van de auto” is het schrikbarend om dan te zien en te voelen hoe ik daar tekort schiet. Maar goed. Gelukkig kan ik nog wel lekker rijden daar, alleen tja. Zo af en toe schiet het dan door me heen..laat die auto gaan, geef ‘m de ruimte.
Anyway. Dat waren de hersenspinsels. De kwalificatie.
Het weer zat heel erg mee, er was regen voorspeld, maar eenmaal ochtend was de voorspelling veranderd in droog weer. En dan was het, droog, en niet al te warm. Prima weer dus!
Ik reed nog steeds op de banden die er nieuw onder waren gegaan op de Nürnburgring, maar die waren nog altijd prima. Even banden opwarmen, en daarna gaan! Eerste keer Tarzanbocht..verder..De Gerlach.. En vervolgens naar boven, richting Scheivlak. Maar oei! Die baan wordt er (denk ik) echt niet beter op! IK stuiterde bijna de auto uit! Nu is dat uiteraard niet mogelijk, maar ik schrok wel. Ik bedoel… stel je voor dat de Sunbeam zijn wielen niet aan de grond weet te houden daar?
De rest ging wel oké, maar dat stuk naar boven.. Nee. IK had er geen goed gevoel bij, en dat kwam zeker de tijd niet ten goede. 2.07:30, goed voor een 6e startpositie. Niet verkeerd, maar met een regulier YTCC veld had ik hiermee niet eens halverwege het startveld kunnen kwalificeren. Ach. IK ben een langzame starter.. Er was geen training. Niets nieuws onder de zon dus!
Dus vol goede moet, ruim een uurtje wachten, en om 12.00 uur mochten we opstellen voor de eerste race. Erg prettig, deze jongens waren allemaal op tijd, en de opwarmronde plus rollende start ging echt zeer gedisciplineerd! Prettig!
De start ging goed, zat er goed bij, had al snel 1 auto ingehaald, met de volgende had ik wat meer tijd nodig. Maar in de 3e ronde was ik dan dichtbij genoeg, om deze Engelsman op het rechte stuk in te halen. En in de verte zag ik Jan Schippers met zijn Camaro en Hans de Graaf met zijn Porsche. Krijg nou wat! Ik lig 3e!! Dat is redelijk uniek, dus die positie moest ik natuurlijk wel behouden. Maar.. inmiddels had ik de Austin Healy Sprite als een boze… mug om me heen. Links , rechts, heel  de tijd dook hij op in mijn spiegels, zat hij nét niet naast me.. Tjonge, wat een gevecht heb ik moeten leveren om hem achter me te houden! Helaas ging ik daardoor ook van mijn lijn af hier en daar (ehm.. ik vrees meer dan enkel hier en daar..) en uiteraard had de zeer ervaren Adam Cunnington dat snel door. En zo gebeurde het dat hij in de Hugenholtzbocht  hij ineens naast me zat.. Wij samen naar boven..ai..er nog steeds naast…. Nee. Laten we dat maar niet doen. Haha, ja, ik ben een angsthaas en ben van mij gas afgegaan. En kon weer aansluiten. Nu dacht ik dat we inmiddels in de laatste ronde zaten.. dus ik baalde vreselijk, en wilde alles op alles zetten om te zien of ik bos-uit  (De Luyendijkbocht) voldoende snelheid kon pakken om hem nog nét voor de finish in te halen. En warempel! Het was niet de laatste ronde! Die kwam nu pas! Dus ik kon hem weer inhalen, en vervolgens goed in mijn achterhoofd gehouden wat zijn snelle punten zijn, en niet weer dezelfde fout maken natuurlijk, van die vorige ronde. In de audi-S iets harder geremd dan noodzakelijk was; ik merkte dat ik daar net wat vlotter weg kwam dan hij. Zo creëerde ik net dat extra beetje ruimte, want in de bocht erna ging hij toch er beter doorheen, en zou hij weer dichterbij kruipen. Maar: ik finishte 3e! En twee-tiende later kwam Adam over de lijnJ
Kan wel zeggen, was erg blij. Blij met de plek, en blij dat ik het gevecht succesvol de hele wedstrijd heb volgehouden! Snelste rondetijd was overigens 2.04:30, en mooi constant de rondes binnen 1 á 2 seconden gereden.

Na afloop vroeg hij aan me of we elkaar geraakt hadden, want het was écht close racing hier en daar. Nee joh, het was wat dat betreft echt allemaal perfect gegaan. Leuk, dat zoiets mogelijk is, zonder schade te rijden.

Terug naar de tent, uit de auto.. en toen merkte ik wel dat ik wat last van mijn arm had. Gewoon, als in spierpijn; de Sunbeam stuurt enorm zwaar. Waarom ik er nu zo;n last van had, geen idee. Zal het gevecht met de Sprite geweest zijn? Mijn enige zorg was dat het over zou zijn binnen 2 en een half uur. Immers, dan was de 2e race alweer.
Behalve een zere arm had ik ook het gevoel dat ik compleet leeg was gelopen. Vast het gevolg van het weinige eten; op zo’n raceweekend ben ik al voorzichtig met wat ik eet. Om te voorkomen dat ik het mag herkauwen in de raceauto. Helaas was er dit keer niet de goede zorgen van Ingrid, die me standaard altijd vroeg wat en wanneer te eten. En ik had ook nergens zin in… Ofwel, had te weinig energie! En zittend in de tent werd het er zeker niet beter op. Een kopje koffie dan. Dat hielp. Gelukkig maar!

De opstelling, opwarmronde en start van de 2e race ging weer vlekkeloos. Wat dat betreft, top club om mee te rijden! Alleen… tja. IK zat er prima bij, bij de start, maar reeds bij de Tarzanbocht kwam Adam me al voorbij. Oh! Dat deed hij wel heel vlot! Tuurlijk, kon ik een moment van ontsteltenis niet vermijden, maar daarna moest ik toch wel glimlachen om hoe die man rijdt. Want rijden, dat kan hij zeker! En met 1 handje! Zeker de helft van de bochten reed bij met 1 hand op de pook en 1 hand op het stuur.
Affijn. Achter aansluiten dus. En met het richting Schijvlak rijden merkte ik dat er iets niet oké was. Niet met de auto..maar met mezelf. Vond de auto ineens zoveel herrie maken! Nu doet hij dat ook, maar ik heb er nooit last van. Nu wel. Oeps.. kon maar 1 conclusie trekken, dat ik écht, nog altijd “leeg” was! Nu was de herrie overkomelijk, maar mijn armen… Die hele race, werd 1 groot gevecht. Maar helaas niet met 1 van de Legendary Racers. Nee, tegen mezelf. IK kreeg de auto amper door de bocht. Zelfs snellere bochten ging met veel pijn en moeite. Halverwege overkwam het me zelfs 2 keer dat ik het niet eens meer kon opbrengen om bij de Audi S terug te schakelen, en ging ik dus in 4 de bocht door, om pas erna snel in één keer 2 versnellingen terug te gaan. Mijn laptimer weigerde inmiddels dienst. Maar goed ook… Hij bleef hangen op een tijd van 2.09. Maar..in werkelijkheid was dat één van de snelste rondes!
Richting het eind van de race kwam het clubje Mg’s en Austin Healy’s wel héél dicht bij, 1 haalde me in in de Renault bocht, waardoor ik vrij ver naar buiten gedreven werd en mijn snelheid kwijt raakte. En prompt wordt ik door nog 3 auto’s in gehaald! Gelukkig heb ik dat foutje kunnen herstellen, al met al finishte ik 6e.
Geen super prestatie, maar ach.. Het was te verwachten. Ook op Assen ging het zo, na mijn podiumplek. Op de een of andere manier loop ik leeg, geef ik alles van mezelf in zo’n spannende wedstrijd. En op is op!
Maar het geeft niet! Ik heb lol gehad. Auto is nog heel. En, ik heb het voor elkaar gekregen om in de eerste race mijn 3e plek terug te winnen en te behouden. Iets wat ik in het verleden niet gered zou hebben; dan was ik zo teleurgesteld door toch ingehaald te worden, en dan was ik direct alle fut kwijt. Nu niet!

Of er tot Dijon nog gereden wordt is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk niet. Heel misschien nog testen met de esprit, maarja, dan moeten de onderdelen wel eens komen.
We zien het wel. In ieder geval tot in oktober, in Dijon!

 

En natuurlijk dank aan Erik van der Schaaff voor de foto's!