Historic Zandvoort Trophy, Circuit Park Zandvoort, 3-4mei 2014

Amper bekomen van de avonturen op Hockenheim, moesten we erg vroeg ons bed uit om al weer naar Zandvoort te gaan voor het volgende race evenement van de YTCC; de Historic Zandvoort Trophy. Een aardig bezocht evenement met veel clubs en leuke auto’s om te bekijken op de paddocks.
Dus wij om kwart voor 7 s’ochtends op pad om Harold en Ingrid op te halen, en naar Zandvoort te gaan. Om half 9 was de briefing al, en daar wordt je toch echt geacht bij te zijn. Aldus geschiedde; probleemloze reis naar Zandvoort, de auto was de dag ervoor al gebracht, tent was al opgebouwd, was allemaal prima geregeld door Ron en Harold. De briefing bracht weinig verassingen, dus kon vlot gaan omkleden om me klaar te gaan maken voor de kwalificatie. Ja, een kwalificatie, geen training; op dit evenement hadden we 3 races, dus geen ruimte voor training. Allemaal goed en wel, ik ken de baan, alleen had nog wel remmen te testen; op Hockenheim waren deze echt niet goed. De hoofdremcylinders waren nu vervangen, maar ja, moet dat toch eerst grondig testen alvorens ik dan zou besluiten er weer helemaal voor te gaan!

De kwalificatie dus. De remmen voelden stukken beter aan dan tijdens Hockenheim; in ieder geval was het pedaal hard. Alleen de balans was ver te zoeken. Tijdens het opwarmen iedere keer voor een blokkerend wiel. Niet zo heel erg, maar vreesde voor mijn banden! Ook toen ze mijn inziens op temperatuur moesten zijn bleef het wiel blokkeren, tijd om de rembalans aan te passen. Ik draaide aan de knop.. Nog steeds blokkerend wiel. Nog een keer. Weer blokkeren. En zo was ik al snel 4 rondes verder, met nog altijd remmen die niet goed functioneerden. Besloot toen maar om de balans uit “te gaan tellen”; eerst de knop helemaal naar voor draaien, dan het aantal slagen tellen tot alles op achter staat, en dan de helft weer terug. Maar wat een hoop slagen! Er was inmiddels een gele vlag uit, mijn snelheid was er wat uit (niet zo handig met 1 hand  sturen, en kon niet meer al te veel gas geven, immers, mijn rembalans was nu écht compleet fout, tijdens het draaien) en iedereen moest achter mij aansluiten. Sorry jongens, nog excuses daarvoor!
Na een hele tijd (30+15 slagen verder) stond hij eindelijk in theorie in het midden.. dus weer proberen. Niet helemaal top, maar stukken beter. Inmiddels was de kwalificatie afgelopen.. Nog een klein stukje de balans verder op achter gezet, en dat moest het dan maar zijn. Toch niet handig dit, rembalans afstellen terwijl ook je banden niet meer op temperatuur waren. Affijn, de eerste race moest maar blijken hoe goed ik dit had gedaan!

Die race liet niet al te lange tijd op zich wachten, rond 14.00 uur mochten we van start gaan. We hadden een rollende start; vond dat aan de ene kant wel jammer, zo kan ik nooit een staande start oefenen met die lange eerste versnelling.. Aan de andere kant gaan rollende starts steeds beter, dus vooruit maar weer.
De start ging erg goed.. Haalde er zeker 4 in met de start..remmen deden het prima. ..en daarna werd het een rustige race. Degene die voor me reed raakte ik per ronde steeds meer de aansluiting kwijt, en heb zo het grootste gedeelte alleen gereden. Rondetijd was prima ondanks dat ik alleen reed; reed toen 2.02 min. Op een gegeven moment liep Chris met zijn mooie Porsche steeds verder op me in, en haalde me uiteindelijk ook in. Dat was voor mij het moment dat ik besloot aan te haken.. Eens kijken of ik hem kon bijhouden! En dat lukte! Maar dat niet alleen..ik liep ook op hem in! Inhalen lukte niet meer, maar zette zo wel mijn snelste tijd tot nu op Zandvoort neer; 2.01:28. Heel erg blij mee! Ook dat ik in mijn eentje toch een goed en constant tempo wist te houden deed me goed. Die race finishte ik 13e, mooie positie om dit uit te bouwen!
De race betekende ook het einde voor die dag, nog wat rustig nagepraat in de tent, en daarna een lekker hapje gegeten aan het strand. Daarna naar bed, morgen weer uitgerust op voor 2 races!


Helaas was de nacht iets minder rustig dankzij een dochter die haar avondmaal niet binnenhield.. Laat ik zeggen dat het wat rommelig was, en erg lastig om midden in de nacht nieuw beddengoed te krijgen!

De volgende dag was het weer wederom prima, zonnetje en droog. De wind was ook niet meer zo sterk, kortom, prima race weer. We moesten die dag om 10.50 uur weer van start, eenmaal op het circuit weer vrij vlot omkleden en mentaal voorbereiden. Had er enorm veel zin in, na die mooie tijd van de dag ervoor.
De race.. Weer een goede start, de grote Dodge Challenger voor me maakte een mooi baantje in het midden voor me vrij, kon daar aansluiten. Hield ook de aansluiting.. tot na het scheivlak. Daar spinde een BMW M3 de grindbak in, maar kwam ook weer terug. Precies op mijn lijn. Tja, zo zuinig als ik op mijn Sunbeam ben, durfde ik niet naar rechts te sturen, eromheen. Immers, daar zat verkeer. Dus dan zat er niets anders op dan remmen… die aktie kostte me direct 3 plaatsen. Helaas verloor ik behalve die plaatsen ook mijn motivatie. Of eigenlijk; het vertrouwen in mijn mederijders. Voor mijn gevoel reden de meesten alsof hun leven er vanaf hing, en er gingen niet bepaald nette woorden op dat moment door mijn hoofd om mijn mederijders  te omschrijven. Ik probeerde weer in een ritme te komen, en zie in de verte de oranje BMW 2002 van Frank Schaeffer, een van de Franse Salooncars. Iemand met wie ik met regelmatig in gevecht ben op de baan; sympathieke man en rijder. Echter, voor ik ook maar een poging tot inhalen kan wagen was er een safetycar situatie; er was een Ford GT40 gestrand, en die moest weggehaald worden.
Een aantal ronden later mochten we weer, en kan ik net voor een gele vlag de BMW inhalen.( Iets wat me op commentaar van toeschouwers opleverde achteraf; ik zou onder geel ingehaald hebben. De beelden erbij gepakt..gekeken..echt niet! Wel even bij de wedstrijdleider gevraagd hoe of wat, en werd me verteld dat de baanposten het kennelijk oké vonden, maar eigenlijk, als ik wil gaan inhalen of er naast zit en een gele vlag verderop zie, had ik terug moeten gaan. Om de reden dat ze absoluut niet willen dat we naast elkaar die gele vlag situatie ingaan. Ok, logisch, was echter nu niet aan de orde, wel een leermomentje. )
Inmiddels was ikzelf ingehaald door de rode Camaro, ook al weer zo’n geweldige auto die enorme stappen maakte, en  de laatste ronden daar achter aangehaakt.
Mijn gevoel achteraf van deze race was: “zeker niet mijn race!”en dacht dat de uitslag qua positie ook dramatisch zou zijn. Viel echter reuze mee, 13e gestart, en 16e gefinished, met een snelste rondetijd van 2:03. Niet supersnel, maar zeker niet zo slecht als ik dacht. Nu deze rommelige race maar snel vergeten, en voorbereiden op de volgende race. Daar waren zeeën van tijd voor; die zou pas om half 4 die middag plaats vinden.
Die middag van de gelegenheid gebruik gemaakt om met Ron en Vienne een rondje over het circuitterrein te maken, om te zien wat er verderop allemaal te doen was. Leuk, mooie auto’s en ook veel Lotussen.

Affijn, race 3. Duurde erg lang eer dat die begon, maar dan eindelijk was het zover. Opstellen, opwarmronde, formatie, en rollende start, gaan! Mijn start was redelijk, geen plaatsen verloren, Jan Schippers met de Camaro, met wie ik zo half en half had bedacht dat het leuk zou zijn om samen het circuit onveilig te maken haalde ik met de start in, maar eenmaal op toeren vloog hij me voorbij en zou ik hem niet meer terug zien. Voor me Simon Gras met de Alfa en Patrick Fuet met de BMW M3, die zich direct bij aanremmen van de Tarzan bocht vreselijk verremde. Even voorzichtig daar.. Na de Tarzanbocht kwam ik naast Simon uit. En nu.. Doorzetten, gas erop, en yes! Was er voorbij, en gooide ook direct een eventuele deur dicht. Wat een heldhaftige actie! Nu zal de lezer wel denken “waar gaat dit over, dit is heel normaal”. Ja, tuurlijk. Maar juist op dat soort punten op het circuit, als bv de Gerlachbocht vind ik het toch wel een soort van eng om naast iemand te zitten. Dus dat voelde echt als een overwinning. Vol goede moed ging ik toen de achtervolging in op Patrick. Iemand die zeker niet langzaam is, maar helaas ook bekend staat om af en toe ietwat ..halsbrekende acties. Het duurde een paar rondes eer ik er dicht genoeg op zat, hier en daar ook wat verkeer moeten inhalen, maar dan eindelijk was het zover. In de Renaultbocht kon ik de BMW uitremmen, de lijn helemaal binnen kiezend, erop vertrouwend dat ik zo niet alleen een kortere weg had maar ook eerder de auto recht had en dus eerder op het gas kon. Hoewel deze aanpak al voor ellenlange discussies heeft gezorgd (wat is nu écht de snelste lijn daar), en ik mijn lijn normaliter wel rij “zoals wordt aangenomen de racelijn is”, en dat is dan zeker niet zo’n korte bocht, werkte dit en was ik er voorbij. Toen kreeg ik de witte Alfa in het zicht. Zou ik die dan ook kunnen inhalen? De alfa was niet extreem snel, maar wist wel snelle rondjes neer te zetten door uitstekende rijkunsten. Ik kon er steeds dichterbij komen.. Eenmaal op volle snelheid op het rechte stuk dacht ik er zelfs naast te kunnen komen.. En dan loop je met de Sunbeam echt rap in op een andere auto… En wordt je ineens richting muur gedwongen. Oeps! Dus dat lukte niet. Zat er nu wel kort achter, verbaasde me over de wegligging van de Alfa toen we richting scheivlak gingen, het leek wel alsof de auto de hele baan nodig had! Maar helaas verloor die auto ook iets nattigs. Druppels op mijn voorruit..Ik zag de bui al hangen; dalijk ploft zijn motor en ben ik degene die van de baan af tettert op zijn olie! Kennelijk had hij zelf ook al het probleem gezien, wat er dan ook aan de hand was, en na de Mastersbocht wees hij naar rechts, dat ik er binnendoor langs moest. Prima!  Optimistisch wilde ik mijn weg vervolgen, maar helaas. Dat zat er niet in; er was weer een safetycar situatie. Vervelend, maar uiteraard nog vervelender voor degene die dan kennelijk langs de baan staat. De aansluiting met het veld gezocht.. en kijk nou, zat ik weer achter Chris van Schuppen! Dat vond ik toch leuk. Wij met zijn allen het rondje rijden, moesten nog de safetycar inhalen (iets wat later een vervelend staartje zou krijgen voor een aantal).. Alleen waar was nou de situatie waarvoor we hier in een treintje reden?? Die was er niet! Verontwaardiging maakte zich van me meester, vooral omdat de klok gestaag verder tikte. Ik sukkelde een beetje in, denk niet dat ik nog verwachtte dat we nog “los”gelaten werden.. achter me, waren ze zelfs al in slaap gevallen, Patrick had een mega gat laten vallen. Maar dan ineens, 1 minuut voor tijd ging dan toch een rode licht uit! Oef.. die had ik niet zien aankomen. Geen nood, bij de Tarzanbocht zat ik er al weer bij.. Maar toen zagen we direct ook achterblijvers. Benoit, sympathieke jongen van de Salooncars, reed bij de Gerlach. Ik zag mezelf daar al achter hangen, de aansluiting totaal kwijt rakend. Maar nee, Benoit gaf me alle ruimte, en ik kon gewoon achter de rest aan. Alleen ze waren wel erg druk met elkaar, er werd nog druk gestreden om dat ene (of meer) plekje, en ik wilde me daar op dat moment niet in mengen. Achteraf had ik dat gewoon wel moeten doen, maarja. Misschien komt dat nog eens. Na deze ronde werden we dan toch afgevlagd. IK had geen idee van mijn eindpositie, maar maakte niet uit; ik had lol gehad, was dik tevreden over het rijden en de Sunbeam reed echt top.

Voor dat de race begon waren we al stilletjes aan begonnen met opruimen en klaarzetten , dus alles opruimen en inladen was zo gebeurd.
Toen de prijsuitreiking eenmaal was, had ik bedacht dat ik ergens 7e in mijn klasse zou zijn..  Maar ik werd helemaal niet genoemd. Oh. Nouja, dan geen prijs. Bleek ik 2e in mijn klasse te zijn. Huh? Dat was echt volstrekt onmogelijk, ik heb toch echt mensen voor me zien finishen die nu achter me geclassificeerd waren. Bleek er onterecht aan 5 man een tijdstraf uitgedeeld te zijn wegens “inhalen van de safetycar”. Erg apart, en hier en daar wat, geheel begrijpelijk, verontwaardiging. Op de lijst stond ik nu 9e overall, maar dat klopte natuurlijk niet, dat moest 14e zijn. Van een 16e startpositie, ik was er blij mee.
Het was weer een mooi weekend, de Sunbeam was top, en heeft me weer het vertrouwen gegeven nadat ik het daar wel wat moeilijk mee had op Hockenheim, met de falende remmen.
En nu? Nu heel even niets. Het volgende evenement kunnen we niet bij zijn (Frankrijk, Vienne gaat dan net op schoolkamp). Wel proberen we wellicht nog een uurtje te testen zodra de nieuwe wielen binnen komen; ik ga als het goed is vanaf nu op 15 inch rijden, en dan rondom 250 breed. Behalve wegligging wordt naar verwachting het remgedrag ook veel beter, we gaan het meemaken!
Het volgende evenement wordt dan Assen, 2e week van Juli.

Dank gaat natuurlijk uit naar de fotografen die weer voor geweldige foto's gezorgd hebben. Dit keer; Joost Rijkhoek, Carlo Senten en Henri van Gelder

Filmpjes van de races vind je hier.