Menzo 24 uur van Zolder, 28 en 30 augustus 2014

Een raceweekend op Zolder.. Een gedenkwaardig weekend, met veel “eerste keren”; eerste keer dat ik een hele grindbak doorploeg.. Eerste keer dat ik bewust de auto zelf de grindbak instuur.. eerste keer dat ik bij iemand schade rij.

Laat ik maar bij het begin beginnen. 
Eigenlijk zou de YTCC dit weekend rijden bij de Historische Grand Prix Zandvoort, maar helaas, doordat de HARC allerlei afspraken achteraf niet na wilde komen trok de YTCC zich hiervan terug. Gelukkig waren we bij de BRAVO youngtimers (België) wel welkom, en dan op Zolder. Dat was zeker geen straf! Zolder is toch altijd een van mijn favoriete circuits geweest, ook eentje die me makkelijk af ging. En dan nu met de nieuwe Avons.. Dat moest toch helemaal goed komen!
En zo gingen we s’ochtends om 8.30 uur naar Zolder, Harold, Vienne en ikzelf; Ron en Ingrid zouden de dag erop komen. Een dag waar trouwens niets te doen was op het circuit, vanwege de 24uurs race die de dag erop zou starten.

Om 13.45 uur begon de eerste kwalificatie. Het was nog droog…
Misschien dacht ik er wel te makkelijk over.  Misschien was het toch wel “te lang”geleden om direct weer op snelheid te rijden. Misschien… talloze situaties heb ik bedacht, en zou ik later in het weekend weer overdenken, maar de eerste kwalificatie ging zeker niet vanzelf. Niet goed opgewarmde banden (denk ik), een wat gladde baan (aldus mijn mederijders)..
Ik dacht de banden en remmen goed opgewarmd te hebben, dus  de eerste keer dat ik het rechte stuk op kwam ging ik direct “echt”gas geven. Dan de eerste bocht links af.. Ik stuur in..Oh. Wacht. Nu komt de witte lijn rechts wel erg snel dichtbij. Wat deed ik nu? Ik stuurde de bocht volkomen verkeerd in, veel te vroeg, en denderde direct de grindbak in. Kon nog net de auto opvangen toen hij al driftend dwars het grind in ging, en zo rechtuit, via het gras de baan weer op. Poeh. Dat was weer goed afgelopen. Nu even de gedachten erbij houden…
Maar helaas. Ik kon niets met de auto. Stuurde niet in, geen grip, wat gebeurde er toch allemaal? Waar was het gevoel gebleven dat ik op Assen had dat ik nu me gewoon alles kon veroorloven in mijn trouwe Sunbeam? Het was er niet.
Na binnenkomst om de bandenspanning te laten checken werd me duidelijk dat er geen temperatuur in zat, en kon ik mezelf weer even herpakken. Weer terug de baan op, maar echt veel beter ging het niet. Ook was er in de Terleamenbocht een flinke hoeveelheid koelvloeistof geloosd, toen ik merkte dat de auto ineens begon te glijden koos ik er maar voor recht uit de grindbak in te sturen; zo zou ik in ieder geval niet spinnen en een mederijder bij me binnen krijgen.  Weer in de grindbak dus! Of er doorheen, moet ik dan zeggen, want ik kon weer direct de baan op. Daarna nog een rondje gereden, maar met alle gele vlaggen en de gladde baan halverwege leek het me allemaal niet echt zinvol,  ik bleef steken met een 16e tijd met `1.58. Reed ik hier 2 jaar geleden  écht 1.51??
Naderhand wat met Harold besproken, en het werd me duidelijk dat ik toch wat te nonchalant, ook door het lage tempo van de eerste ronde van iedereen, mijn banden had opgewarmd. Ok. Dat gebeurt me niet nog eens. Dus de volgende kwalificatie, om 17.20 uur moest wel beter gaan.
Gelukkig was dat ook zo. Ik had nu weer het vertrouwde ritme te pakken, auto had weer grip, en reed wat sneller. Nog geen wereldtijd helaas; 1.54. Maar in ieder geval een verbetering; laten we wel wezen, de trouwe lezer van mijn verslagen weet dat ik niet zo’n vlotte ben, qua opbouw tijdens een weekend. Wat wel vervelend was dat nu reeds na de opwarmronde mijn rempedaal al weer lager zat. En ik weer steeds op druk moest pompen. Dus Harold daar melding van gedaan, hij ging er naar kijken.  Remmen ontlucht.. geen lucht. Nou goed. Maar proberen op Zaterdag, met de eerste race.
Die dag bijtijds naar het hotel, lekker gegeten in het centrum van Hasselt, met een wijntje; iets wat ik amper doe tijdens zo’n race weekend, omdat ik de volgende dag normaliter weer de baan op moet. Nu niet! Dus heerlijk gegeten en gedronken in een lokale bistro.

De volgende dag kwamen dus Ron en Ingrid. Gezellig geshopt, en eind van de dag naar het circuit gegaan, om hier en daar te buurten, en om te bbqen bij Randall zijn team; we waren daarvoor uitgenodigd. Was weer erg gezellig moet ik zeggen! Helaas konden we niet te laat blijven hangen, immers, de volgende dag  begon de eerste race om 9.50 uur, dus een beetje bijtijds naar bed.
Nou. Dat heb ik geweten. Misschien had ik beter langer kunnen blijven, en juist veel wijn drinken.. Dan had ik wellicht geslapen! Er was een festival bij het hotel, wat stopte om 23.00 uur. Daarna was het nog wat rumoerig, maar op zich niet zo storend. Maar toen werd het ook nog eens allemaal opgeruimd en afgebroken! De hele nacht door werd er met stalen… geen idee, gegooid, en iedere keer was ik weer wakker. Tel daar een vrij smal 2 persoonsbed bij op, wat toch wel erg warm was.. Kortom, heb van de hele nacht maar een uurtje of 2 geslapen. En brak dat ik was de volgende ochtend!

Gelukkig verdween dat gevoel na een ontbijtje, en gingen we weer naar het circuit. Daar direct ongekleed, en Harold moest nog een wiel/band wisselen; de auto lijkt steeds een pootje op de beuren, en daardoor iets door te slippen. Met als gevolg dat er 1 band al versleten was terwijl de andere achterband nog zo goed als nieuw was. Jammer..
Op tijd richting de pre-start grind.. En de baan op. Er zou een rollende start zijn, en we waren van de voren geattendeerd dat het startlicht laat uit zou gaan, dus dat we in formatie een heel end richting start-finish moesten. Op zich niet zo erg, nu was (denk ik) bijna iedereen door de chicane voordat de lichten uit gingen, dat is wel eens anders.
De start ging prima. Ik behield mijn aansluiting, wel op “verantwoorde afstand”want er werd weer gereden alsof het werkelijk ergens om gaat. Voor me, na de kleine chicane, kwamen Tijn met zijn Porsche 944 en Christian met zijn Triumph TR8 tegen elkaar.. vervolgens met de hele bubs, het veld zat nog dicht op elkaar, naar de Bolderberghaarspeldbocht,  waar een fors oliespoor lag van de vorige series, en er een gigantische stofwolk verscheen! Toch wel spannend dan, zo’n bocht! Ook door het slechte zicht was het veld nu wat meer uit elkaar, en kon ik ook wat meer snelheid maken. Kreeg weer een mooi ritme te pakken, en begon met een inhaalslag. De een na de ander haalde ik in, wat een fijn gevoel! Toen zag ik in de verte Bas van Elderen met zijn BMW. Goh, die jongen kan best snel rijden,  vaak ook sneller dan ondergetekende.. zou ik hem in kunnen halen? Jawel! Dat lukte. 
En wat zag ik vervolgens in de verte… De Alpine van Randall Lawson. Dat is voor mij toch altijd een stimulans om nóg meer door te rijden. Zodoende zet ik mijn snelste rondetijd “ooit”neer op Zolder; 1.50 (hoog). En, met rondetijden die op dat moment 1-3 seconden sneller zijn dan Randall zit ik ineens op de Alpine zijn bumper. Eh.. alleen.. dat laatste is helaas uiteindelijk letterlijk te nemen. Zwaar in gevecht met Randall.. Het rechte stuk vóór de Jacky Ickxbocht kan ik de Sunbeam, nadat Randall mij blokt, naast de Alpine zetten. Helaas, ik zit buiten, niet handig, kan er niets mee, dus laat hem de Chicane voor me doorgaan. Weer snelheid maken. Weer blokt Randall me. Dus ik kies de andere kant weer, rechts langs de muur. Maar… en toen ging het heel snel. Als ik moet omschrijven hoe ik het op dat moment ervaarde; Randall reed me klem tussen de muur, ik moest weer achter aansluiten en vervolgens remt hij vroeg , en kleun ik er bovenop. Als ik dan de beelden en data van het loggingsysteem van de auto erbij pak: Randall blokt, ik kies de andere kant, er was ruimte om er naast te rijden.. . En Randall blokt me, al remmend. Maar nu is het meer afsnijden, of hij gooit het gat dicht wat ineens geen gat meer was; het is wat het is, maakt niet uit wat voor omschrijving er aan gegeven wordt, eindresultaat is hetzelfde; ik rem wat ik kan, zelfs 20 meter eerder dan normaal, maar het ging zo snel en onverwacht, en ik kom tegen Randall zijn auto aan. Achteraf vind ik het..tja.. dit klinkt misschien wat “cool”in de zin van koud, maar heb eerst al mijn meters gecheckt en geluisterd of alles goed was, en pas daarna wierp ik een blik in de spiegel om te zien hoe het Randall vergaan was. Die was gelukkig ook of al weer op de baan.. Dat was een opluchting, maar tegelijkertijd voelde ik me echt rot. Nog nooit, écht nog nooit had ik schade aan een ander veroorzaakt. Nu wel. Ik bedoel.. had niet het idee dat het “mijn fout was”, meer een raceongeluk zoals dat gewoon gebeurt. Maar ik ben degene die achterop kwam. Ik heb mijn weg vervolgd, weinig geïnspireerd, overwoog zelfs om mijn plek direct terug te geven. Immers, inhalen door iemand een zet, al dan niet opzettelijk, te geven is niet netjes. Aan de andere kant.. Thats racing. Kennelijk. Al snel zag ik ineens Randall naast me, remde me eruit. Prima. Dan heeft hij toch weer de plek terug. Wilde niet eens de lijn verdedigen.
Opgelucht toen we vrij vlot daarna afgevlagd werden. Eenmaal binnen kreeg ik complimentjes van een hoop mensen, wat goed dat ik Randall had ingehaald. Tja, die wisten kennelijk niet hoe ik dat gedaan had. Ron, Harold, ook anderen die naderhand naar me toe kwamen wel.. die hadden het van boven zien gebeuren, en stelden me gerust dat dit, gezien de taktiek die Randall koos, een soort van onvermijdelijk was.  En natuurlijk, dat het verder super was gegaan! De snelheid zat er goed in, dat was natuurlijk hartstikke fijn. De schade aan de Sunbeam? Bumper kapot, bumperhoeken verloren, knipperlicht glas verdwenen en een koplamp aan gruzelementen. Dat laatste is een lastige, zijn niet meer nieuw te krijgen. Ohja, en het scherm voor beschadigd. Ach, al met al viel met eigenlijk wel mee. Ook erg leuk om de reacties van mijn mederijders te horen, hoe snel de Sunbeam wel niet is, en hoe mooi hij op de weg ligt. Want inderdaad.. wat een fijne auto is het toch!

De remmen waren overigens nog altijd niet optimaal. Dit weer bij Harold gemeld, en hij dacht, na inspectie, dat ik de remmen té warm trap in de opwarmronde.  Ah. Goh, dat is weer een andere variant. Ik moest de banden maar opwarmen zoals ik deed, maar dan afwisselend met zig-zaggen over de baan. Ok. Als dat de oplossing was, prima.
Om van mijn vervelende gevoel af te komen dat ik schade bij een ander had veroorzaakt, ging ik direct na de race naar Randall toe. Om, zo noemt hij het later, “mijn verontschuldigingen aan te bieden”. Dit zal ik zeker een volgende keer niet meer zomaar doen, direct de andere betrokkene opzoeken. Want nu heb ik kennelijk toegegeven dat het mijn schuld was. Dat was het niet. Randall vertelde me zelfs dat hij opzettelijk extra remde/inhield omdat hij over de boordradio had gehoord dat er olie lag. Do I need to say more??

Na de race hoefde ik niet om te kleden; om 12.40 uur was de volgende race alweer. Dat was best wel snel. Te snel?
Bij de start zat ik er weer prima bij. Druk..  Weer 2 auto’s die elkaar van de baan veegden in de eerste ronde..  Ik kwam achter Tijn uit, die had flink de vaart erin.. En ik? Ik kon hem amper bijhouden! Sterker nog, ik raakte met hem de aansluiting kwijt, en reed lange tijd alleen. Grip was oké, remmen qua druk nog steeds niet goed, moest nog steeds pompen, maar nu piepten de remmen ook nog eens. IK kan allerlei dingen verzinnen waarom ik niet echt op snelheid kwam. Het slechte slapen van vannacht, samen met 2 races kort achter elkaar? Geen vertrouwen door de remmen? Nog altijd van het pad door de aanrijding (heet dat zo in de race wereld? Crash klinkt zo dramatisch..) , met de Alpine? Het was wat het was. Ik reed op dat moment rondetijden rond de 1.54/1.55, pas toen ik in de verte Bas van Elderen zag verschijnen wist ik die tijd nog iets aan te scherpen naar 1.53. En goh, misschien een flauwe actie naar hem toe, maar wist hem ook nog in te halen net voordat we afgevlagd werden. Bas zat er niet zo mee, die feliciteerde me enkel, toch fijn, zulke sportieve collega’s!

En met dat afvlaggen zat het weekend erop. Al met al een enerverend, maar leuk weekend, waar het weer erg meezat. Helaas had de 24 uurs race die 2 uurtjes later van start ging minder geluk; reeds een half uur na de start kregen zij flinke buien, en dat zou zo de hele 24 uur van tijd tot tijd weer gebeuren.

En nu? Nu gaan we kijken of we nog aan een koplamp en bumperhoeken en knipperlicht kunnen komen (niet meer nieuw te krijgen), het een en ander weer fatsoeneren, maar de auto wordt niet meer gespoten voor de Westfalen Trophy op de Nurburgring, in oktober.  

Tot dan!

Naschrift..
De remmen zijn inmiddels geïnspecteerd, de remklauwen zijn na 30 jaar toch eens moe geworden. Omdat nieuwe/andere remmen betekent dat ook mijn regenwielen onbruikbaar worden, rijden we in Oktober nog één keer met nieuwe remblokken, dat zou afdoende moeten zijn voor 1 evenement, en van de winter wordt het gehele remsysteem grondig onder handen genomen.