ACNN races, 2 juni 2013 op het TT circuit in Assen

Zaterdagmiddag gingen we richting Assen, Sunbeam mee, de Esprit zou door Harold meegenomen worden. Eerst nog een tussenstop halverwege; we hebben 2 achterassen gevonden, om net zoals de huidige, aangepast/omgebouwd te worden tot een Sunbeam/Race/250PK+ waardige achteras.

Rond een uur of 5 kwamen we op het TT Ciccuit aan, alwaar het nog een drukte van belang was met de motoren. Maar verder geen collega rijders. Of, welgeteld ééntje. En er stond een akelige wind, dus eerst maar eens wat drinken in het restaurant, en Guus en Harold gebeld, of ze al in de buurt waren. Dat was zo, en om half 6 was de club voor dat weekend compleet: Guus, Bert, Harold, Ingrid, Ron, VIenne en ikzelf. We hadden ook gezelschap in de pitbox, Klaas van Vuuren kwam met Chris van Schuppen, met zijn mooie Porsche 964.
Omdat we die dag niet hoefden te rijden, konden we de auto's afladen, spullen uitladen en naar het hotel, om daar een lekker hapje te eten. Goed restaurant (het vd Valk), wel erg druk, en voor je het wist was het al bijna 22.00 uur. Tijd om het bed op te zoeken, de volgende dag moesten we om 8.00 uur bij de briefing zijn, dus... Vroeg bed uit.

Eenmaal wakker bleek het weer, zoals voorspeld, helemaal opgeklaard te zijn, strak blauwe lucht en een aangenaam temperatuurtje. Dat is tenminste goed race weer! Snel naar het circuit, alwaar we de briefing kregen, en de auto's gekeurd werden. Om 9.00 uur moesten we de eerste keer rijden, de vrije training, het was allemaal wat krap. En zo zou dat blijven tot en met de eerste race; steeds maar maximaal een half uur, drie kwartier tussen de sessies. Niet goed om tussendoor wat uit te rusten en te drinken, en voor Ron was ik helemaal niet blij; die heeft de laatste jaren vrijwel niet gereden, kon misschien wat veel zijn. Maar goed, het was niet anders, dus om 9.00 uur gingen we vol goede moed de baan op. Ron lichtjes gespannen..maar had er verder wel zin in. De esprit stond nu op nieuwe banden, de spoiler goed gemonteerd (dit was vorig jaar op Zandvoort niet goed), ik was heel benieuwd wat Ron er van ging vinden. En ikzelf? Ik moest weer even goed kijken hoe de baan al weer ging, maar dat kwam weer snel terug. Qua tijd was het niet echt snel; 2.11 snelste rondetijd, Ron reed ook zoiets, maar kwam licht misselijk  uit de auto. Wat vervelend.. en weinig tijd om van op te knappen; om 10.15 was alweer de kwalificatie.

Dit ging dit keer beter bij mij. Ik ben na een paar rondes even naar binnen gegaan, banden temperatuur laten controleren, eenmaal weer terug kwam ik achter Hans Wolters  met zijn mooie Porsche 935 replica uit. Nu is dat toch een redelijk bekend rijder op de baan voor mij, voelde ik me prettig achter en was erg stimulerend; ik reed direct ruim 5 seconden van mijn tijd af, en reed 2.06 met de kwalificatie, goed voor een 8e starttijd. Klinkt indrukwekkend, was het niet; er reden helaas maar 17 auto's in totaal mee, waarvan 6 auto's uit de PTC cup. Moet er wel bij vermelden, dat alles wat voor me reed, op misschien een enkele na, niet voor mij "te pakken"was. Wat rondetijd betreft moest er wel verbetering inzitten, niet qua plek.
Ron ging het minder goed af. Hij reed weliswaar iets sneller dan de training (2.11) maar kwam dit keer al overgevend uit de auto.. Hij haalde nog net de wc. En besloot ter plekke race 1 over te slaan. Immers, die zou al weer een uurtje later starten.
En de tijd gaat dan erg snel, meer als wat drinken en de camera opladen gebeurt er niet. Dus weer snel gereed gemaakt voor race 1.
Het was al weer een poosje geleden dat ik een staande start heb gemaakt, sterker nog, ik denk dat het pas de 3e keer is sinds heel vorig seizoen; alleen op Oschersleben hebben we een staande start gehad. Dat was dan ook te merken.. Ik liet de koppeling te snel op te komen óf gaf te weinig gas. Of allebei. Resultaat was dat de auto dood viel.. en ik hard moest trappen om weer aansluiting te vinden. Dat lukte wel, en de eerste rondes ging het prima. Zat weer bij Hans Wolters op zijn staart, daarvoor Chris van Schuppen met ook een Porsche.

En het ging zo goed! Rondetijden kon ik niet zien, mijn laptimer weigerde (bleek achteraf 2.04 rond te zijn!) maar ik kon gewoon aan mijn toerentallen hier en daar zien dat het een stuk harder ging. Maar.. ineens hoorde ik dat de motor een stuk rauwer klonk. Ik denken.. was dat nou al? Niet? Wel? Moet ik stoppen? En voordat ik die overweging ook maar kon maken was het al gebeurd... Een rotklap, rook in de auto..
Ik heb direct de hoofdschakelaar omgezet, de auto recht uit de grindbak in gestuurd, en snel uit de auto gegaan; de rook voorspelde niet veel goeds.. en er is niet veel akerligers in mijn opinie dan in een brandende auto zitten.
Er werd direct geroepen door de baanpost dat er inderdaad brand was. Alleen.. waar bleef dan die baanpost om te blussen?? Tjee, wat duurde dat lang. Na (te)lang wachten ging hij blussen, maar sloeg hij de brand verder onder de auto over. En ik maar roepen naar hem..."Onder de auto!!!". Uiteindelijk viel het kwartje, en werd alles geblust. De auto zou direct weggehaald worden, terug naar de pitbox, maar er lag zo;n enorm oliespoor dat er voorrang gegeven werd aan het schoonmaken van de baan, en mijn auto moest wachten tot na afloop race.
Nu viel dat mee.. misschien 10 minuten, toen was de race afgelopen. Maar , waar bleef die sleepauto toch?? In de verte zag ik hem komen.. weer vertrekken.. en toen terug gestuurd worden. Uiteindelijk is hij er eindelijk, maar in zijn eentje. Dat is erg onhandig! Het heeft zeker nog drie kwartier geduurd eer hij de auto goed op de vrachtwagen had. Ik kreeg er echt pijn in mijn maag van, spatbord-verbreders werden beschadigd, de auto hing op een gegeven moment helemaal scheef, met de neus naar beneden.. Wat duurde dat allemaal lang!


toen hij er eenmaal opzat, konden we weer niet van het pad af; er stond een auto van een Marshall in de weg. Dus nog langer wachten..
Ik had overigens van de marshalls een stuk motor gekregen, ze vermoedden dat het van de Sunbeam was. Een halve drijfstang. Tja, dat zou dat oliespoor verklaren, maar dan moest er ook een flink gat in de motor zitten! En zou de schade erg groot zijn.

Stiekum hoopte ik er nog op dat het allemaal wel mee zou vallen...Maar helaas. Zodra ik Ron het stuk drijfstang liet zien, zij die gelijk, "ohja, dat is van de Sunbeam".. en een blik onder de auto bevestigde waar ik bang voor was; een groot gat in de carterpan, waar de drijfstang naar buiten was gekomen.
Later hoorde ik overigens van Harold dat die op het rechte stuk al gehoord had dat de Sunbeam kapot ging.. En voelde ik me nog slechter over het feit dat ik doorgereden heb. Maarja. Het gaat ook zo snel..
Ik heb vervolgens een uurtje wat.."gesudderd". Wat mensen op gezocht, uitgelegd wat er gebeurd was, en daarna maar eens terug naar de tent. Waar Ron me zegt, terwijl ik een tosti aan het eten ben, dat ik ook in de esprit mag rijden, voor de 2e race.

Tjee. de Esprit. Grappig vond ik dat de eerste afweging die ik maakte was of ik nu niet te dicht op de race aan het eten was; Voor het racen wil ik niets eten (krijg ik last van), en na het eten heb ik er totaal geen behoefte aan. Gelukkig duurde dat nog ruim anderhalf uur, en ach, een tosti, dat is in ieder geval beter als een broodje gebakken ei met spek.
De Esprit dus. Een auto met 330 PK(of als je de schakelaar omzet, ruim 400pk..), en kennelijk een weggedrag dat niet prettig is. Klinkt als een uitdaging!
Toen ben ik op mijn gemak in de Esprit gaan zitten, kijken of ik kan leven met het zicht (ik heb ooit op Assen in de esprit gereden, en vond het een claustrofobische auto! Weinig zicht, een versnellingsbak-tunnel waar je steeds tegen aan komt, een spoiler waar je tegen aankijkt door de achterspiegel.. En tot slot een lage zit, ik kijk enkel tegen het dashboard aan!), wat wonderwel 5 jaar naar dato een stuk minder storend is dan toen. Of laat ik me beter uitdrukken; inmiddels voldoende ervaring op gedaan om te weten dat ik echt de motorkap niet hoef te zien.
Dan maar eens de gordels afstellen.. ging ook allemaal goed. Spiegels.. Leek goed(was het niet, linkerspiegel wees tijdens de race enkel richting asvalt), dus de beslissing genomen; ik ging in de voor mij volledig onbekende Esprit rijden. Immers; wel eens een paar rondes in getest, maar dat was met veel minder vermogen, kleinere remmen, andere bak,enzovoort. Kortom, het was nu een totaal andere auto.
Misschien was het handig geweest om vooraf wat details te checken. Niets voor mij, om totaal onvoorbereid in een auto te stappen, ben redelijk een controle-freak als het om bepaalde dingen gaat. Bijvoorbeeld, is de auto begrensd, zoja, welk toerental, hoeveel versnellingen heb ik, welk toerental heeft hij zijn vermogen.. Misschien heb ik dat allemaal niet nagevraagd omdat ik eigenlijk slechts met 1 reden in die auto stapte; kijken hoe de Esprit zich nu eigenlijk gedraagt. We hebben verhalen gehoord, dat je remmend moet insturen, dat hij anders de hoek niet omwilt. Ron had nogal problemen met overstuur, onderstuur.. Dus dat wilde ik zelf wel ervaren. Niettemin is het gek als je ineens aan het schakelen bent, en denkt.."Goh, zal ik nog een versnelling hebben?" En ja.. er bleek een 6-bak in te zitten.

Anyway. Rond half 3 werden we omgeroepen dat we met spoed naar de start moesten, het schema was iets vervroegd. Dus ik, redelijk ontspannen, daarheen. In de auto; Normaliter wordt de Sunbeam voor mij er gebracht, zodat ik nog een keer kan gaan plassen, maar Harold wilde dat dit keer niet, ik moest immers zo snel mogelijk wat gevoel bij de auto krijgen. Moet zeggen, die eerste indruk was goed. De auto krijg je wel soepeltjes van zijn plek, alsof het een luxe wagen is! Dus ik op weg naar de pre-grid, ik moest achteraan starten.
Gevraagd of ik nog een keer kon plassen; nee, ik moest me gaan klaarmaken.. Dus, HANS om, helm op.. En de auto in. Stootte 20 keer mijn hoofd aan de roll-bar, wist direct weer waarom ik het een claustrofobische auto vond destijds.. en kom tot de ontdekking dat ik mijn polsband vergeten ben. Vervelend, want dan moet het raamnet gebruikt worden, voor het raam, en daar rij ik niet graag mee. Ron gevraagd, of hij het bandje wil zoeken, dus hij erheen, op onze elektrische step (komt die ineens van pas!). Maar toen kwam het teken dat we snel de baan op moesten, dus raamnet losgetrokken (die was opgerold en vastgezet aan de onderste stang van de rolkooi) en op zijn plek gezet. Dan maar met raamnet.
Tijdens de opwarmronde kreeg ik al de schrik van mijn leven. Ik zag steeds een of andere vloeistof tegen het kunststof raampje aan komen. Immers, de motor lag achter me. Met een schuin oog via de spiegel op het ruitje maar verder gaan opwarmen, gelukkig stopte het snel. Anders had ik al naar binnen kunnen gaan voor ik echt gestart was!
We hadden weer een staande start. Het ging toch even door me heen; "en nu"? Sta ik daar, met een zeer snelle auto, maar maakte me geen illusies dat ik sneller dan Ron zou rijden (Dat zou voor het eerst zijn..)en ik had niets te zoeken tussen de snelle(re) jongens in het startveld. Net zoals tijdens de eerste race weer een staande start, met weer een startlicht wat héél snel uitging. En weer zat ik te tobben met de koppling. Nouja, ik heb een excuus deze keer, ben de auto niet gewend. Gelukkig accelereerd hij heel snel.. En zat ik al bij Chris van Schuppen met zijn Porsche. "Wacht, Anita". zei ik tegen mezelf, "dit was niet de bedoeling, je gaat ze in de weg rijden". Ohja. Tuurlijk. Liet me even meeslepen!

Bovendien kwam de eerste bocht eraan, concentratie vereist. Tweede indruk van de auto.. ach. Gewoon. Een race auto. Met briljante remmen! Wow, dat is even wat anders. En het schakelen.. ook even wennen, deze bak had een veel langere slag. En grappig, ik had Dieter Stasse voor me, in zijn D-kadet. Dat is lang geleden dat ik die als tegenstander had! Als je dan ineens niet zo hard meer kan, of durft in dit geval, krijg je ineens weer extra respect voor je mede-rijders. Want hij gaat toch echt hard met die auto! Tuurlijk, met de Sunbeam rij ik veel sneller, maar toch. HIj rijdt waarschijnlijk op de limiet. Iets wat ik niet kan zeggen..
Uiteindelijk heb ik Dieter ingehaald, een snelste tijd van 2.10 gereden. Verre van snel, maar het was wel een uitstekende gelegenheid om de auto te testen. Ook bij mij brak hij 1 keer uit.. Langzaam.. Maar ik (h)erkende daar mijn eigen stuurfout. Wat later gooide de Esprit zijn gewicht om, iets waar ik Ron over had horen klagen. Akelig gevoel, maar wel iets wat, als je er eenmaal op bedacht bent, te corrigeren is, en wederom mijn eigen foutje was. Ik heb verder lekker gereden, vooral genoten van de waanzinnige remmen, en de fantastische acceleratie van de auto, die ook onderin bergen koppel heeft.
Zo heb ik de race uitgereden, kwam moe maar zeer voldaan uit de auto, ondanks de zware teleurstelling van eerder die dag.
Eenmaal weer thuis rees de vraag; nemen we dan maar de Esprit mee naar Le Mans? Een idee waar ik even aan moest wennen. Oké, om hem (ja..dit is toch echt een mannetje, die auto!) in een hoek te parkeren is zonde. Maar in mijn beleving is het echt Ron zijn auto, en wordt ik niet geacht die te confisqueren!
Ron had echter al lang aangegeven, dat als ik dat wil, en aandurf, ik gewoon de Esprit mee kan nemen naar Le Mans. En na een gesprek met Harold heb ik besloten dat ook maar te doen. Doorslaggevend voor mij was dat ik met de auto goed heb gereden, in de zin van, laat en hard remmen, en vol op het gas gaan. Immers, dit is allemaal bij de Esprit uit te lezen. Harold merkte zelfs op dat ik zeer hard rem, met de Esprit, en ook net zo laat als Guus. Nou, daar was ik erg blij mee, en lijkt me een goede reden om dit pad verder te verkennen!

Dus tot over ruim een maand, op Le Mans!