Masters Historic Festival, Brands Hatch, 26-27 mei 2018

-

“we nemen niet veel mee”. Met dat voornemen begon ons weekend naar Engeland, om te racen op Brands Hatch. Ingrid kon niet mee; geen catering dus, geen keuken die we echt nodig hebben, houden we ruimte over!
Nouja. Bijna. Uiteindelijk zat de Vito tot aan de nok alsnog vol, en de Sunbeam ook (Met velgen en banden). En zo gingen we op pad, naar Calais. Met Vienne, Ron en Harold, helaas zonder Muffin. Immers, die mocht op Hockenheim eigenlijk niet mee, zo bleek daar, en op Brands Hatch werd me te kennen gegeven dat die het terrein niet op ging komen. Dus Muffin overgelaten aan de liefdevolle verzorging van Bjorn, Nicole en Laureen, en wij voor het eerst zonder hond op pad. Best wel even wennen!
We zouden heen de boot Calais-Dover nemen. Inclusief een koffiepauze ongeveer 5 uurtjes rijden, en dan anderhalf uur varen. Dat was prima te doen! Beter dan bv. Dijon of Le Mans, wat allemaal langere afstanden zijn.
Er zou voor ons een plekje vrij gehouden worden op de paddock; Onze motor onderdelen leverancier zou dit weekend ook komen. Omdat hij de motoren van Kim zijn Jensen Healey bouwt, leek het ons leuk als we naast elkaar zouden staan. Zodoende stond de tent in een mum van tijd, en konden we onze ogen de kost geven wat er allemaal op de paddock stond. Een gevarieerd veld Youngtimers, as usual, maar ook veel Formule 2 auto’s, in de pitboxen ook oude F1 auto’s. Best wel spectaculair! En dan de Engelsen van de organisatie; wat een vriendelijk en enthousiast volk. Leuk! Toch heel anders als dat je voor het werk er bent, zoals voor mij in het verleden altijd het geval was.
Zaterdags konden we rustig aan doen. Briefing pas om 12,15 uur, en de kwalificatie iets na 16.00 uur. Ja, direct de kwalificatie. Dat was wel een dingetje. Ik had weliswaar filmpjes bekeken, maar ik weet van andere circuits dat dat toch anders is dan dat je er rijdt.
De briefing was grappig, anders dan anders kan je wel zeggen. Uiterst charmante man die de briefing gaf, veel humor, iemand die de inslag van de Youngtimers begreep! Heerlijk!
Daarna vloog de tijd om; onze leverancier van Lotusbits.com was inmiddels ook aangekomen, inclusief zijn vrouw en 2 kinderen. Leuk om die dan eens te ontmoeten in plaats van enkel telefoon en mail.  Nog een koffie, nog een toilet bezoek, en dan is het echt tijd om om te kleden, op naar de pits. We moesten achter de pits langs, naar “het assembly area” (daar stel ik me echt wat heel anders bij voor dan een paddock). Voordat we erop mochten, werd het geluid per auto getest. Hoe? Nou..simpel. Er werd een microfoon zo ongeveer IN de auto gestopt, terwijl ik 6500 toeren moest draaien. Tjonge, wat een herrie dan… en dat vond de db meter ook. 104 db. Sorry?? IK weet niet beter dan dat de Sunbeam op het circuit niet meer dan zo’n 95DB produceert. Vreemd.. Nouja. Die Engelsen zijn natuurlijk wel formeel wat regeltjes betreft, maar het mocht 105DB zijn, dus geen probleem.
Tja. En dan de baan op. In het begin rijd je nog in een rijtje.. Maar dat is lastig, met heel snelle achter je, of juist langzame voor je. Maar zodra ik die langzamere dan inhaalde, en vrij baan had, merkte ik toch dat ik niet meer precies wist hoe de baan ging. En dan is “niet precies weten”nog zachtjes uitgedrukt. Aangezien op Brands Hatch zo ongeveer de helft van de bochten blind zijn, én het bij sommige bochten niet eens te zien is of je naar rechts of links gaat, was het best wel ingewikkeld. Op een gegeven moment ben ik maar weer terug in het rijtje gaan rijden, met het idee dat ik zo in ieder geval de baan zou leren.
Uiteindelijk, bijna op het einde van de kwalificatie kreeg ik het idee dat ik nu de baan voor zo’n 75% door had (althans, qua route), en durfde ik iets meer gas te geven. Wat direct resulteerde in 4 seconden snellere rondetijden. En dat was maar goed ook! Ik reed eerst bijna achteraan…Nu had ik me gekwalificeerd op P32 (van de 46 die gestart waren). Niet geweldig…  Maar goed. Kon me er niet heel druk om maken. Het was wat het was, later de filmpjes terug kijken en dan zou ik het vast wel door krijgen.
Nu was onderwerp filmen het enige wat heel het weekend niet zo geweldig ging. De Gopro bleek na een minuut of 5 ermee gekapt te zijn, en de andere, nieuwe camera (Sjcam Legend) gaf schokkerig beeld. Oké, de laatste was nog in een experimenteel stadium, maar dat de Gopro er mee gestopt was, was toch wel teleurstellend.
Gelukkig waren er wel 3 rondes gefilmd, dus kon ik toch wat terug kijken.

De kwalificatie was direct het einde van de dag. We hadden niet veel haast om naar het hotel terug te gaan; het was prachtig weer, gezellig, en mede door het uur tijdsverschil voelde het aan alsof het nog vroeg was. Maar een mens moet eten! En we dachten slim te zijn.. Immers, in het hotel zat een restaurant, en de kaart zag er niet verkeerd uit.
Eerst was het een redelijke opgaaf om een schoon tafeltje te vinden.. vervolgens kregen we een menukaart, met de mededeling dat we alles aan de bar konden bestellen. En ik maar denken dat ik het verkeerd verstond!
Niet dus. Kennelijk wordt er geen service gegeven in pubs/restaurants van een lager niveau.  Vroeg me dan wel af wat voor service je dan wel niet (vooral niet) krijgt in een soort snackbar..  
We probeerden de plakkerige tafel en stoelen te negeren, eten was redelijk, tijd om te gaan slapen.  Het was niet een erg rustige nacht; de heftigste onweersbuien in de historie van Engeland kwamen over die nacht.. Ook enorme hoeveelheden regen, spannend voor de mensen die op het circuit bleven, al dan niet in een tent.

De volgende dag zouden er 2 races zijn, waarvan de eerste het eerste van de dag was, bijtijds dus. Om 10.00 uur zouden we starten, de baan was gelukkig droog. Weer een geluidstest (er was 130db gemeten tijdens het rijden bij de Sunbeam??) en dan opstellen. Op plek 32, stond nog net niet buiten!
Het gevoel was goed, toen ik aan de opwarmronde begon. Nog even gecontroleerd bij mezelf of ik nu echt de baan uit mijn hoofd kon, en daar leek het op! Dus niets stond me in de weg om direct van kiet te gaan. En dat lukte! Goede start waar ik direct diversen inhaalde, zat er direct goed bij. Helaas wel direct een safety car situatie, 2 auto’s voorin waren behoorlijk hard met elkaar in aanraking gekomen. Kan gebeuren, jammer dat de veroorzaker de 2e race wéér bij iets betrokken raakte/veroorzaakte! Over het algemeen zijn dat dingen die bij de YTCC niet voorkomen. EN al zeker niet in de herhaling.
Na een paar ronden ging mijn rondetijd flink omlaag, richting de 1.50min, was ik erg blij mee. Jammer genoeg kwam ik toen achter een Capri (degene waar ik het op Spa vorig jaar ook mee aan stok had)..Qua vermogen kon ik hem redelijk hebben, hij had iets meer koppel, ik een veel betere wegligging. Toch valt het niet mee om er dan voorbij te komen. Ben ik toch te voorzichtig…Op een gegeven moment had ik bedacht dat ik in Surtees meer snelheid kon maken, er zo zeer dicht achter kon komen, en dan vlak voor Hawthorn Bend ik ernaast moest komen. Lukte niet in 1 keer…op een gegeven moment zat ik er écht op tijd naast. Weliswaar aan de buitenkant, maar dat durfde ik wel aan. Laat hij hem naar buiten lopen..verder..verder…Ik van mijn gas af. Achteraf bleek dat hij me nooit had gezien.  Later reed hij bijna Sean Brown met zijn prachtige Escort van de baan, had hij ook niet gezien, dus voor de volgende race sterkte dat mijn voornnemen om er bij de start direct voorbij te gaan. Immers, ik zou naast hem staan met de (rollende) start.
Die race finishte ik op P18, echt zo blij met dit resultaat! En een snelste rondetijd van 1.50:6, 6 seconden sneller als de kwalificatie.
Een lange wacht volgde weer; de 2e race was pas om 17.30 uur. Wel leuk dat hier het publiek wel blijft; niet zoals op bijvoorbeeld Hockenheim, dat de tribunes leeg zijn.
Affijn, om half 4 werd er omgeroepen dat we al ons gereed moesten maken. Dat leek me erg voorbarig, maar nadat niemand in beweging kwam, kwam de YTCC organisatie melden dat de race 15 minuten eerder ging beginnen. Dat is mooi, kunnen we ook weer iets eerder naar huis!
Had enorm veel zin in de 2e race; ik startte achter Tjarco en Ruud; 2 deelnemers van het kopveld van de YTCC (de kanonnen niet meegeteld). Wel was ik een tikje ongerust om mijn eigen houding soms met het racen;  als het lastig is het tempo te pakken. Ik wordt dan een soort van makkelijk, en stop dan met racen maar ga in een cruise control modus. Hopelijk zou dat nu niet gebeuren!
De start ging matig. Nog steeds was het me niet duidelijk waar de start exact was, en toen ik eenmaal een capri voor me uit zag rijden realiseerde ik me dat ik had zitten te suffen. Ik werd ineens enorm vastbesloten!! Die Capri moest en zou ik inhalen! Dus ik hield mijn lijn van de start (buiten), remde laat, zodat ik bij Druids naast hem aan de buitenkant zat, en in een alles of niets actie hield ik aardig gas om hem buitenom in te halen. Spannend, aangezien het een krappe bocht is;-) Maar het lukte! Geen enkel probleem zelfs! Daarna was hij snel uit zicht. Toen de focus weer op voor, en tot mijn grote vreugde zat Tjarco voor me, en kon ik het gewoon bijhouden! Oké, inhalen zou lastig worden  maar dat ik het tempo al kon bijbenen werd ik erg blij van. Helaas viel Tjarco uit, hij maakte een stuurfout, gleed naast de baan, en kwam in een van de diepe grindbakken terecht. Als je de auto zag zou je denken dat hij echt kopje onder was gegaan, zo stoffig was hij…
Daarna had ik de Datsun in het zicht, maar hoewel ik ‘m in het zicht bleef houden, was dat een maatje te groot. Hij bleek, zo zag ik naderhand, 2 seconden sneller dan ik te rijden. Laatste stuk van de race kwam ik achter de Dodge Challenger van Bert Smeets uit. Nog geprobeerd die in te halen, maar die auto nam natuurlijk flinke stappen, recht uit. En in tegenstelling tot de meeste Amerikanen op het circuit dweilde deze niet de bochten door. Knap stukje stuurmans kunst!
Die race reed ik mooi constante tijden, en mijn snelste rondetijd 1.49:2, zeer tevreden, mooi uitgangspunt (hopelijk) voor volgend jaar. Het was echt een  gaaf evenement, en wij hadden ook nog eens de grootste startgrid van het hele jaar op Brands Hatch!
Na een zoals altijd feestelijke prijsuitreiking stond de Vito al geladen en wel met de Sunbeam er achter, gereed om te vertrekken. Nog geprobeerd om wat te eten in het restaurant op het circuit, maar daar werden we weggestuurd. Dan werd het toch onderweg eten. Tijd zat, dachten we. Tot we in de file kwamen, en ik zag dat we echt minimaal 45min voor vertrek op de nachtboot naar Hoek van Holland ons moesten melden. Dan maar gaan tanken, alwaar ook een McDonalds zat. Dat was wel weer een belevenis. Wow, wat maken sommige lui er een bende van! Echt ongelooflijk, wat vaders en moeders en hun 2 spruiten voor zooi achterlaten. Niet dat iemand er van op keek, zal dan toch normaal zijn. Jammer, het is verder zo’n leuk en gastvrij land!
Nog een drankje op de boot, half 2 de hut in.. Maar dat is lokale tijd, en we moesten er al weer om half 7 uit voor het ontbijt op de boot. En dat was dan weer nederlandse tijd. Kort nachtje! Redelijk geradbraakt ontbeten, en na de nodige files weer terug bij Harold op de zaak om te lossen.
En daarmee kwam het prachtige weekend ten einde. Nu, een paar dagen verder, heb ik nog steeds een beetje heimwee naar het circuit, en het geweldige gevoel dat de auto me gaf.
Gelukkig is het volgende evenement al weer snel! Precies 3 weken vanaf het moment dat ik dit schrijf zitten we in Spa. Op het Spa Summer Classic evenement. Helaas kan Harold niet mee, maar Fam Bijman en Hofstede gaan wel mee, wederom een gehuurd huis, gaan we weer een hoop gezelligheid tegemoet!