Masters Historic Festival, Brands Hatch, 25-25 mei 2019

-

“Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: Het is best gek, als je zondag avond (of middag in dit geval) thuis komt, al weer 5 dagen later wederom op weg bent naar een race evenement. Want, het weekend na de Jumbo race dagen op Zandvoort, zou Brands Hatch plaats vinden. Ik Keek er enorm naar uit; kort circuit, ging vorig jaar uiteindelijk erg goed! En ik wist nog precies hoe het circuit liep, in tegenstelling tot vorig jaar, wat de eerste keer aldaar was. Ofwel, ik zou de sterren van de hemel gaan rijden…
Voor de verandering gingen we nu met de eurotunnel, de autotrein. Ron zou de volgende dag pas komen ivm de enorme drukte op de zaak. Hij zou vliegen.
Prima, die tunnel, en voor je het wist stonden we op Engelse bodem, om nog ruim een uurtje te rijden naar het circuit. Ik had al een berichtje van Amanda gekregen, dat ze plek voor ons gereserveerd hadden. Helemaal top, want laatste tijd is het soms al zo druk als je aankomt, dat er amper een fatsoenlijk plekje te vinden is voor de tent. Nu dus niet. We dachten eerst dan we naast de Zwitsers gezet werden, maar inmiddels hadden ze een ander plan. Zij waren de picknick tafel vergeten. En wij niet. Dus als we nou echt bij hen in het kamp kwamen, deelden we alles, inclusief die tafel met bankjes voor het ontbijt. Prima hoor! Erg gezellig bij deze mensen.
we hadden eerst een klein probleempje.. de achterklep van de Vito wilde niet open. Daar sta je dan. Kan je niets uitladen. Nee, ook niet de picknick set dus😉
Gelukkig, na wat grof geweld van Harold, kwam er beweging in en ging hij eens van het slot in. We konden lossen! Dat was zo gebeurd, trailer opgeruimd, spullen weggezet.. en we waren rond 3 uur al helemaal klaar. Nog een poosje wat rondgekeken, ook bij de andere Sunbeam Lotus die mee reed dit weekend, en daarna maar naar het hotel. Het was best vroeg op, 4.30 uur ging de wekker, dus op tijd naar bed zou best wel lekker zijn.
Die avond in het hotel gegeten, en afgesloten met een heerlijke chocolade fondue. En om 21.00 uur bed in!

De volgende ochtend hebben we eerst op Ron gewacht, die na een hoop gedoe met vertraging op de geboekte vlucht een andere vlucht heeft genomen, en rond 8 uur bij ons hotel was. Kon hij nog mee ontbijten!
Die dag was er enkel een briefing om 11.45 uur, en om 13.40 uur de kwalificatie.
We werden behoorlijk vroeg naar de pits geroepen, iets wat ze het hele weekend zouden volhouden. Eerst weer de geluidsmeting. Ik had vorig jaar wel afgeleerd eerlijk te zijn over het maximaal toeren, dus hield laag aan, en mocht dus nog lager onbelast toeren geven voor de geluidsmeting. Met een microfoon bijna in de uitlaat. Voor de Sunbeam geen probleem, maar helaas (In eerste instantie) voor een hoop mensen wel. Die best wel verbaasd waren; een geluidsmeting zoals die bv op Zandvoort gebeurt, is dan toch wat anders dan hoe ze het daar deden. Bijvoorbeeld; de Sunbeam produceert op Zandvoort max 92db. Hier 103. En dan zat ik op 5500 toeren, dat is niet veel. Kan je nagaan..
Na een goed gesprek van Randall en Ig met de wedstrijdleiding mocht iedereen toch de baan op. Daar gingen we dan.. Ik.. met me (veel te) hoge verwachtingen. Niet handig. Want ja, ik wist inderdaad nog precies welke bocht waar zat. Ongeveer. Want in de praktijk, wilde het maar niet. Weten hoe het circuit loopt is 1 ding, maar ook je rem-en stuur punten weten is dan weer heel wat anders. Ook ging ik boven, in het bos een keer vol over de curb.. en schoot de auto op zij. Die we aardig strak in de schokdempers hadden gezet. En in plaats van dat ik inzag dat het aan mezelf lag (ik hield simpelweg het stuur niet goed beet) nam ik me voor Harold te vragen de auto weer wat soepeler te maken.
Ik was trouwens ook een keer echt achter Daniel Brown aangegaan. Geen idee wat me bezielde.. Want die jongen kan zo ontzettend goed sturen! En wellicht kan je met de Sunbeam ook wat hij met zijn Escort doet, niettemin.. Dan moet er wel een net zo begiftigde coureur achter het stuur zitten. En dan juist bij de lastigste bocht van het circuit; de paddock hill. Daniel kwam me voorbij.. en ik haakte aan. Stuurde (dacht ik) in waar hij deed.. remde amper.. Ohjeetje. Wat voelde de auto naar aan toen! IK had grip.. maar de auto zelf leek zich in  allerlei bochten te wurmen om die grip niet te verliezen. “Tja, zei Harold naderhand, dat is nou de grens van de auto”. Ehm.. Juist. Laat mij daar dan maar iets (of iets verder..) van die grens afblijven! Ik zat wel als een dolle te grijnzen, dat het goed ging, maar op het moment zelf was ik “not amused”!
Dus… ging het niet zo denderend, met ene snelste rondetijd van 1.55min, goed voor een 34e plek.
Later bedacht ik me, dat ik echt veel te hard mijn best deed om het goed te doen, het haast ging bestuderen. Moest echt gewoon mijn ding gaan doen, meer voelen, nu écht minder nadenken.
Maar dat was dan pas voor de volgende dag; Op zondag zouden er 2 races verreden worden.

De eerste race op zondag was bijtijds; 10.00 uur. En aangezien ze er ene gewoonte van maakten om het veld zeer vroeg naar de pre-grid te roepen, konden we jammer genoeg niet uitgebreid ontbijten. Althans, niets wat lang duurde. Dus vooral toast met jam, en voor ondergetekende weer zo’n heerlijke bak yoghurt met fruit en granola. Daar kon ik het wel een paar uurtjes op uitzingen!

Vlot naar het circuit, waar onze Zwitserse vrienden al lang en breed op waren en zelfs voorbereidingen aan het treffen waren. Ook ik kon niet te lang rondhangen, het was al half 9, dus omkleden, camera’s in de auto en richting pre-grid. Ik had er een prima gevoel over, ging gewoon lekker rijden, zou wel zien waar het schip strandde. Nouja, figuurlijk dan. Want stranden wil ik liever niet!
De start was oké, ik stond tussen mensen waar ik zeker makkelijk voorbij moet kunnen, immers, 5 seconden sneller dan de kwalificatie rijden moest gewoon gaan lukken. Op een gegeven moment kwam ik achter de Lotus Elan van Jos Stevens terecht. En dat valt dan nog niet mee! Best snel. En leuke auto zeg! Afijn, uiteindelijk haal ik die ook in en kwam ik een beetje in niemandsland terecht.
Wel nog oppassen op een oliespoor; die ontdekte ik pas toen de auto ineens heel raar opzij schoof. De Sunbeam bleef rechtuit, maar gleed gewoon opzij! Vreemd. De volgende ronde ontdekte ik de vlag voor de olie, en zag ik ook het spoor. Meerdere rondes mijn lijn aangepast, het spoor vermijdend.. Maar op een gegeven moment zie ik toch weer mensen gewoon op die plek rijden.. dus ik ook. En weer gleed de auto weg. Nou, dan maar een rare lijn! Wat Ron later ook zei, wat reed je daar toch voor lijn? Nouja. Daarom dus😊 . Er waren overigens meerdere auto’s daar van de baan gegleden met de nodige schade, dus was allang blij dat het bij mijn verder goed ging. Uiteindelijk reed ik een snelste rondetijd van 1.49 en finishte 18e, gestart vanaf p34. Dik tevreden !

De laatste race was pas om 16.00 uur, erg laat. Immers, daarna nog opruimen, richting trein.. en Ron moest uiterlijk 17.30 uur afgehaald worden door een taxi; immers, die vloog terug, zodat hij maanden weer naar het werk kon.
De tijd ging best snel, voor ik het wist konden we weer naar de pre-grid. Dit keer stonden Thomas, Amanda en ik redelijk in de buurt van elkaar; ik startte achter Thomas, Amanda stond er een paar rijen voor, die was echt goed gegaan in race 1. Dus helemaal leuk! Als ik nu een goede start maakte..
En dat lukte. Blijkbaar was de rij van de rollende start niet netjes genoeg, dus het rood bleef weer eens erg lang aan. Maar het hele veld ging al fors gas geven. Ik geloofde niet dat dat de bedoeling was, dus ik gaf geen vol gas. En dat was een goede beslissing. Jammer dat de Oranje Capri het rood (en dus niet inhalen) negeerde, maar verder moest iedereen remmen. Immers, het licht ging niet uit. En ja. Dan direct na het remmen ging het natuurlijk wel direct uit, maar dan zijn de meesten het momentum kwijt. Ik kon wel direct op het gas, dus was vlotjes Thomas voorbij. Volgende bocht nog een auto.. Ging goed! De eerste paar ronden kon ik verder alles achter me houden (behalve de zeer snelle auto’s dan) en ook Urs met de Spitfire had ik ingehaald, en was nog steeds achter me. Helaas zat ik weer te rommelen met mijn versnellingen vlak voor een bocht (ik moest van 5 naar 4, maar ik schakelde de verkeerde kant op, en daar zit niets… dus.. Niet schakelen.. Maar dan doet’ie ook gelijk helemaal niets meer. Moet ik eerst naar neutraal en van daaruit weer schakelen. Tijdens dat moment haalt Tijn me in. Geen probleem, die is toch veel sneller. Maar in zijn kielzog zit Urs! En die ging er ook met gemak voorbij, immers, ik ben nog aan het proberen ter schakelen. Balend lukt het me dan, maar inmiddels zit Thomas vlak achter me. En boven in het bos ging hij me zo gemakkelijk binen door voorbij.. Balen balen.. en vervolgens nog 2 auto’s die eigenlijk niet voor me horen te rijden. Toen had ik even nodig om mezelf weer tot de orde te roepen, daarna reed ik wel weer acceptabele tijden, maarja, ik had wel al 3 plaatsen verloren. Vervolgens ging het ook nog zachtjes regenen. Niets van betekenis voor de wegligging, maar wel hinderlijk als het licht vol door de voorruit kwam! En als je dan niet zo snel de ruitenwisser kan ontdekken tussen de schakelaars…
Vorig jaar was dat allemaal vernieuwd, en een mooi plekje gekregen op de midden console. Maar veel in de regen rijden we niet. Sterker nog, dit was de eerste keer sinds het allemaal verplaatst was. En omdat ik verder naar voren zit, kon ik niet goed (snel) zien welke de ruitenwisser was. Ik zag wel wat afkortingen, maar geen idee… Het bleek, heel simpel, RW te zijn. Nouja. Ik had niet de tijd om zo uitgebreid te kijken, dus was eerlijk gezegd blij dat het werd afgevlagd! Met een beregende voorruit.

Er zou geen prijsuitreiking zijn na afloop, die was al na race 1 gehouden, dus toen was het snel alles opruimen, iedereen had wel een boot of trein  te halen. Ron naar de taxi, en wij weer naar de trein. Moet zeggen, het was zo opgeruimd, iedereen hielp elkaar, erg fijn!

Daarna richting trein. Helaas hadden we niet direct een aansluiting, dus nog even wat bij de Burger King gegeten, en daarna erop. Eenmaal in Frankrijk nog een half uurtje gereden en toen maar een hotel gezocht. Harold was er ook wel klaar mee, dus nog een borrel gedronken, douchen en naar bed.
Die ochtend had ik een figuurlijke kater.. Het zat me toch wel dwars dat de andere Sunbeam Lotus zo snel was. Niet verbazend natuurlijk, met een professioneel coureur achter het stuur. En zijn vader deed maar iets voor hem onder, maar die zat geloof ik al 40 jaar achter het stuur van een Sunbeam met rally sprints en dergelijke. Maar het stak wel. Sterker nog.. Ik voelde me ineens compleet onhandig, immers, met mijn Sunbeam zou Matthew in mijn auto gewoon direct achter of misschien zelfs voor Daniel Brown met zijn prachtige escort rijden. Die had de races gewonnen. En ik? Ik was zoveel langzamer..
Ach. Eind Juni weer Spa. Hopelijk kan ik dit gevoel snel van me afzetten, en weer uitsluitend plezier hebben, ongeacht waar ik eindig. Immers, dat is waar het om gaat: Plezier! Het is een hobby, frustratie om al wat ik niet kan of durf in de raceauto zou heen enkele rol mogen spelen.
Tot over een paar weken!

 

 

 



.