Les Trophées Historiques, Circuit de Charade 27-29 september 2012

Donderdagochtend, 27 september om 7.00 uur vertrokken we richting Charade. Een raceweekend met de Salooncars in het verre Zuid-Frankrijk. Zo gezegd, zo gedaan, eerst Vienne bij jaar logeeradres afgezet (Erik en Elly), daarna richting AC Nieuwegein, alwaar we Guus en zijn maatje Bert zouden opwachten. Guus reed de eerste keer mee voor dit seizoen nadat zijn motor kapot was gegaan tijdens een testdag op Spa. Leuk, om weer een teamgenoot te hebben van “de oude ploeg”!
De aansluiting met Guus was snel gemaakt, toen richting Hazeldonk alwaar we Ronald met zijn monteur Marcel Poelman van Tim Tuning zouden opwachten. Zij stonden al eventjes te wachten; wij waren in de file terecht gekomen en zodoende wat vertraging gehad. Uiteindelijk kon de hele karavaan, 3 busjes met allen een race-auto erachter op weg. Antwerpen-Gent-Lille-Parijs-Clermond-Ferrant, dat was de route. Helaas was de navigatie niet zo duidelijk in de te volgen route, en als je dan ook nog eens de aanwijzingen niet volgt, zoals wij (of beter gezegd; ik), dan ga je de verkeerde kant op. Guus gebeld; tja, via Brussel, dat kan wel, maar kost je zeker 2 uur extra. Iets wat de navigatie bevestigde. Dan maar keren. Maar ook dat is niet zomaar gebeurt.. De spanning in de Vito liep even hoog op toen we ook nog Antwerpen Centrum in reden… Ron was er al helemaal klaar mee, verklaarde niet alleen om te keren, maar dan gewoon richting huis te gaan als we niet snel de juiste route vonden. Jammer genoeg kon de navigatie ons even  niet helpen, die moest ineens héél diep nadenken…En bracht de navigatie op mij telefoon raad. Eenmaal de juiste snelweg gevonden, het gas erop, en binnen ..Geen idee, hoeveel tijd, maar bij de eerste stop in Frankrijk hadden we het gat van 50 km dichtgereden met de rest, en konden we onze combinatie weer parkeren naast de rest.
Daar een broodje gegeten, en toen weer op weg. Wetende, dat de volgende stop pas na Parijs zou zijn.. Wat een drukte hadden we daar. Opmerkelijk, je zou toch zeggen dat het om half 3 s’middags rustig is, in een stad? Dus niet, en we konden ons enkel maar een voorstelling maken van wat een bende het daar op de weg zou zijn in het spitsuur! Circa anderhalf á 2 uur later waren we Parijs door, en kwamen we op makkelijk te rijden wegen. Mooie uitzichten, flinke klimmen waar de andere busjes het soms wat moeilijk mee hadden.. Uiteindelijk kwamen we rond 21.00 uur aan op het circuit waar we de auto hebben neergezet, Harold en Ingrid begroet (die waren op vakantie, waren met een Camper op het circuit) en snel naar het hotel om wat te eten. Helaas was de sfeer het restaurant in het hotel weinig uitnodigend (ofwel.. het leek wel een (fel verlichte)begrafenis!) en zochten we ons heil elders. De receptionist van het hotel was zo vriendelijk ons een Pizzeria te wijzen, dat uiteindelijk een afhaaltentje bleek te zijn met 2 (volle) tafels, maar de eigenaar wilde natuurlijk voor ons nog wel een tafeltje bijplaatsen. Uiteindelijk werden we in een hoekje gepropt, en konden we na een tijd wachten van een aardige pizza genieten. Daarna snel terug, douchen en naar bed.
De volgende ochtend zag het weer er aardig uit, de zon scheen, prima condities om het circuit te verkennen. Er waren ongeveer 5 trainingssessies waar je op kon inschrijven, samen met Guus besloten we de 1 na laatste en laatste sessie te nemen, om 14.30 en om 17.00 uur. De andere YTCC-ers hadden al eerder een sessie gereden, en waren allemaal vol verhalen: “het lijkt wel een achtbaan”, “kijk maar uit met wat je eet, je wordt doodziek”en nog meer van dat soort dingen.
Toen Guus en ikzelf gingen trainen, mochten we het zelf ervaren. Nou, zeker, een bijzondere baan, zou het eerder een kart-circuit noemen dan een auto-racecircuit, en technisch gezien voor mij het meest uitdagende circuit tot nu toe. Uiteindelijk rij ik in de 2e training een tijd van 2.21 minuten, verre van snel, en ik hoopte maar dan ik in de kwalificatie beduidend sneller zou zijn. Het is eerder voorgekomen, dus waarom niet? Guus deed het overigens bijzonder goed, en reed een tijd van 2.12.
Die avond zijn we, samen met Harold, Ingrid, Guus en Bert het centrum van Clermond-Ferrant ingegaan, om daar een hapje te gaan eten. Gezellig!
De dag erna werd er regen voorspeld.. En inderdaad, toen we wakker werden regende het. Of nee, het goot. Dus, het zou een kwalificatie in de regen worden. Spannend, op zo’n baan!
Mijn verwachtingen waren niet echt hoog; ik ben verre van een held in de regen, en heb er zo weinig ervaring mee. Desalniettemin ging ik vol goede zin de kwalificatie in. En het ging helemaal niet verkeerd! Veel grip voor in de regen, de lijnen reed ik goed.. Alleen ik gaf niet voldoende gas, vind het dan toch moeilijk het punt op te zoeken waar je géén grip meer hebt. Dus, eindigde op een 19e startplaats, met een rondetijd van 2.36. Het verschil in tijd tussen regen en droog was overigens precies zo groot als bij dat van Guus, en die had in de 2e training een erg snelle tijd gereden, dus ach, ik was tevreden. Guus reed met de kwalificatie een 3e trainigstijd.
Gelukkig stopte het in de middag wel met regenen, en omdat we pas om 17.30 uur de eerste race zouden rijden, was er tijd genoeg om de baan op te laten drogen.

Om 17.00 uur was het zover; we mochten richting pitboxen, om op te stellen voor de race. De baan was inmiddels droog, dus dat was mooi. De start ging goed; ik verloor geen plekken.. Maar om dan iemand in te halen, dat valt dan ook weer tegen. Uiteindelijk weet ik één van de voor mij gestarte auto’s te pakken (geen idee wat het is..blauw en laag, een Jide?..), kort daarna Ruben (die het geweldig deed in de regen, maar op droog win ik het dan op vermogen) en kom ik achter een gele Porsche 964 uit, alwaar ik bijna de hele race achter zal blijven. Qua rondetijd was ik net iets sneller, maarja.. Charade is een lastig circuit om in te halen. Bovendien had deze auto geen remlichten, wat het voor mij erg lastig maakte om een inschatting te kunnen maken of ik hem er bijvoorbeeld uit kom remmen. Op een gegeven moment komt Jean-Charles me voorbij, alsmede een witte Franse Porsche. Deze laatste reed wat wild, Jean Charles leek steeds meer moeite met de balans te hebben, en ook hij liet de witte Porsche gaan. ZO gingen de 3 Porsches me voor, totdat de witte in een bocht spinde, Jean Charles moest uitwijken via grindbak, en ikzelf er net omheen kon. In één keer 2 concurenten uitgeschakeld! Daarna wederom aansluiting bij de eerder genoemde gele Porsche 964, en zo zijn we de race uitgereden.



Nog 1 “dapper”moment.. bij de bocht na start-finish kon ik mijn auto 1 keer naast de Porsche zetten. Ik reed buiten, al niet ideaal, en dan al het vuil wat ik hoorde en voelde… Ik heb toen maar eieren voor mijn geld gekozen, dit was kansloos, enkel een groot risico om de muur in te kleunen. Liever niet! Ook achterin op het circuit, binnendoor ernaast, maarja. En dan wat? Hij zou uiteindelijk beter zitten, links, dus..liet ik hem maar weer gaan. Ach, er komt een dag dat ik de auto gewoon laat staan!
Guus had pech, die race, en viel uit met een afgebroken versnellingspook. Tja..zulke brute krachten die daar op komen!
Die avond werd er een BBQ georganiseerd door de Salooncars. Echter, wij hadden al gegeten; het jaar daarvoor was de BBQ van de Fransen er snel “op”, met als gevolg dat we die avond niets hadden gegeten, en de dag erna was ik heel de dag niet fit. Dus..zekere voor het onzekere. Alleen, dat was echt niet nodig deze keer. De mensen van de Salooncars hadden echt overal (en meer) aan gedacht, en de meest lekkere saté stokjes (van gemasseerd rund) en andere hapjes kwamen voorbij. Ook was het erg gezellig, en ik vond het jammer dat ik uiteindelijk een soort van gevlucht ben… er kwamen zulke lekkere dingen voorbij, kon gewoon geen nee zeggen, dan maar beter naar het hotel;-) Dus hup, naar het hotel, nog een biertje aldaar gedronken met Guus en Bert, en toen naar bed.

De volgende dag konden we uitslapen; we gingen pas om 9.30 uur ontbijten, wat een luxe! Daarna weer naar de bakker, stokbrood halen en overheerlijke macarons, en toen weer naar het circuit. Weer rustig aan; de 2e race was pas om 14.30 uur, we hadden alle tijd.
Het weer was goed die dag, het zonnetje scheen, en de temperatuur was toch wel aardig. Misschien ook iets wat bijdroeg aan de baan die tijdens de race erg glad bleek te zijn.
De start ging goed; ik pakte direct 2 auto’s, en heb die ook achter me gelaten gedurende de race. Na een aantal rondes werd het achterin ineens erg glad.. En op de baan kon je een spoor zien lopen. Wat rustiger aan gedaan, wat niet zo;n slechte beslissing was, ware het niet dat ik toch had moeten inzien dat na 1 ronde het spoor (koelvloeistof, zo bleek later, Ruben’s auto had een gesprongen slang) weliswaar nog zichtbaar was, maar geen problemen meer opleverde. Helaas.. het kwartje viel te laat, en zo kon Jean Charles met zijn Porsche 944T weer dichter op komen, en me ook nog vrij eenvoudig inhalen. Gelukkig daarna de schade beperkt, had wel inmiddels de blauwe Opel Kadet aan mijn bumper, (die had ik met de start ingehaald) maar heb die achter gehouden zonder me op te laten jagen.Uiteindelijk 16e gefinished, weinig plaatswinst, ook omdat Guus nog van achterin naar voren moest gekomen. Wel weer lekker gereden, en weer veel geleerd.
Guus heeft die race een ware inhaalslag moeten maken; omdat hij uitgevallen was in race 1, moest hij achteraan starten. Met succes, hij wist tot plek 8 op te klimmen. Niet helemaal zonder slag of stoot, letterlijk, niettemin, een knappe prestatie.
Na de race zijn we snel gaan opruimen. We wilden die dag nog voorbij Parijs rijden, en dan moesten we wel vlot vertrekken. Ronald en Marcel kwamen iets later achter ons, die hadden Randall nog geholpen met afbreken van zijn tent en opruimen van de spullen. Zodoende vertrokken we om 16.00 uur van het circuit, en waren we om 22.00 uur voorbij Parijs, alwaar we een hotel hadden gezocht. Prima hotel, daar samen met Ron nog een wijntje gedronken (en een werkelijk geweldig kaasplateau besteld!), totdat de andere jongens kwamen (tezamen met fotograaf Carlo Senten). Met hen ook nog wat gedronken. Misschien was dat dan weer wat minder handig, we gingen pas om 1.30 uur naar bed, en de volgende ochtend weer om 8.00 uur aan het ontbijt. Daarna weer gaan rijden, met 2 stops waren we uiteindelijk om 14.00 uur thuis, mooi op tijd om Vienne zelf van school te halen. Want, zo’n raceweekend is leuk, maar we vonden 5 dagen zonder haar toch wel erg lang. Dus..of dat voor herhaling vatbaar is, moet nog worden bezien. Vienne heeft het in ieder geval super naar haar zin gehad, dus dat was goed.
Nu gaan we de winterstop in; even geen races. Wel moet de motor van de Sunbeam nu uit elkaar. Dit is al 2 seizoenen niet gebeurd, dat is toch erg lang zonder gedegen onderhoud van de motor zelf. Verder geen ingrijpende zaken; er komen enkel nieuwe nokkenassen in de motor. Die waren 2 jaar geleden al gepland, maar waren toen te laat binnen om ingebouwd te worden. Dit zal resulteren in een kleine vermogenswinst, maar niet dermate dat de auto écht sneller wordt. En dan maar weer zien wat volgend jaar gaat brengen, wat racen betreft. Bij de YTCC is men al weer druk bezig met de kalender, maarja, dan zullen er wel meer rijders moeten komen. Dit keer waren er slechts 9 rijders, op Oschersleben was het ook al zo weinig. En dat kost de club veel geld, en het is natuurlijk ook niet geweldig, zulke kleine aantallen rijders!

Nog een paar foto's die het mooie uitzicht laten zien, op en langs de baan:


 

Zie ook hier voor de filmpjes van de kwalificatie en de 2 races.