Dijon Motorcup, Circuit Dijon-prenois, 6-9 oktober 2013

 

Reeds aan het einde van vorig seizoen was duidelijk dat Dijon op de kalender zou staan dit jaar, tezamen met Aarhus. En omdat ik niet meer dan 1 keer zonder Vienne een lang weekend weg wilt, moest er dus gekozen worden tussen deze 2. Aangezien ik geen van beide circuits ken, vroeg ik aan Randall, wat mij beter zou liggen. Randall roemde de gezelligheid van Aarhus, maar was er zeker van dat Dijon wel een baantje voor mij was.

Zodoende gingen we donderdag ochtend op pad, om te verzamelen met wat al het 2e seizoen ons vaste team zou zijn: Harold, Ingrid, Ron, Muffin, Ruben, Jan en last but not least: Joost.
Het was 700km, goed voor zo’n 8 uur onderweg op de heenweg. Gelukkig waren we voor het donker daar, en konden we in alle rust de tent opbouwen. Wel koud! Zo’n tijd in de auto en dan die schrale noord-oosten wind.. Het leek wel winter!
Ruben en ik hadden bedacht dat we een extra training in zouden kopen, dan moesten we de volgende dag om 10.55 uur al rijden. Leek me nuttig; niet alleen een nieuwe baan, maar ook een technische aanpassing aan de auto om te testen. We hadden besloten om eens te zien of stuurbekrachtiging op de auto voor mij een verbetering zou zijn. Niet alleen stuurt de Sunbeam extreem zwaar; ook tijdens het rijden in zijn algemeen was het voor mij een continu gevecht met de auto. Deze wilde altijd maar weer naar buiten, ik wilde dat niet, zeker op een circuit als Zandvoort voel ik me dan niet op mijn gemak, dus hield ik de auto tegen. Niet alleen niet bevorderend voor het rijden en de bijbehorende tijden, knijpen bij bocht-uit, maar het kostte ook veel energie. Te veel energie.
Vrijdagochtend, kwart voor 11; mijn race kleren aan, en richting vooropstelling; de eerste training ging beginnen! Oké, wat rijden op de paddock betreft was de stuurbekrachtiging nu al geslaagd. Kon nu ineens zonder moeite stapvoets op een paddock sturen. Maarja, toen de baan op. Tjee! Afschuwelijk, wat stuurt de auto licht! Als ik even niet oplette stuurde ik zo van de baan af, zonder het echt in de gaten te hebben! Geen succes. Terug de pits in, en Harold vragen de bekrachtiging minder sterk te bekrachtigen. Dit is immers instelbaar.
Weer de pits uit.. Harold had de knop nu volledig de andere kant op gedraaid, zodat ik goed het verschil zou voelen. Dat was er! Nu was het zwaar, zeker net zo zwaar als normaal maar ook heel stug en indirect. Dus weer naar de pits, en ik begon me al af te vragen of ik Harold moest vragen hoe lang het hem zou kosten dit er weer af te slopen. Immers, hij had me zelf verteld dat hij alle onderdelen mee had om het ongedaan te maken. Zou wel flauw zijn als hij dat moest doen, even nadenken hoe ik dit verzoek ging brengen.. Hij had weer zoveel moeite gedaan om alles tijdig af te hebben.. Dus, in de pits, Harold gevraagd de knop precies in het midden te zetten, en dan maar zien. Weer de baan op.. Tja, nog steeds licht sturen. Dit systeem is niet snelheids afhankelijk, zoals bij een moderne straat auto, zou ik hier aan kunnen wennen? Geen idee, maar we hadden die dag nog een training, dus ik moest dat maar gewoon gaan proberen. De handdoek in de ring gooien kon altijd nog.

Tussendoor een hapje eten, Ingrid zorgde weer goed voor ons, de briefing, en daarna weer een training.
Dit keer was ik beter voorbereid op het lichte gevoel in het stuur, en zette me ertoe om “het” gewoon te doen. Ik was bang dat de auto nu niets meer door zou geven, dat het gevoel weg zou zijn. Ruben had me echter verzekerd dat dit niet veranderde.. Hij heeft immers standaard stuurbekrachtiging op zijn auto, hij was het gewend, en als je hem ziet driften.. Dus, tegen Harold gezegd dat ik flink wilde pushen, om wat gevoel in de auto te krijgen. En dat lukte. Althans.. het gedeelte wat pushen betreft. De rondetijden gingen flink omlaag, en na 1 keer lomp, te snel op het gas brak de auto uit, en kon ik dat verder prima opvangen. In de snellere bochten merkte ik dat ik iets anders met het stuur ging werken, zodat de auto ten alle tijden de kans had om wat verder naar buiten te gaan indien dit nodig was, bocht uit. Immers, nu met de stuurbekrachtiging was deze neiging van de auto compleet eruit gefilterd. Maar de noodzaak om de auto te laten lopen, om vooral niet te knijpen verandert natuurlijk niet. Vond zelf dat het aardig ging, en na afloop van deze training had ik er een goed gevoel over! Met een 7e trainingstijd! En maar 2 seconden van Ruben zijn tijd af! En sneller dan Randall! Dit kwam niet vaak voor, enige circuit waar ik sneller was dan Randall was op Zolder. Laat dit nu net een soortgelijk circuit zijn! Al met al, dit kon wel eens heel goed gaan uitpakken.
Ook bij nadere bestudering van de data van de auto bleek dat er eigenlijk alleen maar dingen beter gingen . Ik liet de auto nu wel lopen (hoewel het altijd een aandachtspunt zal blijven), en ik reed mijn rondjes zeer gelijk. Nouja, voor zover mogelijk met het verkeer. Want Dijon is een snelle baan, je kan op veel plekken inhalen, maar desastreus voor je tijden.
Ook was ik tot de conclusie gekomen dat de stuurbekrachtiging niets veranderde aan het gevoel van de auto wat betreft, een drift die er aankomt, onderstuur enzovoort. Ik voelde niets.. want er gebeurde gewoon niets! De Sunbeam gaf geen krimp. Met andere woorden, de snelle tijd van 1.37:9min. Was nog lang niet de limiet.
Dit zou een interessant weekend worden… En ik keek al reikhalzend uit naar de kwalificatie. Alleen was daar één kleine complicatie. We hadden gehoord dat er die dag zo vroeg ijs op de baan lag. De kwalificatie was de dag erop om 8.30 uur, kans was groot dat dit dan weer zo zou zijn. Afijn, als dit dan al zo zou zijn, had nu gevoeld wat mogelijk was, dat zagen we morgen wel weer!
Eerst een gezamenlijk diner in de tent, met het kacheltje aan (het was toch wel serieus koud) en daarna naar het hotel. Aldaar een laatste drankje, en dan een warme douche en naar bed.

De volgende dag was het weer stralend weer, strak blauwe lucht, en die dag zou het ook wat minder koud aanvoelen, dankzij de wind die afnam. In het hotel hadden we reeds ons race tenue al aangetrokken, dus we hoefden ons niet te haasten.
En..de baan was zo droog als het maar zijn kan!
De kwalificatie begon. Dit keer voelde het lichte sturen al niet meer vreemd, en kon ik gewoon mijn ding doen. Ik hoefde niet binnen te komen voor de banden; de dag ervoor waren ze flink op temperatuur gekomen, en na overleg met Harold besloot ik op deze, afgelopen bandendruk te vertrekken. Met de waarschuwing in mijn achterhoofd van Harold dat ik dan wel écht gelijk van kiet moest gaan, anders was de druk te laag.
En het ging goed! Genoten van de baan, het is echt een superleuke baan, en voor de Sunbeam ideaal. Veilig ook, met de eindeloze uitloopstroken en grote grindbakken. Ook ontdekte ik iets nieuws op mijn laptimer.. De laptimer ging tijdens de ronde de doorkomsttijd voorspellen. Dus als ik ergens een foutje maakte zag ik dat, maar..zag vooral de vooruitgang die ik boekte! Echt gaaf om te zien hoe de tijd steeds verder terug loopt! Ben uiteindelijk toch nog een keertje naar binnen gegaan, omdat ik weer in het verkeer zat, maar daarna de tijd niet verbeterd. Een tijd lang lag ik op 4e tijd, maar in de laatste ronde voor mijn binnenkomst dook Hans de Graaf er onderdoor. Niettemin, goed voor een tijd van 1.35:7. 5e starttijd!! En weer voor Randall! Niet dat ik het hem niet gun, maar tjonge, Randall kan écht goed rijden, en dat ik dan sneller ben dan hem… Dat zegt toch wat!?

Die dag zou ook de eerste race verreden worden. Vol goede moed gingen we naar de vooropstelling, en die was, heel handig, direct achter onze tent. Echt relaxed dus!
Eerst een opwarmronde.. geen probleem om de banden op te warmen..en dan de start. En toen.. Ging een bewogen race van start.
Mijn start was prima. Maar ik had echt snel gekwalificeerd, en er stonden een paar zeer snelle heren achter me. Bijvoorbeeld een Ferarri, en natuurlijk Randall, die me al heel snel als een afgeschoten projectiel voorbij kwamen. En als je dan links staat, bij een start waar je 4 breed staat (Heel bijzonder!) kan je weinig anders doen als afwachten tot je veilig naar rechts kan. En dat duurde even.
Gelukkig had ik wel vrij vlot een aardig tempo te pakken, en kon ik de zwarte Mercedes van Jannis in halen. IK was  in het verleden deze auto al vaker tegengekomen; ben altijd wat voorzichtig met inhalen..Het lijkt alsof hij de hele baan nodig hebt, totaal geen controle heeft. Zo heb ik het ook een poosje bekeken. Maar niets is minder waar. Oké, hij heeft wel hier en daar ietsje meer ruimte nodig, maar deze man rijdt echt continu op de limiet, in ieder geval wat bochten ingaan betreft. En dat doet hij echt loeisnel! Anyway. Ik was er voorbij, en in mijn achterhoofd het licht driften van die auto hebbende, bedacht ik me in de bocht waar je links naar beneden gaat, de binnenlijn te pakken. Kon hij de racelijn nemen, buiten-binnen, en kon mij niets gebeuren. Maar… Jannis blijft ook binnen.. En laat zijn auto tegen die van mij aanlopen. Niet zo gelukkig mee, uiteraard, maar zo’n harde klap was het niet, dus leek mij dat ik gewoon kon blijven rijden. Moest achteraf die jongeman (Geen idee, had hem nog nooit gesproken) maar eens aansproken, of dit nu écht nodig was.
Maar dit incidentje was nog niet alles..
Ik vervolgde mijn weg, haalde hier en daar wat auto’s in.. en ineens zag ik op het bord waar al heel de tijd straffen voor anderen op stonden, nummers 8 (de pontiac) en nummer 3 eronder. Ik dacht nog..nah.. ze bedoelen vast 83! Om vervolgens erna nóg een man te zien, dit keer met een bordje en vlag in zijn handen…met nr 3! IK kreeg een drive trough penalty, ik dacht echt dat ze gek geworden waren. Waarom straf?? Omdat ik een auto, een achterblijver ruim baan had gegeven met inhalen, en met 4 wielen de witte lijn heb overschreden? Dat zal toch niet? Dus ik tamelijk verontwaardigd de pits in, op mijn voorhoofd naar Harold wijzend (die dacht dat er iets mis was) en reed weer de pits uit. Harold zal wel gedacht hebben!
Ruben had overigens ook een drive trough gekregen, maar die stopte toen Jan naar zijn auto liep. Tja, dat is denk ik toch een automatisme! Maar laat dan nou niet mogen! Dus Ruben kreeg direct zijn 2e drive-trough, schoot niet op.
Ik kwam weer achter Hans de Graaf uit,  dat was dan weer grappig. Weer mijn weg vervolgend, nog een paar ronden.. Op een gegeven kom ik Lars met zijn rode Alpine weer tegen, krijg hem in het vizier in de bochtencombinatie richting rechte stuk. In de verte zie ik de Trabant, en bij een controle achter me zie ik Ruben opduiken, rechts van me.
Ik haal Lars in, valt me op dat ik ineens een stuurcorrectie naar rechts uit moet voeren terwijl ik rechtdoor ga... Lars bleek al naar rechts te willen, om me in te gaan halen.. De afstand naar de Trabant werd natuurlijk vliegensvlug ingelopen. Maar schatte de afstand verkeerd in, tikt me heel zachtjes aan… spint en steekt in die spin de baan over. En zie Ruben daar vol op knallen! Ik gil “nee!”, rem meteen flink af, ogen op de spiegel.. Ik zie de auto van Ruben de lucht invliegen, 2 keer rondtollen in de lucht, en vreselijk hard op de zijkant van de auto neer komen. Ergens tussenin heeft hij ook de muur nog geraakt. Mijn eerste reactie.. Ik stop. Ik moet erheen, zien of hij in orde is! Maar meteen bedenk ik me, het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik dat doe. Daar zijn hulpdiensten voor. En dan.. moet ik nog een volle ronde eer ik kon zien of Ruben in orde was. Kan je zeggen, dat was een lange ronde, was misselijk van angst, wat er met hem aan de hand kon zijn… Ik rij de pits in zonder af te remmen wat me een boze blik van de Marschall op levert, doe in de pitlane alles al los en uit, en vlieg te auto uit, ren naar de pitmuur. Alwaar Ruben net de auto uitkomt. Oké, hij maakt een verdwaasde indruk, maar hij loopt, praat.. lijkt in orde.. Ook Lars was gelukkig oké.
Ruben werd inmiddels naar het ziekenhuis gebracht, alwaar hij  door een scan zou gaan.
Dus bedacht ik me om eens naar de wedstrijdtoren te gaan, om opheldering te vragen over de penalty.
“Valse start gemaakt”, zo luidde het oordeel. Heh? Wat?? Ik? Nee, kan echt niet. Nou, zo werd me verteld, kom dan maar over een half uur terug, dan laten we het je zien.
Zo gezegd, zo gedaan. Maar…eerst zelf mijn eigen beelden bekeken. En..zie dat ik vertrek met alle rode lichten aan. Waarom heb ik dat nu gedaan? Echt geen idee! En kon dus vervolgens naar de wedstrijdleiding om mijn excuses aan te bieden, te vertellen dat dit niet mijn gewoonte was. Mijn eerste straf in al die jaren dat ik nu met de Sunbeam rij. T’is wat!
Inmiddels was Ruben gelukkig weer terug, hier en daar al flink pijnlijke plekken, erg stijf, maar verder in orde. Gelukkig werd er daarna weer als vanouds gelachen op de paddock en ook in onze tent. Alles was uitgepraat… Maar wacht! Was ik toch bijna de schade aan mijn achterlicht vergeten. Want de Mercedes was tegen me aan gereden! En hij stond achter onze tent, dus ik loop erheen, en vraag hem wat er gebeurd was. In plaats van een soort van uitleg, of misschien wel excuses, krijg ik geen enkele  zinnige uitleg, geloof dat hij niet in een al te beste stemming was. Ben uiteindelijk maar weggelopen, schoot toch niet op.

Die avond zijn we weer uit wezen eten, wederom een zeer leuk restaurantje, met zulke vriendelijke mensen! Wat dat betreft, overal op het circuit en in het dorp waar we sliepen, de mensen waren allemaal even leuk en vriendelijk. Wat dat betreft, voor herhaling vatbaar ondanks de afstand!

De volgende ochtend was er F1, en de hoteleigenaar had ons uitgenodigd om 7 uur te komen ontbijten met de F1 aan. Nou, dat kon iedereen waarderen, dus zondagochtend, wederom, er vroeg uit;  Spannende wedstrijd.. Max 2e geëindigdJ
Daarna snel de koffer inpakken, en naar het circuit.
Ik Dus vrij vroeg in de auto gaan zitten op de vooropstelling, zodat ik in alle rust mezelf mentaal kon voorbereiden. En dat lukte gelukkig aardig.
De race zou om 11.50 uur beginnen, en zoals altijd, zeer punctueel, begonnen we op dat tijdstip.
Banden opgewarmd, positie weer opgezocht.. Ik startte dit keer vanaf de 11e plek, achter Hans met zijn mooie Porsche. Lichten aan.. nu braaf wachten.. lichten uit… en ik laat de koppeling te snel opkomen. De auto loopt te hikken, en ik pak erg lomp de koppeling erbij, en de auto begint als een waanzinnige heen en weer te zwaaien, veel wielspin. En weer 4 plaatsen verloren. Geen zorgen over maken, die plaatsen pak ik wel weer terug. Maar inmiddels was er voorin een Porsche van de baan af gegaan, geen idee hoe of wat, maar kon nog net 2 auto’s inhalen, en het werd een safety car situatie.
Dit duurde zeker 5 ronden. En aangezien de regel bij einde SC hier was; pas inhalen na de start finish lijn, was die herstart best wel spannend. Immers, gas geven mocht, inhalen niet! Dus hoe zou het uitkomen?
Ik zat achter een Opel Kadett en moest aardig aanpoten om hem überhaupt bij te houden, van inhalen in de eerste bocht was geen sprake. Dit kostte me zeker 2 ronden, vervolgens op “jacht” naar de rest. Zo haalde ik stuk voor stuk mijn verloren plaatsen in..En meer. Op een gegeven moment zit ik weer achter Jannis en zijn Mercedes. Dat vond ik dan best wel spannend, zou ik dit keer zonder kleerscheuren er voorbij kunnen gaan en blijven? Ja. Opkomen rechte stuk wees hij, naar rechts, en ik kon probleemloos er voorbij. Top. Nee, niet dat iemand aan de kant moet, maar sneller ben ik toch wel. Beduidend sneller. En dat is op deze manier dan toch prettig, om er langs te kunnen! Heb mijn duim naar hem opgestoken.. en zo grappig, op de beelden kan je zien dat ik ga verzitten, zo van..”yes, gelukt, kom nu maar op met de rest!”.
Ik vervolgde mijn inhaalstrijd. Moet zeggen, het inhalen is zoveel beter geworden bij mij! En de Sunbeam gaf me zo veel vertrouwen, ik had echt het idee dat ik overal links en rechts voorbij kon, had zoveel grip!
Maar wat zag ik nou?! Ik liep in op het kopveld! Erg eigenaardig.. Zou er iets gebeurd zijn, dat ze allemaal stuk zijn? Iets anders? Kon er met mijn verstand niet bij. Toen wierp ik maar weer eens een blik op mijn laptimer.. En krijg nu wat! Rondetijd van 1.35 laag!! Erg opgetogen kreeg ik nóg meer haast..
Ik kon Hans buitenom inhalen, die had me nog niet eens zien aankomen, was compleet verrast. Maar Hans laat ook het kaas niet van zijn brood eten, reed op een gegeven moment na de bocht na het rechte eind rechts van me. Maar hoe kan dat nu? De baan hield daar op. Dus, om problemen te vermijden, en hem wat lucht te geven ging ik even van mijn gas af, en schiet hij direct voor me langs. Achteraf vertelde hij me dat hij slechts met 2 wielen van de baan was, en dat hij nog altijd veel grip had. En dat ik niet had hoeven in te houden.. Kortom, mijn 5e plek afgegeven voor niets. Maar dat geeft niet, voor hetzelfde geld had hij wel in de problemen gezeten en had ik een ongeluk daarmee voorkomen.
Kon de mooie Kever van Emmanuel nog inhalen, was zelfs op het rechte stuk Randall en de Ferrari voorbij! Dit was zo te gek! Helaas gooiden zij een anker uit, en had de Ferarri wat moeite met de grip, dus oppassen geblazen.. en redde ik dat niet. Nog 1 ronde, druk, duwen en trekken met elkaar en de achterblijvers, maar zo enorm gaaf! En toen zag ik in de verte de finishvlag.. had gehoopt misschien nog net Hans te kunnen pakken, maar helaas, dat feest ging net niet door. Toch 6e gefinished!
In de pitstraat was Harold helemaal enthousiast, en ik kreeg een dikke duim van hem. Dat ik maar naar de tent moest gaan. Dus de auto terug gereden.. en vertelt hij me dat ik na de Pontiac de snelste rondetijd van de race heb gereden! Nee joh, zeg ik tegen Harold, dat kan niet. Dat kan ik toch niet. Jawel, zegt Harold, en niet 1 ronde, maar meerdere ronden achter elkaar had ik de 2e snelste tijd. WOW. Dat was eigenlijk alles wat ik kon uitbrengen! Maar het ging zo geweldig! Mijn snelste rondetijd was uiteindelijk 1.34:8!
Zoveel dingen vielen op zijn plek. Harold die al zo vaak tegen me gezegd had.. Je moet harder die bocht in, als je direct na het sturen gas kan geven. Ik snapte daar helemaal niets van. Nóg harder de bocht in? Maar op dit prachtige circuit, met de licht sturende Sunbeam waar ik me zo veilig en vertrouwd voelde, lukte het ineens. En iedere keer dat ik iets langer/harder moest remmen, en niet dat lichte gevoel had in de auto (dat je dus nog geen gas kan geven) baalde ik van mezelf. Het was zo’n geweldig gevoel, die grip te voelen, te zien, dat ik de auto zó hard de bocht in kon gooien, even wachten.. en weer vol op het gas. Te zien, hoe veel tijd, echt veel tijd ik won op anderen in de bochten! Ik zag mezelf ineens op Zandvoort ook snelle tijden rijden.. Al die tijd heb ik de auto dood geremd. En al die tijd, heb ik gevochten tegen de Sunbeam, met zijn zware sturen. En nu..”waren we ineens één”. Haha, dat klinkt heel poëtisch, niet waar!?
Maar zo voel ik het wel. Wat een waanzinnige auto is de Sunbeam toch. Zulke snelle tijden rijden op een circuit waar ik nog nooit gereden heb. En er zat nog meer in! Immers, de auto gaf nergens een krimp.
Na de race ben ik overigens weer naar mijn achterburen met de Mercedes gegaan, en Jannis bedankt, gezegd dat dit toch echt prettiger was. Hij gaf me een knuffel, en bood alsnog zijn excuses aan voor de dag ervoor.  Helemaal goed, kan gebeuren, en denk dat er zo direct wat wederzijds begrip was ontstaan, van beide kanten. Prettig, want ik kom Jannis vast op Hockheim weer tegen!

Harold vertelde me de volgende dag nog, nadat hij de data van de laatste race had bekeken, dat ik zonder mensen die ik moest inhalen zeker nog een halve seconde sneller had kunnen rijden.
Waanzinnig toch!

Kortom.. een prachtige afsluiting van een weekend dat er echt ééntje was van “met een lach en een traan”.
Na de prijsuitreiking richting huis gegaan, onderweg nog gezellig gegeten met de hele ploeg. Rond middernacht waren we thuis.
En nu?
De sunbeam’s motor moet weer uit elkaar, gewoon, uit voorzorg. De Esprit was natuurlijk al een projectje, met zijn aangevreten kop. Daar is Harold nu mee bezig. Met een beetje geluk kan er meerdere malen getest worden met deze auto (dat is dan wel een vereiste) en als dat allemaal goed is gaan beide auto’s weer mee naar Hockenheim in 2017. En rijdt Ron weer met de Sunbeam.

Voor nu staan op het programma:
Hockenheim HIstoric, Spa Summerclassic, en wederom Dijon Motorscup!





 

UIteraard weer veel dank richting Joost Rijkhoek en Carlo Senten voor alle foto's!