Dijon Motorcup, Circuit Dijon-Prenois, 2-4 oktober 2019

 

Het race seizoen is klaar! En ik heb veel te vertellen! Dus.. Ga er even voor zitten.
Wat vooraf ging aan Dijon:
De esprit’s motor was klaar, en op zich gingen we ruim op tijd voor Dijon testen. Hij was op de waterrembank geweest, én op de rollenbank. Moet goed zijn zou je zeggen. Maar helaas.
Ik reed de baan op, en de auto liep echt heel erg slecht. En, ik rook benzine. Veel benzine. Terug naar de paddock, en er bleek weer een brandstoflekkage te zijn; iets wat we op Hockenheim ook hadden.
Vlot gevonden waar de benzine vandaan kwam, en Harold gevraagd de mapping te switchen, naar die van de waterrembank. En weer de baan op. Dit was al veel beter! Wel nog veel hikjes en dingetjes. Dus Harold schroeft de turbodruk een fractie terug (iets met de mapping en stappen die niet geprogrammeerd kunnen worden) en ik ga weer. En meteen hoor ik het! Ze loopt goed! Grappig eigenlijk, dat je het kan horen. Maar het was echt ene geluid wat ik herkende, als in.. Dit is het! Dus ging er even voor zitten: eindelijk rijden met de Esprit zonder dat er gedoe is. Nu heb ik de gewoonte om tijdens een race ieder nieuw baanvak een keer te checken in mijn achteruitkijk spiegel, op snellere deelnemers. Dus doe ik dat hier ook. Ik kijk… en.. Zo raar hoe je hersens (erm.. hoe MIJN hersens..) kunnen werken; ik zie vlammen, en denk, dat is gaaf! Zie mijn eigen backfires. Maar uiteraard heel snel (en die gedachten gaan dan ook heel snel door mijn hoofd) bedacht ik me dat dat onmogelijk is, dat ik vlammen zie die boven de motorkap uitkomen. Help! Auto snel uitgezet, begonnen met mijn gordel los te doen en auto in het gras laten rollen. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor ik me weer herinner hoe de deur open moet (….)  en ik stap uit, helm uit, en kijk naar de baanpost. Waar ik de auto voor geparkeerd heb. Brand! Roep ik. En.. de baanpost doet niets. Zegt doodleuk, daar is de brandblusser. En mocht je denken, die heb je zelf ook? Klopt, maar ten eerste, van binnenuit kan ik daar slecht bij, en buitenom was richting de brand, dus liever niet. Dus ik loop naar de brandblusser. En dan? Gelukkig kwam net de auto van de baanposten eraan, en hij bluste door de sleuven in de kap. Maarja. Die moest eraf. Hij zegt, dat moeten we samen doen! Maar die kap was gloeiend heet, en mijn handschoenen lagen in het gras. Dus eerst de handschoenen aan.. Kap eraf, auto brandt nog steeds. Uiteindelijk was het geblust, en even gewacht of de auto niet opnieuw zou gaan branden. Het is immers zo enorm heet in het motorruim van de esprit! Dat gebeurde niet, dus kap er weer op, en richting pits gesleept. Waar men vol verbazing keek naar  het schuim op de auto.
waarschijnlijk is de auto uit zichzelf gaan branden door de benzinedamp, en is het daarna overgeslagen op de ontluchting van de benzinetank; die slang bleek aangetast door ethanol benzine.
Eind goed al goed, schade viel mee, dus een week later gingen we weer testen.
en ze liep gelijk goed! Volle sessie gereden, even pauze, op naar de 2e sessie. Maar zo raar! Ineens begon de auto toch weer wat dingetjes te doen. Naar binnen gegaan.. Ik moest maar zien of ik kon kijken wat hij exact wanneer deed. Ohja, en de benzine was bijna op, maar moest zeker nog 5 rondjes kunnen rijden. Dus weer de baan op. En ineens krijg ik me toch een backfire! Ik switch op mijn Stack dashboard naar Lambda waarde, en zie dat de auto heel arm loopt. Benzine op? Ik rij héél voorzichtig richting pits.. Gaat ineens de display uit. Dat is echt raar. Parkeer de auto op een stukje asfalt.. display reset zichzelf.. en ik besluit de auto uit te zetten. Teruggesleept. Harold probeert de auto te starten, maar de accu blijkt leeg te zijn. Kortom.. de dynamo was kapot, en heeft hoogstwaarschijnlijk al die problemen op de testbank veroorzaakt, door soms net wel en soms net niet genoeg bij te laden.
Dynamo vervangend, en klaar voor Dijon!

En dat zou vanaf vertrek tot eind een bijzonder en “anders”weekend worden.
Anders: Vienne zou pas een dag later komen, met de trein. In haar eentje.. anders, want de esprit ging eindelijk weer mee. Anders, omdat we een grote sprinter hadden gekocht, zodat we alle zooi van 2 auto’s (makkelijk) in 1 bus kwijt konden én er met 5 man plus hond in konden zitten.
En anders voor Ron; die wilt eigenlijk niet op onbekende circuits rijden…maar maakte toch een uitzondering.
Zodoende vertrokken we met zijn 4en (de stagiar van Harold, Simon, ging ook mee) bijtijds richting Frankrijk. Op wat file in Nederland na ging dat voorspoedig, en exact volgens planning kwamen we om 17.00 uur op Dijon-Prenois aan, alwaar Ig al een plek voor ons vrij had gehouden, én ook voldoelde ruimte voor de Dubler familie die tegenwoordig de vaste buren zijn.
Boeltje opgezet, snel naar het hotel en naar een restaurant. Een nieuwe voor ons dit keer, maar prettige sfeer en goed eten. Doen die Fransen goed!
Stukje naar het hotel terug wandelen (Berg op, we zitten nog altijd in hetzelfde hotel, hoog boven de stad) , douchen en naar bed.
Echt haasten hoefden we ons niet de volgende dag, Het enige wat roet in het eten gooide was dat het wel erg nat was buiten; er moest banden gewisseld worden. Terwijl Harold en Simon daar voor zorgden, ging ik met Ron samen Vienne ophalen, die de reis (en vooral de overstap in Parijs) overleefd had. Snel terug, en op naar de briefing. Weinig niets daar, maar wel de verstandige beslissing dat er geen staande start zouden hebben, maar een rollende start. Ik blij, Ron minder; dan merk je dat hij weinig rijdt en nog altijd weinig ervaring hiermee heeft opgedaan.
Voor we het wisten was het dan tijd; de kwalificatie, op een (niet al te) natte baan. Maar wel op regenbanden. Er waren lieden die op slicks vertrokken, en die lagen ook meteen naast de baan. Vervelend, want gele vlag na gele vlag (full course yellow) volgde. En ik zat dan steeds achter een heel langzame deelnemer, veel mensen hadden problemen met de baan, die erg glad zou zijn. Zou, schrijf ik, want volgens mij had ik weinig last. Hoezo “volgens mij”? Nou.. kan me er weinig meer van herinneren. Ik weet dat in de eerste bocht na het rechte stuk de auto uitbrak, ik de esprit opving zonder veel, moeite, en verder me alleen maar verwonderd heb over de auto. En toen was het al weer voorbij. Resultaat was niet verkeerd; P12 gekwalificeerd, een tiende seconde achter Amanda met een tijd van 1.44min.Daarvoor de serieus snelle jongens of degene die op het laatst naar slicks hadden gewisseld, immers, de baan droogde op. Ron, voor het eerst op deze baan én iets glad (hoewel deze regenbanden het prima doen op een iets natte baan) moest er nog inkomen, reed naar een 30e startplek met een tijd van 1.50min. Netjes!
En… De esprit deed het prima,. Motorisch gezien. Er waren hier en daar wel wat hikjes, maar we weten dat de mapping onder bepaalde omstandigheden niet helemaal ideaal is (zeer langzaam moeten rijden) maar het was prima te doen. Zo blij!
En dat was het dan meteen voor die dag. Nog wat rond gehangen, beelden bekeken, en toen toch maar weer naar het hotel, en een restaurant op gezocht waar we vorig jaar ook geweest waren. Wederom heerlijk gegeten en genoten van de gezelligheid.
De volgende dag moesten we er wel bijtijds uit. De eerste race was om 10.00 uur. In de regen naar het circuit; we hoefden nu niet na te denken over de vraag slicks of regenbanden; het zou een echte “wet race” worden.
Ik vond het niet echt spannend, denk dat ik met de Sunbeam wel mijn bedenkingen had gehad. Ron nog aangeboden dat we van auto wisselden; hij had al eens eerder met de Esprit in regen gereden en dan ging zeer goed. Leek me zo leuk voor hem! Maar nee, hij bleef in de Sunbeam. Ok dan…
De opwarmronde was, wat mij betreft, dramatisch. Tempo zeer langzaam. Het idee om banden op te warmen had ik al overboord gezet, kon me nog van Hockenheim herinneren dat dat toch lastig is, in de regen. En dan met dit tempo.. dus er maar een beetje achteraan gesjokt, en me er vooral niet druk ober gemaakt.
Amanda had me gezegd, als ik links van haar kon komen, zou ze me niet blokken met inhalen. Tja, dat is mooi, maar ik moest dat eerst maar eens voor elkaar krijgen. Bovendien, wellicht ging zij ook prima!
Richting het startlicht… Ze lieten het bijtijds op groen gaan. Ik trek op, iets naar rechts, maar zie daar verder geen (veilige) opties om in te halen. Dus laat me weer iets terug zakken zodat ik achter Amanda kan kruisen, en probeer het weer. Beter! Haal er snel een paar in, en rem de auto met handen en voeten af. Oké, dat was dus best wel spannend! Maar de esprit gedraagt zich als een mak schaap, geen blokkerende wielen, niets glijden.. dus kan insturen, en maak me direct breed in de volgende bochten combinaties. Later hoorde ik dat ik toen al naar de 8e plek was gestuurd. Dat gaat lekker! De auto voelde zo ontzettend vertrouwd aan…  Ik merk dat de auto ietsje onderstuurd is als ik wat te hard ga, maar als ik ik dan heel zachtjes rem hervind de auto weer de grip.. Fantastisch!
Ik vervolg mijn weg.  Zie Roger met zijn indrukwekkende Pontiac rijden. Nouja.. rijden… Tjonge, wat een problemen met grip. Een rondje verder kan ik mijn auto naast die van hem zetten, met opkomen rechte stuk. OEF dat was krap…was even centimeter werk, zover als hij naar buiten kwam. Maar het ging goed. Oke, dan nu accelereren. Maar..ja, ook dat vond ik spannend. Dus ik doe mijn best, maar geef geen vol gas. Overigens, wat ik nog vergeten was te vertellen; de max snelheid die de esprit zou moeten halen klopte niet… al bij 230km/uur klapte ik in de begrenzer. En dat was al halverwege het rechte stuk. Dus daar moest ik steeds rekening mee houden.
Het rechte stuk dus. Roger geeft wél vol gas, en buldert van me vandaan. Maar dan aan het eind, daar komen dan toch die vervelende bochten weer aan. Ik kom weer dichterbij, en laat mij auto weer dichterbij kruipen. En zo grappig, ik zit dan echt vol verwondering naar de auto voor me te kijken, en te genieten van het gevoel de Esprit me geeft. Eindelijk geen gevecht tegen de auto ((f mezelf). Nee, samen plezier hebben! Anyway. De Pontiac! Op het meest krappe stuk van het circuit, waar je eerst helemaal naar beneden gaat, om vervolgens na een (over)haaks om weer klimt, zet ik de esprit ernaast, zet haar recht, en accelereer weg. Doei Roger! En wat zie ik in de volgende bocht! Christian met zijn TR8. Ook al problemen met wegligging. Die is de mijne! En of ik op dat moment nu te enthousiast werd.. Nee. Ik denk toch dat deze sectie verhoudingsgewijs gladder was dan de rest van de baan. Een ronde verder rem ik enthousiast aan op de U-bocht boven.. Blokkerende wielen.. Los! weer blokkeren. Ik ga het halen.. ik ga het halen..grrrrr nee ik haal het niet, wordt de grindbak. Ik hou mijn hoofd erbij, schakel terug met koppeling in tot ik zeker weet dat ik in de juiste versnelling zit om de auto rollende te houden.. en rol terug de baan op. Helaas zie ik in mijn ooghoeken minstens 6 auto’s me inhalen. Dus.. weer een inhaalrace. Stuk verderop kom ik Ron tegen, die zijn handen vol heeft aan de Sunbeam. Ik ga er voorbij, en wéér verrem ik me, nu vlak voor je omhoog draait. Maar, ik merk dat, zodra ik van de blokkerende wielen af ben, en weer rol en rem, ik ineens weer grip heb. Kan net de auto uit de banden houden, en voorzichtig weer de baan op. Ik zie niets in mijn spiegel, zou toch slordig zijn als Ron nu bij me binnen rijdt! Een paar ronden ervoor was ik ook al bijna gespind (zelfde plek…) dus nu toch maar besloten iets voorzichtiger aan te doen. Zo toch jammer zijn als ik er weer vanaf vlieg, en ‘m dit keer echt in het grind parkeer!
Uiteindelijk weet ik nog 12e te finishen. Jammer, ik had 6e kunnen zijn! Niettemin, ik had een grijns op mijn gezicht, die was er tot de volgende race niet meer af te krijgen😊 Leuk ook, de reacties van anderen, over hoe snel ik wel niet ging. Werd zelfs regenkoningin genoemd. Nou, dat gaat me wat te ver; zie mezelf niet als een regenrijder. Zelfs op de fiets vind ik het eng, in een bocht! Maar …in de esprit.. wat een ontzettend bijzondere auto is het toch!
Ik bleek een tijd van 1.52 min gereden te hebben, echt niet verkeerd! Ron had het zwaar in de Sunbeam zoals verwacht, maar hij was nog wel 2 plaatsen naar voren gereden.
Toen was het vooral het weerbericht in de gaten houden. Zal het nu droog worden? Het leek er wel op. En inderdaad.. Het werd, en bleef uiteindelijk droog. Wisselen naar Slicks!
Moet zeggen, was voor Ron en de andere rijders natuurlijk blij; iedereen , of de meeste mensen, hadden écht een probleem in de regen. Voelde me nog net niet ongemakkelijk wanneer iemand tegen me zei. ”wat was het glad he?!” want ik had weinig problemen gehad met de esprit. Maar met droog was het uiteraard veel leuker. Ikzelf… vond het spannend. Voor het eerst dan eindelijk op een droge baan, met de esprit, “op een baan die ik echt leuk vind en me ligt”. Ja. In de Sunbeam wel…

Die 2e race was vrij laat; 18.00 uur.
De opwarmronde was weer net zo lastig als op nat. Maar nu moest ik toch echt proberen wat warmte in die banden te krijgen. Slingeren.. en gas/remmen. Oeps! Auto gaat al volkomen dwars, ik vang haar op en ze schiet door naar de andere kant. Jeetje. Niet handig, stuur niet helemaal recht als dat vermogen erin komt. Ik was direct zelf nu ook tam. En je had echt maar een heel klein stukje om op te warmen, want eenmaal na de U bocht moesten we in formatie. Ik had nu Roger pal voor me, kon dus echt niet het startlicht zien. Gelukkig zag ik wel de vlaggen aan de zijkant, dat was dan nog wat. Alles versnelt.. en weer gas los. Licht bleef lang op rood. Zo lastig! Maar ook begrijpelijk, want de formatie was ver te zoeken, vooral als ik Ron zijn beelden terug kijk. Over Ron gesproken; die zag helemaal niets (opkomen rechte stuk is glooiend.. ofwel, blind) en toen alles ging accelereren ging hij er maar van uit dat de start begonnen was, en hij ging! Alleen na een aantal auto’s ingehaald te hebben zag hij ineens wél het licht. En die stond nog altijd op rood. En toen ging hij van het gas af.. daarmee zijn momentum compleet weg toen de rest wel van start ging.
Mijn start was verder prima. Niet spectaculair, maar ook niets ingeleverd. De eerste bocht overleven, had nét genoeg grip. .. en door. Maar jeetje, wat voelt de auto anders! Het leek wel alsnog in echt voor het eerst in de Esprit reed! En dat viel echt tegen, had daar geen rekening mee gehouden, na alle testtijd op Zandvoort. Gelukkig kwam ik aardig snel in een flow. Niet snel qua rondetijden (maar dat wist ik niet omdat de display ze niet liet zien) maar prima om erin te komen. Op een gegeven moment komt Roger me voorbij (ja, kort circuit, dus wordt je ook snel gelapt) maar met enorme rookwolken die van de auto af komen. En dan voel ik me toch ongemakkelijk. Geen idee wat er aan mankeerde, maar zal je net zien! Motor ploft, en ik schiet straks met een noodvaart van de baan op zijn olie! Gelukkig leek het erop dat Roger het nog niet in de gaten had, hij reed lekker door. Zie ik bij de start/finish een waarschuwingsvlag van een technisch mankement. Met een 3 erop! Wat?? Heb ik nu toch een probleem? Het komt geen moment in me op dat ik het misschien verkeerd gezien heb (had mijn bril niet op…) Laten we wel wezen, de Esprit heeft echt nog nooit in al die jaren dat we haar hebben geheel probleemloos gereden, dus.. Ik naar binnen. Harold compleet verbaasd, wat kom je doen? Dus ik vertel van de vlag. Hij loopt een rondje om de auto, ik vertel ook dat ik alle schermpjes van mijn datalogger had gecheckt, dat er niets geks te zien was, en hij stuurt me weer de baan op. En wat baalde ik!! En dat niet alleen… Ineens maakt de auto veel herrie! Maar.. dat is gek. Er is immers niets aan de hand. Dit heb ik natuurlijk al vaker aan het handje gehad. En op spa vroeg ik me nog af of het met een overdosis herrie te maken had (immers, de Sunbeam maakt echt veel herrie), maar nu wordt het me in 1 klap duidelijk. Het is niets meer of minder dan mijn mentale toestand die dit veroorzaakt. Ik spreek mezelf streng toe, en de herrie verdwijnt weer naar de achtergrond. Ach.. het racen is soms best ingewikkeld, als je zo gevoelig bent voor omstandigheden bent als ik. En het heeft zeker ook voordelen! Maar dit zijn dus de nadelen. En ik zou nog meer voor mijn kiezen krijgen. Wat dat betreft was het echt leerzaam, niet wat de auto betreft, maar nog veel meer over mezelf. Ook belangrijk!
Ik kom weer in mijn ritme, rondetijden worden beter, en dan krijgen we bewogen geel bij opkomen recht stuk. Eerste keer ga ik redelijk behoedzaam daar de bocht door, zicht is nul, en geen idee wat waar staat. Blijkt Lars met zijn alpine zo’n 200 meter voor het einde rechte stuk te staan, met rokende (stomende) motor. Alleen.. dit is ook de plek waar ik jaren geleden het ongeluk met Ruben zal gebeuren, in mijn spiegel. En deze Alpine was daar ook bij betrokken. Gelukkig was alles goed afgelopen, het was een enorme crash.
Terug naar het nu; iedere keer die auto daar te zien maakte dat ik me zo oncomfortabel voelde daar! Ik ga geen enkele ronde meer naar de linkerkant van de baan, en heb ook geen enkele aandacht voor de bordjes met afstanden tot de bocht, ik zou best wel eens wat later kunnen gaan remmen.
Afijn. Race uitgereden, auto liep nog steeds perfect, en dankzij mijn binnenkomen gefinisht op de 19e plek. Viel me nog alleszins mee! Wel teleurgesteld in de rondetijd; reed ik met de Sunbeam al de eerste keer op dit circuit 1.34min hoog, nu bleef ik steken op 1.37.min. Oké, de toerenbegrenzer hielp niet, en als ik het benul gehad had om op het einde rechte stuk eens bij zinnen te komen om later te remmen was dat (veel)  sneller geweest. Ron daarentegen deed het perfect. Hij bouwde de tijden rustig op, had er even voor nodig om achter de Sunbeam Tiger voorbij te komen, maar eenmaal daar voorbij was hij direct snel, met een mooie tijd van 1.35 en een 21e plek. Direct achter mij in de volgende race😊
Na de race was nog de prijsuitreiking; dat had dan eigenlijk na de 3e race gemoeten, maar de mensen wilden liever op zondag zo snel mogelijk naar huis. Dus na een lange prijsuitreiking (zowel Ron als ikzelf 5e in onze klasse) kreeg Harold nog een mooie Martini Strandstoel, omdat de YTCC begreep dat hij wel aan wat rust toe was, na alle perikelen rond de Esprit😉
Maar inmiddels was het zo laat dat we niet meer in een restaurant terecht konden. Dan eerst maar even tanken, en daarna verder zoeken. Maar wat stond daar, en rook zo lekker!? En mobiele steenoven pizza bus. Heerlijk! Gewapend met een stapel pizza’s die avond naar het hotel gegaan, en in de lobby daar gegeten, onder toeziend oog van de eigenaar (die ook de bus kon, en beaamde dat ze daar goede pizza’s bakken).
Toen douchen en naar bed, de volgende dag de laatste race om 9.45uur.

Aan de ontbijttafel, naar buiten kijkend, vroegen we ons af hoe het op het circuit zou zijn. Bij het hotel was het redelijk vochtig, maar goed. Het circuit ligt een stukje verder, en door de heuvels wilt het daar wel eens ander weer zijn. Misschien wel droog?
Helaas. Zeker niet droog. Maar ook niet nat genoeg voor een regen race. Wat nu? Met de Esprit maakte het allemaal niet uit, nat=goed in die auto. Maar de Sunbeam is natuurlijk een heel ander verhaal. En Ron had me gezegd, als jij rijdt, rij ik ook weer. En dat vond ik eigenlijk niet zo fijn. De banden van de Sunbeam, de regenbanden dan, deden het écht niet.
Randall kwam naar me toe; als je start, rijd je zeker naar het podium. Ja, dat zou best kunnen. Maar voor mijn gevoel werden de risico’s ook steeds groter. Laatste race van het seizoen, iedereen wilt nog “even knallen”. Kon me maar al te goed herinneren hoe het op Spa dit jaar ging op een gegeven moment. Iedereen een waas voor ogen..
Op een gegeven moment dan maar besloten om niet te rijden. Inpakken en naar huis, dan zouden we op een redelijke tijd thuis zijn. Ik bedoel; het was goed. Ron had het uiteindelijk op een nieuwe baan uitstekend naar zijn zin gehad, en de Esprit heeft voor het eerst in al de jaren dat we die auto hebben (en dat is al een hele tijd, zo’n 15 jaar) gewoon geheel probleemloos een race weekend uitgereden!
En toen…gingen de sluizen nog even open. Niets half natte baan. Zou gewoon weer een wet race worden. Tikje spijt misschien.. om niet te rijden. Maar nee. Dat snel van me afgezet.
Gewacht tot de regen stopte, en de boel (helaas nat) ingepakt, en op weg.
de terugweg ging echt vlot, het is een fijne combi, de Sprinter met de schamelwagen!
Het ging zo vlotjes (we waren ook niet uitgebreid gestopt) dat we haast sneller dan Vienne zouden aankomen! Immers, die zat weer gerieflijk in de trein.
Rond een uur of 21.00 bij Harold, en dan weer zo fijn; er hoefde niets gelost te worden, Bus en aanhanger parkeren en naar huis. Zo is het prima te doen, een race weekend ver weg!

Nu zei ik net, het is goed geweest. Maar dat gold niet helemaal voor het seizoen. Er stond nog een trackday van de Lotusclub op het programma. Op Assen! Erg lang geleden dat we hier gereden hadden, had er enorm veel zin in. Bovendien konden we dan nog wat dingetjes testen, de laatste hikjes eruit halen. Als dat lukte kon de Esprit tijdens de winter in een hoek, dan hoefde er niets aan te gebeuren tot April, wanneer het feest weer begint.
Assen dus, met 60 Lotussen die ook de baan op gingen.
Paul van Steenis deed de briefing, helemaal prima. Maar.. je kon duidelijk merken dat de mensen of erg opgewonden waren of zenuwachtig. Hing gewoon in de lucht!
Besloten was dat iedereen eerst een volle ronde achter een instructie auto moest. Zodat het circuit enigszins duidelijk werd, qua lijnen. Geen verkeerd idee. Er waren pionnen neergezet op het punt van insturen, clipping point en waar je geacht werd uit te komen, mede daardoor had ik zo de baan weer in mijn hoofd. Maar toen we met zijn allen weer naar binnen moesten, zoals toch duidelijk tijdens de briefing was gezegd, zag ik iets in mijn rechter ooghoek. Ik kijk in mijn spiegel.. en kan het écht niet geloven. Een of andere malloot komt me vol gas (op een natte baan…) rechts voorbij, gaat de rest ook voorbij, niet de pits in maar de baan op. Voor mij was het duidelijk; ik ging wel even in de pits kijken hoe iedereen reed.
Duurde even voor die auto die door was gereden “gevangen” was, en toen mocht iedereen los. Nou.. dat deden ze. 4 man breed de bocht na het rechte stuk in. Mensen die geen of weinig ervaring hebben; niet op het circuit, niet in de regen en/of niet op Assen. En mensen die niet elkaar op de baan kennen. Bijzonder. En ja, tuurlijk, ik ben misschien een muts wat dat betreft, altijd voorzichtig, maar dit ging mij echt te ver. De eerste flinke schade had zich al gemeld bij onze pitbox (waar we bij van der Kooij mochten staan), en het leek wat rustiger. Echter, het bleek dat zo iedere halve minuut er wel iemand van de baan schoot. Nou, mijn gevoel klopte dus aardig. Vervolgens schiet er bij iemand de olieplug uit, en dropt een gigantisch oliespoor van ramshoek tot aan begin rechte stuk. Knap gedaan, en de sessie wordt stil gelegd.
Kennelijk was het, ook door de regen, niet schoon te krijgen, en mede door hoe iedereen reed, werd besloten dat stuk af te sluiten. Vanaf dat moment moest iedereen vóór Ramshoek de baan af, de uitloopstrook op, en zo via de pits verder.
Dat was geen succes.  Ik ben de baan wel op gegaan, maar je bent alleen maar bezig auto’s in de halen en in te schatten wie ik waar ik kan halen en een schiet gebedje opzeggen of ze me gezien hadden. 1 keer moest ik naast de baan toen ik buitenom inhaalde.. Nee. Dit is wachten op schade. Dus ik na 3 rondjes weer naar binnen. Jammer.
Maar eenmaal binnen kwam iemand van de Lotus club naar me toe; het laatste kwartier zou gereserveerd zijn voor de F1 auto, Jan vd Kooij met zijn race auto, of ik ook nog een paar rondjes wilde. Ja, baan was nog steeds deels afgesloten, maar kon dan verder wel rijden. Dat was leuk!
Ik op het genoemde tijdstip naar einde pitlane. Kijk ik in mijn spiegel, zie ik dat er meer auto’s staan. Eh,.,. jongens.. dat was toch niet de bedoeling? Affijn. Nog een kwartier daar gestaan, die auto’s moesten weggestuurd worden…
Er stond verder niemand bij het licht. Ik zag in mijn spiegel wel Paul aankomen, die iedereen wat vertelde, maar kijk! Groen! Doei Paul! En weg. Heerlijk, even gas kunnen geven met de esprit. En wat is assen toch leuk! Zo jammer dat we er met de YTCC nooit meer rijden. Volgende ronde, door de pitlane.. kreeg ik een rood licht. Wat nu weer. Paul. Ja, dat ik op hem had moeten wachten. Ja Paul, dat is prachtig, maar groen is groen. Daar had ik gelijk in.. en ik mocht weer verder. Nu was het wel lastig. Halverwege kwam ik al weer de baanpost tegen met geel, als waarschuwing dat de afzetting er weer aan kwam. En om nou door de denderen tot vlak voor Ramshoek.. dat leek me ook niet netjes. Dus ik steeds braaf van mijn gas af.. en al weer de finish vlag. Dat waren 3 rondjes… nouja, rondjes.
Anyway. Grappig, met al; die lotussen, maar zeker niet voor herhaling vatbaar als dit niet anders georganiseerd wordt. De groep is veel te groot, althans, met dit soort rijders. Ben heel benieuwd hoe dit de volgende keer geregeld wordt. Want die volgende keer komt er wel.

Opladen, daarna nog met zijn allen (Bjorn , Nicole en Laureen waren er ook bij) lekker gegeten bij vd Valk in Zwolle, en dat was dan wel echt het einde van een bijzonder raceseizoen.

En nu? Deze winter wordt de motor van de Sunbeam weer gedaan. Bij de esprit gaat Harold de wastegate aanpassen, in de uitlaat, hij vermoedt dat dit ook een veroorzaker is van de kleine dingetjes die nog niet 100% zijn. Dus er wordt sowieso nog een keer getest. Ook hebben we onze 2e Sunbeam Lotus bij Harold gebracht, zou maar zou kunnen dat we ergens halverwege/einde volgend seizoen met 2 Sunbeams aan de start verschijnen😊
En tot die tijd? Rij ik met de Esprit, en Ron rijdt alles (behalve Brands Hatch) met de Sunbeam.

 

NASCHRIFT: want er is veel veranderd. Het klinkt dramatisch, maar de wereld is veranderd. IN december brak er in China een nieuw virus uit, en nu, eind maart, hebben we wereldwijd al 20.000 doden en vele zieken.
NL deels op slot, geen handen schudden, afstand houden enzovoort. Affijn, iedereen weet er van, aangezien je geen krant open kan slaan, tv zender op kan zetten of het gaat over Covid-19, in de volksmond Corona virus.
Dus. Een week voor zandvoort is duidelijk dat Zandvoort, Hockenheim en Brands Hatch niet doorgaat, Charade is maar de vraag. daar hebben we dan de hele winter naar toe geleefd en gewerkt! Anyway, laten we hopen dat het tegen die tijd alles weer wat normaler is.
De auto's? De Sunbeam is voorzien van een prachtoige nieuwe wielophanging voor, die een professionele race auto niet misstaat. Er zijn nieuiwe wielen gekocht, aangezien de ET waarde aangepast moest wordebn, en dan ook gelijk voor de nieuwe Sunbeam. Die wellicht dit jaar nog aan de start verschijnt! Affijn. Dan moeten de circuits wel weer open gaan. we gaan het zien!