Dijon Motorcup, Circuit Dijon-Prenois, 8-10 oktober 2021

 

Reeds op woensdag vertrokken Harold en ikzelf (en Muffin) richting Frankrijk. Met de Mercedes en de Lotus. Het reizen (ofwel, alle files en vertragingen) begon wat tegen te staan, dus we maakten van de gelegenheid gebruik om de heenreis in 2 dagen te doen.
Moet zeggen, dat was een goed idee. In 1 keer doorgereden tot zuid-België, net voor Luxemburg. Ik had daar al een hotel geboekt, ik vermoedde dat we daar wel de lange bus en schamelwagen kwijt konden. En dat was ook zo! Dus om iets voor negen uur konden we nog lekker eten in het vd Valk, en naar bed. De volgende ochtend op een normale tijd eruit; het circuit was pas vanaf ene uur of 2, 3 open, dus echt haasten hoefden we ons ook niet. Vienne zou dat weekend op donderdag einde van de dag komen, met de trein. Ron kwam vrijdag, die moest persé nog op de zaak zijn die ochtend, en die kwam vliegen en dan vanaf Parijs met de trein.

De reis ging zo al met al goed, viel eigenlijk erg mee! Eenmaal op Dijon moesten we even wachten tot de fam. Dubler had bepaald waar alles kwam te staan, daarna konden wij onze tent aansluiten. Wel een luxe; we waren een van de eersten, en zodoende hadden we het voor ’t kiezen. En dat was prettig, aangezien er weinig ruimte op de paddock was.

Alles opgebouwd, naar het hotel, nog net tijd om te douchen, en dan Vienne ophalen. Direct door naar het charmante restaurantje waar we twee jaar geleden ook hadden gegeten, allemaal prima! Nog een kleine wandeling terug, en naar bed.
Die volgende ochtend hoefden we ons nog steeds niet te haasten; de kwalificatie was pas om 14.25 uur, aan de auto’s hoefde, behalve een grondige poetsbeurt, niets aan te gebeuren.

Die dag stond een beetje in het teken van Ron volgen, hoe zijn reis ging (waardeloos, vliegtuig was aardig vertraagd, en daardoor mistte hij de aansluiting met de trein. Dus die moest verzet worden), Maar dan om 14.00 uur was het tijd om op te stellen. Toch wel spannend. Ik ben inmiddels er redelijk in geslaagd nooit verwachtingen te hebben, niettemin was ik heel benieuwd wat de training met Jaap van Lagen met gebracht had, vorige maand.
En het bracht genoeg! Ik was nu instaat om mijn lijnen veel beter te rijden wat betreft gebruik van de baan, het remmend insturen ging zeer goed, enorm veel grip dan (in ieder geval voor..) . Wel had ik nog twee momentjes met de Esprit dat ik op dat moment zelf niet begreep wat er nu gebeurde behalve dat de auto uitbrak ineens. Bij nadere bestudering van de beelden bleek dat het een stuurfoutje en een keer het oprijden van de curb aan de kopse kant te zijn , waardoor de auto weg stuiterde. Apart! Harold vond, na het zien van de beelden, dat ik nu veel rustiger, bewuster achter het stuur zat en mijn ding deed. Ik was dan weliswaar niet erg snel maar kwam wel met een supergevoel de auto uit!

Inmiddels kwam Ron ook al in de buurt, dus tijd om richting Centrum te gaan, om hem op te halen. En we moesten nog opschieten ook; Ron had niet gekwalificeerd, dus als we morgen ochtend niet als een gek wilden gaan stressen, moest er nog wat papierwerk in orde gemaakt worden, bij de wenstrijdleiding. Zodoende moesten we eerst terug naar het circuit, en gelukkig waren ze er nog. Daarna als de wiedeweerga naar een restaurant waar we met de hele Dubler clan zouden eten. Wat een gezelligheid! En erg goed gegeten. Was best wel een sjieke tent, het eten was werkelijk heerlijk. Wel duurt het dan wat lang in zo’n tent, eer we terug in het hotel waren , gedoucht en in bed was het 23.00 uur. En de volgende morgen moesten we vroeg ontbijten; we waren zowel de zaterdag als de zondag als eerste aan de beurt.

Nu hadden we niets met het hotel afgesproken voor het ontbijt. Maar gelukkig stond dat om 7 uur klaar. Ontbijtje, niet te zwaar, en weer naar het circuit!
Omdat Ron niet gekwalificeerd had startte hij vrijwel achteraan, ik mocht vanaf P22 starten.
Die ochtend was het, net als de voorgaande dagen, prachtig helder weer. Maar wel koud. Zodoende deed iedereen met de start ene soort van rustig aan, voorzichtig op niet optimaal opgewarmde banden. Vanwege de temperatuur, maar ook het kleine stukje dat je de tijd hebt om op te warmen.
Eenmaal de eerste ronde door kon ik gaan inhalen. Dat ging best goed, hoewel ik wel zag dat mensen veel later remden dan ik, op het eind van het rechte stuk. 1 keer probeerde ik dat ook, toen had ik direct blokkerende wielen voor. Dan de rembalans wat naar achteren. Kijk, dat was al beter. Ging best wel goed die race!!
Wel had ik nog een akkefietje met Tjarco Jilesen met zijn Porsche 964; ik had hem vrij vlot in de race ingehaald op het rachte stuk, en een hele tijd kon ik hem achter me houden. Op een gegeven miment remde hij me uit.. maar een halve ronde later on ik op het rechte stuk er weer naast komen. Wilde hij me klem rijden tegen de muur! “Ik deed het toch langzaam, vond het wel netjes”zij Tjarco later. Nou, persoonlijk vond ik het een YTCC onwaardige actie. Dat je even een stuk naar rechts komt, ok;e. Maar hij ging zover dat ik ujiteindelijk compleet naast de baan met mijn spiegel al bijna tegen de muur zat. Zelfs mensen kwamen na afloop naar me toe, dat ze dat niet zo’n heel nette actie vonden. En ik weet, het is racen, maar kom op. YTCC is toch altijd gentlemen racing. Wat mij betreft viel dit er niet onder.
Ben 13e geëindigd, en met een rondetijd van 1.35:8 zeer dicht bij de tijden die ik hier had gereden met de Sunbeam. Voor het eerst dat me dat met de esprit lukt!
Na deze race gingen we de setup van de auto iets aanpassen. Achter lagere rijhoogte en langere uitgaande slag van de schokdempers (de banden achter, vooral rechts achter kwam amper op temperatuur) . Eens zien of dat wat zou verbeteren.
Ron ging ook erg goed. Nu met droog weer ging alles veel makkelijker. Hij was gestart vanaf P30, en eindigde op P17.Jammer dat de top van de Mercedes erg laag ligt, max 196km/uur en daarmee zat hij al heel vroeg in de begrenzer. Als hij harder had gereden had hij zeker nog 2 seconden sneller gereden! Nu bleef de rondetijd op 1.36:7 hangen.

Die middag volgde nog een tweede race, weer om 14.25 uur. Omdat het zo koud was heb ik lekker mijn race overall aangehouden😊 Dat scheelt weer in voorbereidingen met de volgende race.
En voor ik het wist was het weer tijd om op te stellen.
Weer de opwarmronde.. Ik startte nu schuin achter Tjarco, was wel beducht op acties van hem met de start. En de start is trouwens erg lastig op Dijon, in de Esprit. Het rechte stuk is glooiend, dus je hebt al slecht zicht naar de start lampen, en dan met zo’n lage auto als de Esprit.. Je ziet echt niets!
Wel kon ik aardig aanhaken, maar ik vond de auto nu heel licht aanvoelen. Stuurde wel goed, maar de achterkant was wat wiebelig. Kostte me toch zeker 3 rondes om wat temperatuur in de banden te krijgen. Dit is echt een punt van aandacht voor mij. Ik moet meer temperatuur in mijn banden krijgen, met de opwarmronde. én daarna toch iets snellere rondetijden rijden, hogere bochtsnelheid om die temperatuur erin te houden. En dan zijn van die dingen… makkelijker gezegd dan gedaan. En zeker op Dijon, met zijn behoorlijk lange rechte stuk!
Ik probeerde wat te spelen met de rembalans, met uiteindelijk het resultaat dat ik ‘m toch weer terug zette (die hadden we nóg verder naar achteren gezet voor de race. Maar de eerste keer later remmen resulteerde in een achterkant die alle kanten op ging). Lastig, met zonnebril op die knop te vinden! Koste weer tijd, en dan zat er een Datsun 240Z weer in mijn nek te hijgen!
Op een gegeven moment stuurde ik de bocht na het rechte stuk in.. En ineens was het stil. Verrek. Wat is er nu dan weer. Mijn dash deed het wel, registreerde ik terwijl ik mijn auto snel langs de kant van de baan zette, op een stukje beton. Maar de motor niet. Aan de kant gezet, proberen te starten.. En toen zag ik dat het lampje van de versnellingsbak uit was. Even de zekeringen checken.., Ja, eentje eruit. Weer terug geklikt. Maar inmiddels kwamen de marshalls aan me trekken om me uit de auto te halen. Ik stond niet veilig. Nee, klopt, ik stond op een knap lullige plek. En terwijl ik de auto netjes op het beton had gezet, duwden heren marshalls de auto in het rulle grind. Mijn banden! Niet helemaal blij kwam ik uit te auto.. en vertelde (voor zover mogelijk, men begreep geen Engels en mijn Frans is dan toch wat beperkt) dat ik zo zou proberen de auto te starten, had er vertrouwen in dat dat lukte. Dus toen de wedstrijd klaar was, sprong ik direct in de auto. De marshalls negeerde ik maar even… Want die waren weer tegen me aan het praten. Het duurde even voor er weer leven in de auto kwam, maar eindelijk had ik d’r gestart, en ze rolde ook. Niets aan de hand dus, enkel die zekering. En terwijl ik me wilde klaar maken om weg te rijden (en zo het grind van mijn banden af te rijden!) werd ik gemaand te stoppen en te wachten op de sleepauto. Sleep? Ik wil geen sleep? Helaas, ik had niets te willen. Ik werd terug naar de paddock gesleept, met een paar kilo grind mee. Jammer.
Gelukkig was Ron zo goed om mijn banden schoon te maken, dus ik kon de laatste race op zondag met schone banden starten!
Ron had lang in het niemandsland gereden, had nog een plekje weten te winnen en was op P16 geeindigd.

De laatste race was wederom als eerste van de dag, dit keer iets later, om 9.25 uur. Ik mocht van achteren starten, aangezien ik niet gefinished was. Maar met mij nog een aantal, dus startte ik vanaf P24 in een inmiddels behoorlijk uitgedund veld qua auto’s.
De start ging prima, ondanks weer nul zicht op de startlichten. En ik was voorzichtig; weinig temperatuur in de banden, wilde geen domme dingen doen. Helaas kwam ik dan weer in de kip-of-het-ei situatie; weinig temperatuur in de banden, dus auto voelt niet helemaal fijn (althans, voor wel grip, achter beduidend minder. En nee! Ik kom er van terug dat de auto listig is. Tuurlijk, als je te vroeg op het gas is gaat ze aan de haal met je. Maar zolang je dat in acht neemt en de lijnen netjes rijdt, is de Esprit een voorbeeldige race auto., Oké, geen Sunbeam; dan is een kart met mega grip. Maar wel een fijne, gave auto. Anyway. Auto voelde niet heel prettig de eerste drie rondes, rondetijden werden niet zichtbaar op mijn boordcomputer, maar ik kon wel aan Thomas met zijn snelle Kadett zien dat mijn rondetijden niet optimaal waren. Ik bleef hem voor, maar in de sectie voor het opgaan rechte stuk liep hij steeds weer op me in. IK schaamde me haast! Dat ik met zo’n snelle auto hem eigenlijk in de weg rijdt. Gelukkig had Thomas er wel schik in, vertelde hij me achteraf.
Voor me had ik niet veel, en omdat ik mijn rondetijden niet sneller reed, bleef heel de wedstrijd zo. Uiteindelijk bleek ik nog wel wat plaatsen goed gemaakt te hebben in de eerste rondes, en was ik achter Ron gefinisht. Weliswaar met een aardig gat ertussen, maar dat mag de pret niet drukken!
AL met al was het top weekend. Ik heb echt heel fijn kunnen rijden met de Esprit, ondanks het gevecht met de banden. Ik heb veel geleerd, over de Esprit (en over wat ik moet veranderen om écht snel te kunnen rijden met de Esprit). De Esprit is nog heel , en Ron heeft ook lol gehad in de Mercedes.
Daarom mag deze laatste ook het laatste raceweekend op Assen mee, terwijl ik dat schrijf is dat over precies een week. Ron geheel weer op verse banden, de vorige had hij al vakkundig op gereden. En ik heb mezelf ook nieuwe achterbanden geschonken. Geen excuses meer dit keer😉
Tot op assen!