Hockenheim Historic, Jim Clarc Memorial, 19-21 april 2013

Donderdag 18 april ging het circus weer op pad, na een lange winterstop van een half jaar. Een half jaar waar verder niet meer gereden was. We vertrokken die dag met Harold en Ingrid, en ik zeg we, maar zou "ik" moeten zeggen; Ron kwam pas de dag erna, met Vienne.
De reis verloep voorspoedig, alleen de vrachtwagens die we tegenkwamen.. Tja, dat waren er toch wel veel op een doordeweekse dag in Duitsland. en als er dan ook nog een inhaalsverbod geldt, wat ook nog niet goed/herhaaldelijk aangegeven wordt, loop je natuurlijk de kans aangehouden te worden. En zo geschiedde; een zwarte BMW dook voor ons op, met een bordje "folgen". Hups, van de snelweg af, een parkeerterrein van de McDonalds op. Even waren we nog in de veronderstelling dat het om snelheid ging, maar nee hoor, heren agent hielpen ons snel uit de droom. We hadden ingehaald waar dat echt, op dat tijdstip, niet mocht (45minuten later had het wel gemogen!).

Een bekeuring rijker en 90 euro armer gingen we weer op pad, dit keer er voor wakend niet in te halen wanneer het dus niet mocht. Rond half 8 kwamen we op het circuit aan, waar we de tent opbouwden en de auto aflaadden. Er waren al aardig wat mensen aangekomen, het grootste gedeelte was er al. Nadat we klaar waren, even het dorp ingereden om wat te eten., We ontdekten hier werkelijk een geweldige italiaan! We hebben echt genoten van de pizza's, daarna snel naar het hotel om een douche en ons bed in te duiken. De volgende dag zou de eerste training om 11.35 uur zijn, niet al te vroeg, dus we konden zelfs een soort van uitslapen.

Onze gasten waren ook inmiddels aangekomen: Bjorn en Nicole vereerden ons met hun aanwezigheid. Altijd leuk!
Het weersbericht baarde ons wat zorgen; die dag (en zaterdag) werd er steeds maar weer regen opgegeven. En ja, ik heb regenbanden, maar had gewoon geen zin om in de regen te rijden! Gelukkig waren de weergoden ons gunstig gezind, en kon ik een droge training in.
Tjee, toch wel wennen, weer in die raceauto. Ineens kon ik mijn hoofd gewoon rechtop houden, dankzij de nieuwe stoel, en ik had weer een prachtig schade-vrije voorruit (helaas zou dat niet het hele weekend duren..). IK reed op gloednieuwe Michelinbanden, iets smaller dan voorheen, en groter in diameter. Maar wat ik van anderen begreep, ook vele malen beter dan de (overjarige) Dunlops waar ik de laatste jaren op gereden had. Ach, die banden hebben we al die jaren veilig thuisgebracht, dus ik ga niet op Dunlop afgeven, maar ik was wel degelijk erg benieuwd, of en zoja hoe snel ik het verschil kon merken tijdens het rijden.
Wat het meest wennen was, was het remmen: moest weer het vertrouwen krijgen, weer voelen hoe de remmen ook al weer reageerden. Bij plotseling remmen, bij heel hard remmen enzovoort. Met als gevolg dat ik erg vroeg remde met de training, en qua tijd niet verder kwam dan 2.07. Niettemin met een goed gevolg de auto uitgestapt, voor een eerste keer na de winterstop viel het niet tegen. De motor liep bijzonder lekker, kwam snel op toeren ondanks de hogere banden, mijn nieuwe stoel zat goed, allemaal goed!
Ik dacht daarna even lekker te kunnen relaxen, maar nee, terwijl ik nog met een rood hoofd bij mijn auto zit, kwamen de collega-rijders naar me toe; tijd voor de foto. Kom op zeg, dat kan je niet menen, op de foto met een bezweet, verhit hoofd! Dus nog even blijven zitten, met een grijns kijkend naar al die YTCC coureurs die met hun helm in hun handen naar het Sachs house gingen. Toch maar even in een spiegel gluren hoe groot de schade is. Nou, valt mee, niet te kritisch zijn, en verder een gezond kleurtje "wat juist zo leuk is", aldus de andere rijders. Dus ikzelf moest er ook maar aan geloven, op naar de foto sessie. De foto's worden gebruikt voor een boek voor de YTCC.

Al snel werd het tijd voor de kwalificatie. Het was nog steeds droog, tegen alle weersberichten in, dus we konden de mooie Michelins op de auto laten zitten.
Ik heb de kwalificatie gebruikt om nog beter hier en daar uit te zoeken hoe het ook al weer zat; niet alleen de ideale lijn, maar welke bochten moesten ook al weer opgeofferd worden, om bij de volgende bocht beter uit te komen. Wat verschillende opties geprobeerd hier en daar, en bij een aantal auto's de kunst afgekeken. Met als eindresultaat een nette tijd van 2:05, goed voor een 27e startpositie. Nee, dat klinkt verre van oké, maar als je kijkt wat er voor me stond, een stuk of 5 zeer snelle BMW M1's, veel Porsche 964, allemaal goed voor minstens 300PK, en nog wat ander snel, soms exotisch spul.
Er was overigens nog een benauwd momentje tijdens de kwalificatie; halverwege, in de bocht voor de start-finish, zocht ik mijn mijn op, links, voor de bocht naar rechts in te steken... Kwam er een sportscar (zo'n platgeslagen ding, zeg ik altijd) nog eens links voorbij. Nooit aan zien komen; vóór die bochtencombinatie aldaar kijk ik een keer in mijn spiegel, vervolgens concentreer ik me op hetgeen voor me komt. Normaliter zou iemand daar binnendoor steken. Ik kan alleen maar gokken dat hij dacht sneller op dat punt te zijn, want het was verder in mijn opinie een tamelijk domme, onnodige aktie.
Je zou toch zeggen dat je in zo'n open karretje wat voorzichtiger bent.

Na de kwalificatie konden we genieten van Ingrids kookkunsten. Was even vergeten dat de BBQ door Randall ook die vrijdag was, maar ach, wat Ingrid gekookt had was lekker, en lekker rustig ook. Daarna nog even naar de tent van Randall gegaan, hier en daar wat mensen gesproken (gemiddeld gesprek met een fransman gaat dan....."ca va, Anita? Qui, ca va! Ca va?) en rond half acht naar het hotel gegaan. Of nee, naar de McDonalds voor een toetje. Ron en Vienne zouden rond die tijd eraan komen, en ik wilde dan bij het hotel zijn, zodat we ze konden opvangen aldaar. Eenmaal herenigd, nog een drankje in de bar gedronken, daarna snel gedouched en ons bed opgezocht.

De volgende dag hoefden we pas om 4 uur te rijden die middag, dus tijd genoeg om andere dingen te doen. Shoppen in dit geval:-) Hockenheim is een aardig dorpje met wat winkeltjes, een piep-kleine markt (4 kraampjes) en een geweldige bakker.
Eenmaal op het circuit terug begon het toch wel lange wachten. En het weer was verre van aangenaam, dus ruim een uur van tevoren trok deze dame al haar race-overall aan..toch lekker warm zo'n pak. Uiteindelijk was dan toch het moment aangebroken. Het druppelde al een poosje, het had zelfs even geregend, maar het leek erop dat de baan droog was. Althans, dat was me verzekerd, heb dat maar voor waarheid aangenomen, en behalve dat ik af en toe de ruitenwisser aan moest zetten, heb ik er geen moment meer over nagedacht.
De startopstelling was complete chaos. De helft van de rijders gingen véél te vroeg richting pre-grid. Die vervolgens het daarvoor bestemde terrein niet op konden, er moest nog immers een andere klasse starten. En toen het wel tijd was, en de rest ook kwam, konden we nogsteeds het terrein niet op, men liep uit. Met als gevolg dat we in het straatje stonden waar ook kwaampjes e.d. stonden, hordes met mensen (die ook niet aan de kant gaan als je er aan komt..), en er verre van een soort van start-volgorde in zat. Toen we uiteindelijk konden opstellen op de pre-grid stond ik redelijk vlot op mijn plek, verbazingwekkend op te zien dat vervolgens al de heel snelle auto's die vooraan moeten staan op het allerlaatste moment aankwamen. Terwijl de rest al in elkaar geschoven was. Chaos...
Nog eventjes moeten wachten, en uiteindelijk een half uur later dan gepland mochten we de baan op.
Bij de start zat ik er prima bij..Totdat net na de eerste bocht de voorruit van een VW Golf eruit klapte.. Ik schrok me een ongeluk! Had niet eens in eerste instantie door wat er nu gebeurde. Zag iets groots door de lucht vliegen, en dacht.."oh jee.. wat gaat er gebeuren als dat zo tegen mijn auto aan komt?!". Toen spatte het uit elkaar, zag ik dat het glas was, en kreeg de Sunbeam de volle laag. Niets aan de hand verder, behalve dan dat ik toch even van de leg was daardoor, én dat achteraf bleek dat mijn mooie, nieuwe verwarmde voorruit helemaal onder de pitten en scheurtjes zit nu. En bedankt weer. Handig, met een niet-gelaagde ruit rijden!
So snel mogelijk mezelf weer herpakt en me weer in concentratie-modus gezet.. Inmiddels zat de rode Porsche 964 van Ruud Poels voor me, die was ik al met de kwalificatie een paar keer tegengekomen. Ik heb het al eens eerder gezegd; blijft lastig, zo'n Porsche. De meeste rijders remmen vrij vroeg, maar kunnen vervolgens wel beter wegkomen dankzij 50 pk meer (en al zeker op zo'n lang recht stuk als op Hockenheim, op bv Zolder is dit veel minder aan de orde). Dus ook deze keer zat ik daar mee te hannesen. BIj de bocht na het rechte stuk kon ik erop af remmen.... maarja. En dan? Dan moet je de auto "laten staan", zoals dat in (stoere) racekringen dan heet. En dan moet je hopen dat : a: de ander je heeft gezien, en b: hij niet naar binnen stuurt, je hebt zelf immers je handen vol om (op hogere snelheden) je auto op je eigen lijn te houden en niet of niet teveel naar buiten te laten glijden. Die opsomming klonk me niet zo best in de oren, dus, de laffaard die ik ben; er maar achter gebleven. Iets wat me achteraf ook hier en daar opmerkingen opleverde, "die had je best in kunnen halen". Ja ja, ik weet het allemaal wel, beste stuurlui staan aan wal, enzovoort, bovendien blijf ik erbij; hou graag mijn auto schade-vrij. Dus totdat ik er 100% van overtuigd ben dat het ook écht zonder schade kan, stel ik me terug houdend op. Niet een echte racer dan? So be it.
Stukje verderop kwam er ook een rode Lotus Europa in beeld. HIj was voor me gestart, startte altijd voor me en eindigde altijd voor me. Iets wat ik me achteraf realiseerde... dus..ondanks de rondetijden die niet sneller dan vorig jaar waren, kon ik de simpele conclusie trekken dat ik dus wel degelijk harder ging! Anyway, de rode Europa. Tjee, wat is zo'n autootje snel! Op het lange rechte eind kon ik hem niet lossen, toen ik er eenmaal voorbij was, en hij wist ook nog een keer erlangs te kruipen in de Spitskehre(einde van het lange rechte stuk), omdat hij (nog) makkelijker wegkomt dan de Sunbeam. Misschien de volgende keer toch in zijn 1?
Weer alle bochten door, de Lotus Europa weer weten te verschalken, weer zat hij kort achter/naast me bij aanremmen Spitzkehre.. Terug naar 1.. En yes! Ondanks dat ik achteraf niet helemaal zeker weet of het per saldo echt sneller is, kon ik dit keer sneller accelereren, en hem achter me laten. Best wel een goed gevoel!
Daarna gebeurde er niet veel meer. Eén keer maakte ik een uitstapje, net waar Ron en Vienne zaten te kijken; ik kwam op het "groen"naast de baan, met 4 wielen. Alleen dit groen was niet echt..aardig. IK kreeg mijn auto er niet meer vanaf gestuurd! En de grindbak zit echt op je te wachten, als het groen op is. Toch maar een lompe ruk aan het stuur, en ja hoor, met een sprong kwam de auto weer op de baan. Snel in de spiegel gluren, of de Lotus Europa nu al weer op mijn staart zat.. Nee. Gelukkig. Die laatste rondes heb ik rustig uitgereden; werd een beetje moe, de Porsche kon ik nooit meer inhalen, te ver weg, en de Lotus Europa was op veilige afstand. Ohja, in dezelfe bochtencombinatie als hierboven omschreven ook nog een paarse Porsche van de Salooncars buitenom ingehaald. Vond ik wel een strakke aktie, al zeg ik het zelf. En wat een verbazingwekkende wegligging heeft de Sunbeam dan! Uiteindelijk bleek ik, 19e geeindigd te zijn. Niet verkeerd! Maar ook helaas mede te danken aan een groot aantal uitvallers.

Met een redelijk tevreden gevoel naar binnen gekomen, de voorruit bekeken, en Ruud Poels maar eens op gaan zoeken. Want we hebben het uiteindelijk wel leuk gehad, onderweg samen. Hier en daar nog wat gekletst.. En toen met zijn alleen naar de italiaan gegaan. Waar het enorm druk was! Weer lekker gegeten, daarna nog 1 drankje in de bar, en ons bedje in; de volgende dat was de race om 10.00 uur, dus geen uitslapen deze keer.

Race 2. Weersvoorspellingen uitstekend, hoewel dat voor Hockenheimse begrippen dit weekend dan droog betekende; we hebben verder enkel maar bewolking gehad. Maar goed, droog is wat je (Ik) wilt. En niet te warm, dus waar hebben we het over; ideaal race weer.
Weer een rollende start... ging goed..maar in de eerste bocht kwam ik wat laag in toeren kom, en mis even de aansluiting. Gelukkig weer opgepakt bij de volgende bocht, en op naar het lange rechte eind. Alwaar Jordan Strik de controle over zijn Supra kwijt raakt, spint, en Randall niet meer kan ontwijken. Ach ach..wat zonde allemaal. De ronde erna zag ik dat Randall nog steeds in zijn (deur-loze) Alpine zat. Iets wat niet echt tot me doordrong, achteraf bleek hij geholpen te moeten worden om eruit te komen. De rolkooi was naar binnengekomen en hij zat klem. Gelukkig kwam hij er zonder kleerscheuren vanaf.
Inmiddels zat ik alweer bij Ruud Poels achterop, dit keer kon ik hem inhalen in de bocht na de start-finish. Aarzelend, ik geef het toe. Toch moeilijk, zulke akties, waar voor mij "durf"in strijd is met "behouden". Niettemin heb ik het gedaan (schouderklopje voor mezelf!), wel tot 3 keer toe zelfs. Jammer genoeg was dat niet genoeg om Ruud definitief van me af te houden; die zag ergens het licht, en ging 2 seconden sneller tijden per ronde. Top gedaan, Ruud, zeker als ik zie met welke banden je reed. dus Porsche weg, whats next? IK hoefde daar niet lang op te wachten, werd ineens ingehaald door een boos-ogende rood-reflecterende VW Golf. Wow, wat een snelheid! Toen begon een ronde of 5 een spelletje van een soort haasje-over, ik haalde hem weer in, hij weer mij.. Grappig, kon alleen maar met verwondering kijken hoe hard hij met die auto ging. Hard, op 2 wielen door de bocht:-) Uiteindelijk viel hij uit, het oliedruklampje ging branden en hij moest de auto parkeren. Verder de race netjes uitgereden, hier en daar wat achterblijvers ingehaald. Op een gegeven moment dacht ik toch Ruud Poels weer te pakken te hebben, maar helaas, dit bleek een dubbelganger te zijn. Ach, volgende keer beter! Ik was overigens nu 17e gefinished.

Al met al kan ik stellen dat die race prima ging. Het lijnen rijden gaat nog beter dan vorig jaar, "laat en hard remmen"werd al weer beter, al zal ik mezelf daar op moeten focussen, hier is winst te behalen.

De auto gaat nu eerst even naar de spuiter, om de spatbordranden weer toonbaar te maken; vooral achter had nogal wat te lijden van de steenslag, en voor onder de bumper wordt ook direct gedaan. Daarna terug naar Harold, om te zien of we de afstelling van de motor toch nog optimaal kunnen krijgen; dit was het namelijk niet. Welliswaar amper te merken, maar een héél klein beetje vermogenswinst zit er wellicht nog in!
Voor dat alles hebben we 2 maanden de tijd. Dan gaan we naar Assen voor een 1 daags evenement. Vooralsnog erg weinig inschrijvingen, wellicht worden we samengevoegd met een andere klasse En! De Esprit gaat ook mee! Dat wordt een spannende dag:-)

Dank gaat overigens nog uit naar de fotograven die weer voor geweldige foto's gezorgd hebben. Dit keer; Joost Rijkhoek, Carlo Senten en Henri van Gelder.

Tot dan!