Hockenheim Historic, Jim Clarc Memorial, 11-13 april 2014

 

Na een lange winterstop zonder enige vorm van autosport ging het op donderdag 10 april dan allemaal weer van start; het racecircus bij de YTCC met de Sunbeam!
De Sunbeam was weer voorzien van een nieuwe motor, een zeer geslaagd exemplaar, aldus de testbank. Er zaten nog wel wat kleine schades hier en daar aan de verbreders (met dank aan de afsleepdienst in Assen) maar die gaan we pas verhelpen als de nieuw bestelde 15”BBS velgen binnen zijn; hiervoor moet er toch wat aangepast worden aan die verbreders.
De rit naar Hockenheim, samen met Guus en zijn M3, leek eindeloos. Druk, weliswaar geen file, maar wel een inhaalverbod het grootste gedeelte van deze route (de A61) en dat schoot echt niet op. Rond 20.00 uur kwamen we dan aan, op een zeer druk bebouwde paddock, en konden we onze tenten opzetten; 3 stuks, plus die van Ruben er aan vast. Dit weekend zouden we samen met hem en zijn monteur Jan en fotograaf Joost de tent delen. Wat een gezelligheid! De dag erna kwamen ook nog eens Erik en zijn vriend Leo, dus volk zat in de tent.

Na het opzetten van de tent naar de Italiaan in het dorp, het wordt onderhand een traditie, nog een drankje in de hotelbar en daarna lekker slapen. De volgende dag bijtijds eruit, immers, de training werd al om 10.30 uur gereden.
We hadden stralend weer, zag er veelbelovend uit. Ikzelf kon het nog niet helemaal geloven dat ik echt weer in de Sunbeam ging rijden. Was toch al weer een poos geleden dat de motor was geploft, en ik ben dan een tikje terug houdend; vind het enorm teleurstellend als de Sunbeam kapot gaat, “mijn lieve Sunbeam”. Het zou haast een reden zijn om de auto in een hoek neer te zetten en er enkel naar te kijken! Affijn, dat kan altijd nog, nu toch echt rijden.
Ik had van Ron voor mijn verjaardag een nieuwe raceoverall gekregen, naar eigen ontwerp, inclusief schoenen. Ik was er niet helemaal van overtuigd dat de pasvorm wel oké was; hij leek wel erg wijd! Dus eerst die geshowd aan Ingrid, kan je dan toch het beste aan een vrouw vragen leek me (hoewel de mannen ook een duidelijke mening hadden), het leek toch allemaal mee te vallen. Ook in de auto zat de overall prima, of eigenlijk gewoon erg goed. Gelukkig!
Om 10 uur was het tijd om richting startopstelling te gaan. Het was al weer aardig druk op het terrein, wat dat betreft blijft de Hockenheim Historic een leuk evenement.

Na wat wachten kregen we eindelijk het seintje; “aankleden”en instappen, het was tijd! Eenmaal weer in de Sunbeam was het weer snel vertrouwd.. Motor klonk iets anders, agressiever, maar verder was het allemaal bekend. Al snel kwam ik in een lekker ritme, circuit zat er nog goed in, en reed een tijd van 2:06, niet eens verkeerd voor zo’n eerste sessie. En, heel bijzonder, ik kwam behoorlijk fris uit de auto, geen rood hoofd zoals in het verleden gebruikelijk was, niet moe..Dat hardlopen wat ik doe sinds vorige zomer maakt echt een verschil!
Na afloop de beelden met Harold en Kevin (Kevin Abbring, bekende naam in de Rally wereld)bekeken, die waren beide erg positief over de beelden. Harold beweerde zelfs dat ik beter reed dan vorig jaar, qua lijnen, en Kevin vond het erg goed dat ik constant rij; overal dezelfde (juiste) lijnen. Nog een poos met Kevin nagepraat over wat specifieke bochten, wat in zijn optiek de beste manier is, of waar ik volgens hem wat tijd kan winnen.. Erg nuttig allemaal, als ik dat maar kon onthouden voor de volgende sessie!

 



Intussen Harold gevraagd naar de remmen te kijken, ontluchten was wellicht een oplossing voor de remmen die op het laatst tijdens de training wat sponzig aanvoelden.
Mijn gasten Erik en zijn vriend Leo waren inmiddels ook gearriveerd, even bijgekletst en toen waren ze al snel verdwenen om rond te kijken en vooral foto’s te maken; Leo zijn hobby.

Tijdens het wachten tussen de middag ben ik nog een Lotus vlag wezen “stelen”. Die hing buiten met wat ducktape aan het tentoonstellings gebouw. Had Guus er al op gewezen, dat ik die er eigenlijk gewoon vanaf moest trekken. Dus ik daarheen, de vlag was van de Lotus merchandise winkel ,aangeklopt (na het ongeluk was alles afgelast die dag en dus ook voortijdig gesloten), aangewezen dat ik die vlag wilde. Dat ik met een Sunbeam Lotus reed en dat zij een beetje moesten meehelpen daaraan, in dit geval door sponsoring van de vlag. Nee, die kon ik zeker niet krijgen, was een erg dure vlag. Ik moest maar even omlopen en naar binnen komen. Dus ik dat doen..in de veronderstelling dat ik een Lotus foldertje kreeg, of een plastic tasje. Maar hij dook een vlag op, eentje van Team Lotus. Wat natuurlijk ook hartstikke mooi is! Dus ik blij, ze gezegd dat ik als dank ze zou vermelden op mijn site. Bij deze dus!
Die kwalificatie was iets na 14.00 uur, het weer was nog steeds prachtig. Vol goede moed weer de baan op, hopende dat de remmen nu helemaal in orde zouden zijn. Helaas. Dat was niet zo, integendeel; het rempedaal kwam steeds lager te staan, en had steeds meer een zompig pedaal. Na 3 ronden maar naar binnen gaan en kort overlegd met Harold. Die aangaf erg weinig te kunnen doen.. Dus maar weer gaan proberen. Op zich kon ik de remdruk weer opbouwen door de pompen voor het aanremmen van de bocht, maarja. Dat is iets wat ik simpelweg zou kunnen vergeten. Dus bij de eerste bocht na het uitrijden van de pitsstraat gekeken wat er nu gebeurt als ik dit dus niet doe. Nou.. dat was niet echt bemoedigend. Ik trapte het pedaal finaal tot op de bodem zonder echt te vertragen. Snel gepompt en dus kunnen remmen, het rondje uitgereden en naar binnen gaan. Dat was een erg korte kwalificatie! Tijd stelde weinig voor, 2.09, goed voor een 35e startplek.
Inmiddels was Guus zijn auto kapot; wat er precies was, was op dat moment niet bekend, maar de motor had gepingeld (moet eerlijk zeggen, is me nog steeds niet duidelijk wat dat nu is, iets met de ontsteking te vroeg) en schade aan de motor werd gevreesd. Veiligheidshalve besloot Guus het voor gezien te houden. Jammer!
Helaas bereikte ineens ons het nieuws dat er die middag een dode was gevallen onder de coureurs.. Een Lotus Elan had een wiel verloren in de Parabolica (het zeer lange rechte stuk waar serieuze snelheden worden bereikt!), was gaan rollen, de rijder is ter plekke overleden. Triest nieuws, wat me toch even aan het denken zette. Ook bij de rijders van Paul Geeris zijn club was een Porsche afgeschreven. Welliswaar de rijder oké, maar toch. Hier waren remproblemen de oorzaak.  En ik ging rijden met een auto waarvan ik al wist dat bij de remmen uiteindelijk de druk totaal wegviel. Verstandig? Misschien niet. Wel had ik me voorgenomen, dat als ik in de race weer echt tot op de bodem trapte (meestal zat ik er een klein stukje vandaan, maar wel met een zacht pedaal) ik binnen zou komen.
Die avond lekker op het circuit gegeten, Harold had gekookt. Ook Randall schoof nog aan, al met al weer een gezellige avond!
Halverwege die dag was ik overigens benaderd door iemand van de DRM, een klasse die ook op Hockenheim reed dat weekend, met auto’s tot ’83 die in het verleden ook op de Duitse circuits hadden gereden. Ik had al eerder een mail van hem gehad, met de uitnodiging om ook bij hen te rijden, maar vond dat te duur. Nu kreeg ik weer de uitnodiging.. Of ik kosteloos hun eerste race wilde rijden; ze hadden slechts een stuk of 10 auto’s, eigenlijk een startveld wat het evenement niet waardig was. Dus probeerden ze YTCC rijders te ronselen... Het tijdschema liet dat toe, bovendien vond ik dat wel interessant nu ik tijdens de kwalificatie amper gereden had. Er was 1 kleine complicatie; mijn achterbanden begonnen aardig te slijten, dus dan zou ik tussen de 2 races banden moeten wisselen; de DRM race was gepland om 12.00 uur, de eerste race van de YTCC om 17.00 uur. Prima timing zou ik zeggen!
Die avond nog een lekker drankje gedronken buiten op het terras van het hotel, met zijn allen. Erg gezellig, maar was best wel moe.. Dus vrij vlot mijn bed opgezocht.

De volgende dag weer op een normale tijd naar het circuit gegaan, ik moest immers om 12.00 uur rijden. Dacht ik. Echter, het tijdschema was aangepast. Ik dacht in eerste instantie dat het te maken had met het dodelijke slachtoffer van de dag ervoor, maar bij nader inzien zal het geweest zijn omdat de organisatie simpelweg niet wilde dat de DRM met zijn zeer magere startveld op “prime time”reed. Dus zij waren verschoven naar 18.15 uur, de YTCC stond om 17.15 uur gepland. En werd het ineens een stuk minder zeker dat ik die 2 races zou rijden. Banden wisselen in zo’n korte tijd.. nouja. Ach. Eerst maar eens de eerste race rijden. Maar dat ging nog een hele tijd duren! En jemig, wat duurt zo’n dag dan lang. Tuurlijk, er valt genoeg te zien op het terrein, maar ik blijf dan toch liever in en rond de tent, lekker rustig, een beetje uit de zon. Want die scheen weer uitbundig!
Rond 4 uur besloot ik me te gaan omkleden, laatste check of de camera in de auto zat, alle andere spullen zoals arm-restraint (polsband om te voorkomen dat je arm uit het raam slaat als die bv op zijn dak gaat), zonnebril, handschoenen en balaklava. Check!
Ik hoefde me niet echt te haasten voor de vooropstelling; met de 18e startrij had ik niet echt een prominente startplek.. Eenmaal daar nog even wachten en toen mochten we, de eerste race van het seizoen ging beginnen!

Er was een rollende start, zoals meestal op dit evenement, en moet zeggen, de start ging erg goed. Zat er goed bij, wist de aansluiting te behouden en al snel had ik er een aantal ingehaald. Dat moest ook; qua rondetijden startte ik wel erg ver achteraan . De remmen hielden zich de eerste ronden goed, op het lange rechte stuk even wennen met de toerenbegrenzer; ik had nu meer vermogen aan boord door het jaar ervoor, zat dus ook eerder in de toerenbegrenzer. Een poosje had ik Bas Ambaum achter me, met zijn mooie Porsche 964, maar die kon het tempo met zijn veel zwaardere auto niet bijhouden. Vervolgens kwam ik achter Marc Seesink terecht met zijn alfa.  Ik kon toen enkel concluderen dat ik toch iets niet goed doe in de bochten, zijn bochtensnelheid in de kortere bochten lag stukken hoger! Anyway, iets om later over na te denken. Op het lange rechte stuk kon ik daar aan voorbij, en uiteindelijk hem ook voorblijven. Om  weer een Porsche voor me te hebben. Ook daar liep ik vlot op in, maar ineens ging mijn auto alle kanten op. Ik had wel gezien dat er verderop iets was gebeurd, in de Sachs Curve, maar het stof was nog niet opgetrokken en kon niet zien wat er precies aan de hand was. Achteraf bleek er een lang olie/koelvloeistof spoor te liggen, waarover 2 auto’s van de baan waren geschoten, anderen waaronder ikzelf konden de auto nog net houden. Vanwege het gevaar van de auto’s in de grindbak kwam er een Safety Car situatie, die zeker 3 a 4 rondes duurde.
Voor mij een goed moment om de remmen flink te testen; het leek erop dat ze weer wat bijtrokken, dus als de SC situatie weer voorbij was, had ik in ieder geval weer een pedaal dat wat hoger zat. Ook af en toe geprobeerd met links te pompen. Dit was me zo aangeraden, maarja, ik zie mezelf niet als uitzonderlijk handig in een raceauto.. maar, het lukte, dus als ik er aan dacht vanaf dat moment steeds met links de remmen weer op druk gepompt.
Eenmaal weer “los”, kon ik weer achter de Porsche aan. Eerst nog een moment van shock; we werden losgelaten door de safetycar net voor de start finish. En in die bocht zag ik ineens een van de 2 trabantjes op zijn kant gaan! Ok, soms zijn die zo veel langzamere auto’s wat onhandig,  maar ze doen verder niemand kwaad, rijden hun rondjes, hebben plezier… kon me dus ook niets van voorstellen dat hij letterlijk van de baan was gekegeld, in wat volgens mij een vlaag van jeugdig enthousiasme veroorzaakt werd, door iemand die zijn auto niet kon houden.
Afijn, de witte Porsche die voor me zat; Ik vond dat wel leuk, qua rondetijden aardig gelijkwaardig, en op het rechte stuk was hij maar net een fractie sneller. Jammer genoeg haakte hij af vóór de snelle bocht het Autodrome in, en liet hij me voorbij gaan. Toen had ik niets meer voor me. Niet dat ik kon indutten; inmiddels was de oranje BMW 2002 in mijn spiegel verschenen, en ik wist al van de training dat deze man goed kon sturen, en ook net zo snel, zo niet sneller als ikzelf was. Tot de laatste bocht voor het eind kon ik hem achter me houden. Alleen de laatste bocht.. Ik weet niet of het kwam door Daniel Schrey die me net daarvoor inhaalde met zijn zeer snelle Porsche, of dat ik gewoon een stuurfout maakte op een ongelukkig moment... Ik kwam in ieder geval erg wijd uit, de laatste bocht, en de BMW zag zijn kans schoon om me binnendoor in te halen. En voor ik het wist was daar al de finishvlag! Heel even balen.. maar toen moest ik dan toch wel lachen, ach, hij had het slim gedaan, gewacht, netjes en beleefd gereden, zou haast zeggen, zo netjes dat ik stopte alert te zijn!  Uiteindelijk 18e gefinisht, niet slecht vanaf een 38e startpositie.

Na de race direct besloten de DRM race niet te rijden; de achterbanden waren aardig op nu, en met die remmen vond ik het prima om nog een YTCC race te rijden, maar om nog een keer, zo snel achter elkaar te rijden.. Nee. Alles bij elkaar leek me dat geen goed idee. Na check van de auto bleek ook nog eens de V-riem schade opgelopen te hebben. Dus daar moesten we ook nog achteraan, kijken of we in het dorp een nieuwe konden krijgen. Helaas lukte dat niet, de meeste winkels waren al dicht, en als er al wat open had hadden ze net geen auto onderdelen. Pech, dan maar rijden met een beschadigde V riem, en maar hopen dat die het ging houden tijdens de 2e race.

De laatste dag, zondag, weer mooi weer, de race die dag was een half uurtje vervroegd. Prima, des te eerder we weer in de bus naar huis zouden zitten. Want het is natuurlijk een prachtig evenement; het is ook ver en lang rijden.
Om 1 uur moesten we gaan opstellen, iets wat deze keer allemaal er nogal rommelig aan toe ging. Leo wilde vervolgens foto’s van me maken op de auto, even tevoren in de tent had hij ook al een “shoot”gedaan.. erg apart, op een gegeven moment waren er zeker 4 man aan het foto’s maken van me! Leuke reacties weer van de toeschouwers, meest grappig vond ik nog die van de dames op mijn nagels. Die waren natuurlijk geheel in stijl, in dezelfde kleuren als mijn overall.

Uiteindelijk kregen we ineens het fluitsignaal (huh, waar was het 5 minuten teken?) en moesten we snel de auto in en gaan. Weer een rollende start.. Ook deze keer zat ik er aardig bij. Maarja, nu zat ik tussen, of achter mensen die allemaal snellere rondetijden dan mij reden! Ik had de hoop om bij Jeroen met zijn Rover te kunnen blijven en aanhaken, of zelfs bij Kevin in de buurt te kunnen komen, maar helaas. Dat zat er niet in, en werd het een race waar ik voornamelijk tegen mezelf streed. Het tempo zat er direct goed in, al in de 3e ronde reed ik mijn snelste ronde, 2.05, een seconde sneller dan de training. Ook het remmen ging aardig, steeds met links de remmen op druk gehouden, en ook erop gefocust de auto meer te laten rollen in de korte bochten, zodat ik niet zoveel toelegde op anderen. Al met al een nuttige race! Ik heb nog wel 2 Porsches voorbij laten gaan, zij waren achter me gestart, maar ik wist van hen dat ze veel sneller waren. Nouja, die hoef ik niet zo nodig in de weg te gaan rijden. Ongeveer 2 rondes voor tijd wist Tijn Jielissen me met zijn Porsche 944 in te halen, iets waar ik verder geen moeite mee voor heb gedaan om te plek terug te winnen.. Ik was toch een beetje huiverig voor zijn actie met de Trabant. Straks was ik de volgende! Hoewel ik aan de andere kant ook wel merkte dat Tijn echt zijn best deed om voorzichtig te rijden wat materiaal van anderen betrof. Maar goed, de race zat er bijna op, ik had weer lekker gereden, en veel geleerd!
Na afloop probeerde Harold even de rem (had hem verteld… dat ik zonder pompen nu echt steeds om de bodem trapte) en inderdaad, dat was na afloop ook nog zo. Nu wordt voor de volgende race op Zandvoort, de Historische Zandvoort Trophy, de hoofdremcylinder vervangen en nog wat andere zaken. Hopelijk is het dan weer in orde! Ohja, en natuurlijk die super eigenwijze versnellingspook-knop. Jeetje. Die liep er tijdens de 2e race steeds af. Erg hinderlijk, om te schakelen met een wiebelige knop in je handen! Dus tijdens het rijden probeerde ik zo nu en dan hem er weer op te draaien. Maar zodra ik de pook losliet, draaide de knop er ook weer af, uiteindelijk viel hij eraf, en kwam ik erachter dat schakelen met alleen het stangetje best wel lastig mikken is!

Nu 2 weekjes rust.. Rust en andere hobbies, en dan mogen we weer op Zandvoort rijden tijdens de Historische Zandvoort Trophy op 3-4 mei. Heb er al zin in!
Hieronder nog wat foto's; ik heb werkelijk dit keer zo veel leuke en mooie foto's!





Dank gaat natuurlijk uit naar de fotografen die weer voor geweldige foto's gezorgd hebben. Dit keer; Joost Rijkhoek, Carlo Senten, Henri van Gelder en Leo Ernst.
Filmpjes van de 2 races vind je hier.

Tot de volgende keer!