Hockenheim Historic, Jim Clarc Memorial, 10-12 april 2015

 

NNa een lange winterstop ging het er toch weer van komen; racen in de Sunbeam Lotus. En wel, traditioneel inmiddels, voor het vijfde jaar, op Hockenheim.
De Sunbeam was inmiddels voorzien van nieuwe remmen, die bleken toch écht op te zijn en geheel nieuwe veerpoten. Dit, nadat er eentje afbrak op de Nürburgring vorig jaar.
Zodoende gingen we (Harold, Ingrid en ondergetekende) donderdagmiddag op pad; Ron, Vienne en Erik zouden de volgende avond arriveren.
De reis leek eindeloos, zeker toen we een uur stil kwamen te staan vanwege een gruwelijk ongeluk waar een aantal vrachtwagens op elkaar geklapt waren; bij één van de vrachtwagens was de cabine geheel ingedrukt. Achteraf bleek het nog erger te zijn dan wij dachten te hebben gezien; tussen die vrachtwagens zat ook nog een camper. Maar die was zo opgevouwen dat er echt nog maar …nouja. Vul zelf maar in. Uiteindelijk werden we van de afrit ervoor afgeleid en na een stukje binnendoor konden we onze weg vervolgen.
Eenmaal op Hockenheim was de tent snel opgebouwd; Ruben en gevolg zou ook dit jaar bij ons “in de tent staan “(nouja, zijn tent aan die van ons) en met 5 man was de klus zo geklaard.
Daarna lekker uit eten bij de Italiaan en het bedje in; de volgende dag was om 11.05 de training.

Het weer die dag was prachtig; vrijwel strak blauwe lucht, zonnetje, heerlijk! Goede condities om weer met de Sunbeam het circuit op te gaan. Remmen inremmen, kijken of het goed werkt allemaal, ook de nieuwe schokdempers die nu goed verstelbaar zijn. En, nog belangrijker; weer aan de auto wennen, vooral nadat dat wiel vorig jaar afgebroken was.
Moet zeggen, toen ik eenmaal weer reed, is het toch menigmaal door mijn hoofd gegaan; “als er nu een wiel afbreekt…” Vooral op het lange rechte stuk, de Parabolika. Buiten dat.. de remmen was nu een wereld van verschil. Het pedaal was erg hard, in het verleden betekende dat geen remmen. Dus ik maar proberen die remmen warm te krijgen.. Maar nee, pedaal bleef hard. Rembalans veranderen dan. Nee, pedaal bleef hard. Na een ronde of 6 naar binnen zoals met Harold afgesproken, en die vroeg hoe het ging. Nou, die remmen.. Daar heb ik dan toch wel moeite mee, het pedaal blijft hard! Harold vond dat wel grappig.. ”maar het pedaal blijft hard nu, zo hoort het te zijn”! Oh. Goh. Dat wist ik dus niet. Ik heb zo lang rondgereden met de remmen zoals ze waren, en het was pas van de laatste 2 jaar dat het pedaal ronduit sponzig was en de remdruk leek weg te vallen. Maar zelfs voor die tijd was het rempedaal nooit hard. Dus weer de baan op, en nu moest ik een knop omzetten; een hard rempedaal was nu normaal. Gelukkig ging dat goed, de auto remde inderdaad gewoon! En erg prettig ook! Ik denk dat ik pas op het eind van het weekend echt begon te leren waar de grenzen van de remmen lagen, dus maximaal remmen zonder te blokkeren, maar het was zo’n enorme verbetering! Veel meer gevoel bij het remmen, en in combinatie met de Avon banden moest je nu wel erg lomp doen wilde je de wielen laten blokkeren. Goed dus! Wel beurde de auto ineens een pootje op achter, in de Spitzkehre, niet echt een probleem,  er moet nog een kleine aanpassing aan de schokdempers gebeuren die we dan weekend niet ter plaatste konden maken.
Al met al dus flinke verbetering aan de auto!
Qua tijd was het nog niets bijzonders, 2:08, maar ach, zoals altijd, ik ben niet zo’n vlotte starter, en na een half jaar niets doen moet ik er toch echt inkomen.
De kwalificatie zou pas om half 5 die middag zijn, dus ruim tijd om wat rond te kijken op het circuit; er valt altijd zat te zien op dit mooie autosport evenement.
Eindelijk half 5; weer de baan op. Banden en remmen waren vlot op bedrijfstemperatuur.. snelheid maken.. Jemig, dan denk je dat je al vlotjes de baan rond gaat maar nee hoor! Laptimer gaf 2.12 aan, 2:09, schoot allemaal niet op! Ok. Dan echt eens serieus aan de bak. Alle tips en aanwijzingen in het achterhoofd die Harold me had gegeven.. een gat laten vallen tussen de 2 auto’s voor me, die ongeveer dezelfde tijden reden op dat moment, en ik dus steeds erg dicht achter ze kwam en me liet op houden. Dan klapt er ineens weer een M1 binnendoor op het einde start-finish. Dag snelle tijd. En zo had ik zeker 3 rondes dat er wel iets was waardoor ik niet een snelle tijd kon neerzetten. Laatste ronde dan. Ik had de tijd goed in de gaten gehouden, dus de laatste kans. Ruud Poels voor me, die rijdt tegenwoordig zo snel, dat ik weet dat hij me niet zal ophouden….Oeps.. te wijd in de bocht na het rechte stuk, uitstapje aan de verkeerde kant van de curbs. Vol gas er weer overheen (niet echt comfortabel, dom ook, je kan langer doorrijden en dan kom je op groen asfalt) en door. En ja! Ik zet ineens 2:06 neer. Niet supersnel, maar in ieder geval sneller dan de training. Goed voor een 20e startplek. In een startveld van ruim 40 auto’s. En dan klinkt 20e plek verre van indrukwekkend, maar als je dan ziet waartussen ik opgesteld zou staan, is het prima!
Na de kwalificatie op Ron, Vienne en Erik gewacht, en daarna gezellig gezamenlijk genoten van Ingrid’s kookkunsten. Dan naar het hotel, nog een drankje genomen maar het bed lonkte;-)

De eerste race zou bijtijds plaats vinden, 10.35 uur, en dan de rest van de dag niets. Niet ideaal, maar de volgende dag was het nog slechter qua timing; heel de dag niets en pas om 17.05 de race; dan was iedereen al naar huis!
Eenmaal op de vooropstelling was het weer een drukte van jewelste, met toeschouwers, race auto’s en noem maar op. Jammer, dat het ook altijd hetzelfde liedje is wat betreft mensen die véél later komen dan van te voren gezegd is. Zo zijn de mensen achteraan meestal ruim op tijd, maar de koplopers komen vervolgens net voor tijd aan. (lees; 20 minuten te laat). Hinderlijk, en ook lastig om die auto’s nog op zijn plek te krijgen.
Affijn. De eerste race. In de opwarmronde had ik een BMW M3 voor me die als een gek rookte, en (net als voorgaande jaren nog altijd..) zijn benzine eruit gooide. Zorgelijk, zag in gedachten al weer de hele baan onder de olie.. Net voor de start ging de auto er echter uit, om verdere schade (aan zowel auto als baan) te voorkomen. Snel aansluiten.. en go!
De start ging prima, ik werd in eerste instantie wel wat ingehaald door rijders die hun auto gewoon overal tussendoor klapten, maar daar was ik vlot voorbij na de eerste keer Parabolika.
Helaas was daar dit keer, net als voorgaande jaren, weer een flinke aanrijding. Een Escort kwam op het vuil te zitten, kon daardoor niet meer remmen en klapte zo tegen de Mazda RX3 aan..
Ik kon gelukkig daar gewoon mijn weg vervolgen, met inmiddels Bas Ambaum in mijn kielzog. Dit wordt onderhand een vertrouwt beeld, die Porsche in mijn spiegels, dan wel voor of naast me! Eigenlijk wel prima, ik weet dat Bas een zeer nette rijder is, en dan is zo’n gevechtje alleen maar leuker. Bas liet me echter gaan toen hij zag dat ik sneller was, en kon ik door naar de auto’s daarvoor.
Ik vond aansluiting met een Porsche 911 Carrera RS en daarvoor een Ford Mustang, en kon daar goed bij blijven. De Porsche lukte het op een gegeven moment om zijn auto naast de Mustang te zetten, en was er voorbij.. Helaas kreeg ik iets dergelijks niet  voor elkaar. In theorie, als ik na het rechte stuk de Mustang wist in te halen, zou ik er voor moeten blijven , maar.. zo eenvoudig was het niet! Om te beginnen, die auto maakt echt enorme stappen! Een Porsche 911 of 964 kan ik op het rechte stuk wel bijhouden, maar dit was toch echt andere koek. Helaas de Mustang dus niet ingehaald, maar wel een mooi gevecht gehad. In de uitloopronde naast elkaar blijven rijden, voor ons Albert met zijn Trabant en daarnaast een M1, het publiek vond het geweldig, kregen een daverend applaus! Op zo’n moment realiseer ik me dat dat toch is waar het om gaat. Het publiek vermaken. Lol hebben. Genieten van de prachtige auto’s om me heen.. want ja, tuurlijk, was het frustrerend om de Mustang niet in te kunnen halen, terwijl ik wel ietsje sneller was. Maar tegelijkertijd had ik een glimlach op mijn gezicht. Gewoon, omdat het een prachtige auto was, en het echt indrukwekkend was om te zien hoe snel die van me weg liep, op het lange rechte stuk! Ik had overigens wel mijn snelste tijd verbeterd, naar 2:06:2.
Na die eerste race was er zoals gezegd niets meer voor ons gepland, en na een lekkere lunch en lang gerommel met mijn camera (de GoPro schijnt instellingen te hebben voor belichting; het licht wat door de voorruit komt is veel te fel als de zon schijnt, op het beeld kan je dan bijna niet door de voorruit kijken) besloten we om nog wat te gaan shoppen. Jammer dat de winkels al om 16.00 uur dichtwaren!
Daarna met de hele groep weer naar de Italiaan geweest, ook Guus en Bert schoven aan, die waren er ook 2 dagen, het was weer gezellig! En vroeg naar bed hoefden we ook niet, de 2e race stond pas laat op zondag gepland. Dus als je geen formule1 wilde zien kon je lekker uitslapen!
De zondag duurde lang. Op zich was het prettig om rustig aan te kunnen doen, maar het wachten.. eindeloos. We hadden ook een beetje het gevoel dat we op een tijdstip moesten dat het publiek al weg was, en dat is dan toch jammer, op zo’n evenement. Bleek achteraf wel mee te vallen, maar op de paddock was het echt een leegloop van race-teams.
We zouden overigens die race samen met de DRM rijden; een kleine klasse met soortgelijke auto’s, vorig jaar hadden ze nog aan mij gevraagd of ik ook bij hen wilde rijden. Ik heb dat destijds niet gedaan, omdat de planning wel erg ongelukkig was. Nu zouden ze in een apart startveld erbij staan, en dan 30 seconden voor ons gestart worden, en dan ieder hun eigen safety car.

Nou, ik weet niet hoe ze dat bedacht hadden, maar de velden gingen gelijk van start. En ja, opeens hadden we zelf ook een safety car, maar we reden nog steeds direct achter het startveld (nouja startveld.. wél 7 auto’s..) van de DRM! Met als gevolg dat we reeds in de 2e bocht na de start hen al tegen kwamen. Op dat moment had ik nog een soort van aansluiting op de Mustang (ik bedoel.. moest hem toch een keer gaan inhalen!) maar na wat inhaalakties van snelle deelnemers op mij en ik op achterblijvers raakte ik die helaas kwijt. Om uiteindelijk eerst achter een snelle BMW 2002 aan te sluiten, en toen ik die eenmaal voorbij was achter een ultra-brede Porsche 911 RSR van ene Mario Ketterer (en dit lijkt een bekende heuvelklim coureur te zijn, die jaren geleden faam maakte als “heuvel koning?). Mooie auto, op de rechte stukken ongeveer even snel als mijn Sunbeam, alleen remde (ook..) nogal vroeg. En hard. En dan heb ik toch weer moeite om hem in te halen. Wat overigens wel gelukt is, maar volgens mij kwam dat enkel omdat hij problemen had met de versnellingsbak. OP een gegeven moment reden we het Stadion in  en zag ik een van de snelle M1’s aan komen. Hij haalt me in, de Porsche voor me blijft buiten om hem gelegenheid te geven om hem ook in te halen, en ik zag mijn kans! Dus ik sloot aan..zit bijna naast de Porsche.. Die vervolgens tamelijk bruut het gat dichtgooit, waardoor ik wat onbehouwen moet uitwijken over de curbs. Kans gemist, en wellicht was dit ook de reden dat mijn auto iets daarna erg ging trillen. Wat ik merkte op het lange rechte stuk. Ik kan het helaas niet meer terug kijken op de film, maar van wat ik me kan herinneren werd het steeds erger, zo erg dat ik uiteindelijk in de laatste ronde ook echt geen vol gas meer durf te geven aldaar. De auto trilde, bromde, herrie.. Zo erg dat zelfs de camera het laatste filmdeel verknalde en stopte met filmen, zo ontdekte ik later. Ik had aan de kant moeten gaan. Of in ieder geval de pits in moeten gaan. Niet omdat ik dacht dat er iets echt stuk was (ik vermoed iets los, of zoals Ron later voelde, er zit speling op de koppeling van de aandrijfas) maar meer om mezelf weer de angst te besparen. Want ik was echt bang.. Toestand van de vorige keer met dat wiel wat afbrak kwam weer vol in gedachten, en dan ben ik toch wel zo van “ wat had kunnen gebeuren”.
Ondertussen moest ik toch echt de spiegels weer in de gaten gaan houden; mijn race-collega’s die ik eerder in de race had ingehaald (Bas met zijn Porsche, en een oranje Ford Capri) roken kansen omdat ik minder gas gaf! Gelukkig redde ik dat net. Bas deed nog verwoede pogingen om zijn auto naast die van mij te zetten, maar toen heb ik het gat dicht gegooid. Vlak voordat we afgevlagd werden ging dat bijna mis voor hem; hij zei dat ik minder/geen gas gaf met opkomen rechte stuk (geen idee? IK dacht dat stukje nog wel gas gegeven te hebben, maar goed, stond stijf van de stress dus kan maar zo dat ik dat niet deed!), en verslikte zich daarin, moest uitwijken en zijn auto zag ik in mijn spiegel flink dwars gaan. Gelukkig liep dat goed af..Hoewel.. Het liep goed af in die zin dat hij zijn auto weer recht kreeg, maar ik zie nu ineens dat de Capri Bas daar blijkbaar bij heeft ingehaald. Sorry Bas!
Tja. Zo gaat dat. Nog een uitlooprondje, zwaaien naar iedereen, inklusief Ron, erik en Vienne op de tribune, en toen naar het Parc Fermé. Waarom dat was weet ik nog steeds niet, wij “doen”geen parc fermé, maar vooruit. Ik verbaasde me over de toeschouwers die daar nog waren! Er waren dus toch nog zat mensen blijven hangen om naar de YTCC/DRM race te kijken. Nog even naar de bestuurder van de Martini Porsche gegaan, om zijn had te schudden, die was helemaal enthousiast over de Sunbeam en mijn stuurkunsten. Altijd leuk om te horen!

Na de prijsuitreiking konden we al vlot de auto’s meenemen. Het was jammer dat mijn humeur op dat moment nog wat.. bedrukt was door de trillingen in de auto en mijn angst daarom. En kon daardoor even niet nagenieten. Pas later kwam dat gelukkig wel terug!
Want laten we wel wezen. Het was een topweekend! Goed weer, gezelligheid, veel publiek, auto deed het super, remmen 400% beter dan ze ooit geweest zijn, en het rijden ging ook goed. Genoten van alle mooie en indrukwekkende auto’s om me heen, en het zoals (bijna..) altijd sportieve rijden van mijn mede-coureurs. En genoten van de enthousiaste mensen die na het rijden naar me toe kwamen, om te vertellen hoe goed de Sunbeam ging. Wat dat betreft, in Duitsland leeft dat toch veel meer als hier. Ron vertelde ook dat op de tribune, met de uitloopronde, de mensen zo enthousiast aan het klappen waren! We kregen nog net geen staande ovatie!
Misschien geen echt snelle tijd neergezet, maar toch qua rijden mezelf weer wat verbeterd en ook tevreden dat ik een probleem in 1 specifieke bocht, waar ik al jaar na jaar de auto niet lekker door krijg, nu zelf opgelost heb, welke lijn te rijden. Het wordt nog wel eens wat!
;-)
En nu? Even niets. Het volgende weekend is Le Mans, begin juli. Dus ruim de tijd om de oorzaak te vinden van het trillen, en de  veren en schokdempers aan te passen zodat de auto ook geen wiel meer opbeurt en voor wat stijver wordt.
Ik heb deze keer overigens van zoveel verschillende mensen foto’s gehad. Dus als jij die fotograaf bent, hartelijk dank voor het beschikbaar stellen van de foto(’s)!

Naschrift; inmiddels is duidelijk geworden dat het staartstuk van de bak (weer) is gescheurd, en er speling zit op de koppeling van de aandrijfas.  Hoogstwaarschijnlijk is deze as de oorzaak geweest van het trillen en ’t gescheurde staartstuk.

 


Filmpjes van de 2 races vind je hier.

Tot de volgende keer!