Hockenheim Historic, Jim Clarc Memorial, 20-22 april 2018

-

Een volksverhuizing. Dat is toch het enige juiste woord voor de hoeveelheid spullen die we op donderdag 19 april in 2 grote bussen moesten stoppen.  Tja, 2 race auto’s, spullen voor de catering, waar zo nu en dan ook wat extra’s bij komt.. Afijn. Gelukkig hadden we een mooie Sprinter gehuurd, en ook een grote gesloten aanhanger geleend, dus we konden alles redelijk makkelijk kwijt. Zodoende gingen we donderdag tussen de middag op weg; Harold, Ingrid, Jan, Ron, Vienne en ik. En muffin niet te vergeten.
De reis ging aardig vlot (Althans, voor je van een vlotte reis kan spreken als je 6 uur in de auto zit) en rond 18.00 uur kwamen we op het circuit aan. Waar de paddock al bijna volgebouwd was! Dus zoeken naar een plekje, even passen en meten. Want we hadden Ruben zijn race tent ook mee, dus zeeën van ruimte, maarja, die moet er wel zijn. Gelukkig lukte dat allemaal. Boeltje uitladen en hop, geheel volgens traditie naar de Italiaan. Altijd grappig om te zien dat er daar in al die jaren niets verandert. Het restaurant zelf, de tafelkleden, de kleding van de mensen die er rondlopen… En goed eten! Lang zijn we niet blijven zitten. Die volgende dag zou de kwalificatie om 11.05 uur beginnen, dan moet je toch op tijd bed uit.
De temperaturen waren al een paar dagen behoorlijk hoog in Hockenheim, en dat zou het hele weekend zo blijven; iedere dag rond de 29 graden. Best wel warm, in je pakkie!
Rond half 11 moesten we er dan toch aan geloven, pak aan en gaan. Ron mocht de kwalificatie zowiezo rijden maar of hij de races ook mocht rijden was niet zeker; er hadden zich veel te veel mensen aangemeld, 5 rijders waren naar hockenheim gekomen zonder een startplek in de race te hebben. Nu waren er op donderdag al mensen uitgevallen, maar als je met 55 auto’s mag kwalificeren, maar slechts met 46 auto’s de race in mag is het toch krap!
Anyway. Kwalificatie. Samen met Ron de baan op. Leuk! Helaas was mijn lol van korte duur.
Harold had na Zandvoort nog een kleine aanpassing aan de blowoff valve gemaakt (vanaf nu BoV aangezien hij nog een paar keer terug komt in dit verslag), met als doel uiteraard nog meer verbetering. Maar de Esprit zou de Esprit niet zijn als die ons weer veraste; de aanpassing pakte niet goed uit. In eerste instantie leek alles oké, tot ik mijn opwarmronde had gedaan, en gas ging geven richting Spitzkehre. Met 5800 toeren begon de auto ineens allerlei ongewenste dingen te doen, inhouden, harde klappen, ik weet niet wat het precies was, maar het was niet goed. En met 5800 toeren ben je nog lang niet bij je rempunt.. Dus ik kon naar binnen, terwijl Ron vrolijk zijn rondjes kon rijden. En dat ging heel goed! Die eerste sessie was hij iets zenuwachtig, maar op de baan was er weinig van te merken. Hij zette die eerste keer rijden na 2 jaar weer een tijd neer van 2.10, ik was helaas een stuk langzamer, 2:16.

Inmiddels hadden we wel wat zorgen om Muffin; in tegenstelling tot voorgaande jaren hingen er nu overal borden “verboden voor honden”. Ook tijdens het uitlaten werden we aangesproken door een dame, die vertelde dat er mensen uit hun gezelschap zijn geweigerd, vanwege de hond, en naar huis moesten. Ohjee… Dat zou dan toch erg lastig worden! Ik zag mezelf al op de trein zitten met Muffin. Praktisch getracht het op te lossen; een parkeerkaart voor onze paddock geregeld (die krijg je normaliter niet); zo konden we Muffin in ieder geval verstoppen met het terrein op rijden. Maar.. later werd Ron aangesproken door ene of andere bobo van het Circuit, dat hij “gesommeerd werd het circuit te verlaten”. Daarna hebben we het wandelen met hem op het circuit maar tot een minimum beperkt. En gingen we tussen de middag maar even met hem zwemmen ergens. Helaas betekende het ook dat hij tijdens de race soms alleen in de tent was.. Gelukkig had hij hier niet al te veel problemen mee.
Harold ging direct aan de slag om de wijzigingen ongedaan te maken. En dan was alles weer goed. Tja..zou je zeggen. Toen we s’avonds rond 19.00 uur (ruim een half uur uitgelopen)aan de eerste race begonnen, had ik er niet heel veel vertrouwen in. Een voorgevoel? Wie weet.
In eerste instantie merkte ik niet veel, maar toen ik echt gas, plankgas kon geven, ging er direct van alles mis. Maar ik zat in de opwarmronde ..van de rollende start. Als ik nu aan de kant ging creëerde ik direct gele vlag. Dus dan maar knipperlicht uit, en naar binnen. Harold had vooraf me gezegd, dat als het toch niet goed zou zijn, ik direct naar binnen moest komen en hij een stekkertje zou los trekken. Nu zou ik normaliter het hemd van zijn lijf vragen, hoe wat en waar, wat betreft die stekker? Maar lichtelijk teleurgesteld in de auto had ik niet eens de moeite genomen. Ik dus tijdens de rollende start snel naar binnen, Harold komt naar de auto, en ik roep hem toe die stekker los te maken.  Je staat er van te kijken hoeveel tijd er dan toch verstrijkt.. ook omdat de achterklep eerstverwijderd moet worden om erbij te kunnen. Dus toen Randall bij de auto stond te gebaren dat ik rustig aan moest doen, dacht ik echt..”rustig?? Nee! Moet het veld in!”. Niet door hebbende, dat het veld reeds een ronde had gemaakt, en dat zij juist op het moment dat ik de baan weer op kwam aan kwamen stormen. Tjee. Best ongemakkelijk. Niet eens zozeer dat die auto’s zo snel zijn. Nee, gelukkig rijdt vrijwel iedereen zeer netjes, met veel respect voor langzamere deelnemers. Nee, de herrie. HERRIE!! Niets zo vervelend dan achter elkaar auto’s die je passeren zodat je je eigen auto niet meer hoort. Voelt alsof je als een blinde in de auto zit. Moet je ineens op meters gaan kijken wanneer te schakelen en zo. Ja, zeer ongemakkelijk. Gelukkig kwam daar ook een einde aan, en kon ik mijn eigen ding gaan doen. En je gelooft het niet! De auto deed het goed. Reed zelfs prima, eindelijk weer normaal rijden. Maar wacht! Er was wel degelijk wat veranderd.. Voorheen was “spelen met het gas”uit den boze. Het is alles of niets; vol gas of gas los, alles daartussen is niet alleen ongewenst, maar de motor, of het motor management systeem vindt het niet fijn. Maar nu kon ik wel gewoon doen wat ik wilde! Dit was echt fijn. Jammer dat in een van de laatste rondes de BoV bleef hangen, dus ik moest alsnog voortijdig naar binnen, maar echt lekker gereden!

En daar sta je dan in Hockenheim met een BoV die al een poos de boosdoener is van allerlei zaken, maar wegens gebrek aan echt goede vervanging nog niet was vervangen. Wat nu?
Randall gaf me wat tips, van mensen die veel onderdelen bij zich hebben én een turbo op hun auto hebben..Dus de paddock rond, en vragen. En gelukkig, Patrick Andriessen had er eentje bij zich, en die mochten we lenen. Dus Harold moest wederom aan de bak.. Nu was daar meer dan genoeg tijd voor; de tweede race zou pas rond 18.00 uur plaats vinden, en verder hadden we niets. Dus wij (de dames) zijn Hockenheim ingegaan om wat te shoppen, en Harold is aan de slag gegaan om de nieuwe BoV te monteren.
Lastig te testen, maar het leek erop dat deze klep goed werkte. Mooi ! En we kregen nog meer (voor ons) goed nieuws; inmiddels waren er dermate veel auto’s uitgevallen dat iedereen nu mocht rijden. Dus ik mocht weer samen met Ron, we startten beiden achteraan.

Vond het best wel spannend, die race. Zou de auto het nu wel doen? IK bedoel.. Bij de Esprit zit het meestal tegen. Wegrijden van de paddock ging oké..de opwarmronde geen gekke dingen.. Zou het dan echt goed zijn? Het had er alle schijn van!
De rollende start ging prima.Wel zeer druk, echt bijzonder dat er geen schade hier en daar werd gereden! Wat dat betreft is de YTCC uniek in zijn klasse. Echte gevechten, maar wel met respect.
Een paar keer kwam het een beetje ongelukkig uit met één van de zeer snelle deelnemers; juist net voor de bocht na start/finish kwamen die dan eraan, in de bocht inhalen, maar had toch meerdere malen het gevoel dat ik echt ruimte moest maken, dat anders hun auto tegen de Esprit aan zou glijden. Better safe then sorry, denk ik dan maar.. dan maar aan de kant.
Rondetijden waren nog weinig spectaculair, reed wel iedere ronde een seconde sneller, maarja… had gewoon meer tijd nodig. Op een gegeven moment zie ik Ron in mijn spiegels. Zo! Die gaat goed! Hij was ook zeer relaxed tijdens de opstelling van deze race.. En dat wierp zijn vruchten af. Duidelijk sneller dan ik, wederom een momentje dat ik plaats moet maken.. En Ron kan er makkelijk voorbij. Oké! Dat is mooi, een stimulans om de achtervolging in te zetten! En weer reed ik wat sneller, maar bleef op 2:06 steken. Ach, niet verkeerd. Wat wel steeds beter ging was remmen. Wat een fenomenale remmen zitten toch op deze auto! Je wordt gewoon opgehangen in je gordels, voor zover mogelijk. Waanzinnig! Stiekem begon ik toch wel te vallen voor deze auto.. Geweldige remmen, heerlijke motor, veel koppel onderin, de versnellingsbak…
Oh, en het remmen.. Tussen de sessies door neem ik samen met Harold altijd de data door, van de auto. Aan de hand van gegevens als mate van gas geven, remmen, toeren, G krachten enzovoort krijg je een aardige indruk of het klopt wat ik doe, of dat het efficiënt is. Denk bv aan te vroeg gas geven; lijkt alsof dat dan echt beter is.. Maar uiteindelijk ben je alleen maar onderstuur aan het creëren en is het zeker niet beter! Zodoende kwamen we op remmen uit; dáár moest ik het van de Esprit hebben. Tuurlijk is het een snelle auto, maar zoals hij nu is, is hij zeker niet sneller dan de sunbeam. Echter, remmen zijn wel veel beter, dus daar zat winst. Dus krijg ik weer de instructie.. Je wilt remmen, en dan tel je nog tot 21 en dan ga je pas remmen! Oké. Dat heb ik dus geprobeerd. Dan gaat dat bij mij zo;
In de Esprit; oké.. we gaan het doen…rempunt…nee. Toch maar niet. Stel je voor dat mijn remmen het niet doen?
Goed. Gemiste kans. Volgende ronde beter!

IK was ook heel blij toen de finish vlag viel. Ik had het gered! Na al die jaren dat we een poging doen om de Esprit weer op de baan te krijgen, en uit te rijden, was het eindelijk gelukt!  Wel was ik onderhand gekookt. Want de Sunbeam is warm, de Esprit is, met de motor achter je, nog een tandje warmer. Goed drinken!
Helaas bleek met het terug rijden van de auto dat er toch iets mis was; hij wilde niet meer in zijn vrij. Bij nadere inspectie bleek de koelpomp van de bakkoeling vastgelopen te zijn. En waarschijnlijk daardoor, door de hitte, was er ook wat bedrading afgefikt. Hm. Toch einde oefening met de Esprit, maar laten we wel zijn; dit kan natuurlijk altijd gebeuren. Jammer dat ik weer niet verder kon met de Esprit, maar duidelijk is dat we écht op de goede weg zijn. Die race was Ron P43 gestart, P26 gefinisht, ik P40 gestart en P29 gefinisht.
Ron bood aan dat ik die laatste race in de Sunbeam zou rijden.. Wat ik graag deed. Maar..toch vond ik het ook lastig. Ik had zoveel met de Esprit gereden de laatste tijd. Nu ineens in de Sunbeam?  IK ben natuurlijk heel erg gewend aan die auto.. Maar toch. Niet helemaal op mijn gemak ging ik die laatste race in, op zondag ochtend.
De start ging prima, wel werd ik verrast door het enorm lichte sturen van de auto. Zeer licht. Had het idee geen enkel gevoel meer te hebben met het sturen. Dat was gek, want dat had ik nog niet eerder gehad. Zou het dan door de stuggere veren komen die er onder zaten? Geen idee!
Had echt wat ronden nodig om op gang te komen, en uiteindelijk ging het weer redelijk. Niet zo snel als voorgaande jaren(2:04.00), maar het kwam in de buurt, snelste rondetijd 2:05.9 (Ron had die dag ervoor nog 2:04.9 gereden!) en wist mijn plekje te handhaven, ondanks het langzaam op gang komen; ik was gefinisht op P25, gestart P26.
En voor de beeldvorming.. Dan zit ik dus in de Sunbeam, in gevecht met mezelf (shit, wat is het wennen) en met de auto (argh, wat stuurt hij ligt, heb geen gevoel!).. richting Spitzkehre. Oké, “21”was het..daar gaan we, je kan het Anita… “’één..”ok, het is een begin! Maar tjonge, misschien moest ik toch wat harder trappen, het is dat de auto met koppeling opkomen fors op de motor afremde, anders had ik toch de escape route moeten nemen.
En dan de snelle bocht erna.. In het verleden ging die vol gas. Dit keer niet. Keer op keer moedigde ik mezelf aan.. om steeds maar weer het geen goed idee te vinden en iets te lossen. Laten we hopen dat het inderdaad door het lichte sturen kwam, voor mijn gevoel ging ik stappen achteruit qua ontwikkeling in het besturen van een race auto!
AL met al een beetje gek weekend, met te volle startvelden en een auto die hier en daar (wat de Esprit betreft dan, de Sunbeam was betrouwbaar als altijd) wat steekjes liet vallen, maar lekker gereden, veel lol gehad, zowel op de baan als daarbuiten.
De rit naar huis was iets ontnuchterend; 4 dagen stralend mooi weer, en dan ineens zware regen onderweg, en eenmaal thuis zelfs fris! Achja, nederland.
En nu?
Eind mei gaan we naar Brands Hatch! Met welke auto? Ja. Goede vraag. Eerste reactie: De Sunbeam. Maar..dat zou betekenen dat de Esprit tot Oktober stil staat. Dat vind ik dan ook weer jammer, begin net aan de auto te wennen en dan ben ik dat straks misschien weer kwijt. Maarja, aan de Esprit moet nog het nodige gebeuren.
Uiteindelijk hebben we besloten naar Brands Hatch de Sunbeam mee te nemen, Esprit heeft nog iets meer tijd nodig. Op Spa in ieder geval de Esprit.. of de Sunbeam mee gaat is nog niet zeker.
Leuke dingen in het vooruitzicht!