Hockenheim Historic, Jim Clarc Memorial, 26-28 april 2019

-

En dan ineens, na een lange, drukke winterstop, is het weer tijd om de raceauto’s op te laden en naar het traditioneel eerste evenement van het jaar; de Hockheim Historic. Leuk evenement, bomvol Lotussen en andere mooie auto’s, en veel belangstellenden.
Vol goede moed de Lotus Esprit ook weer meegenomen; motor was weer gedaan, was hard nodig, dus nu was hij weer helemaal nieuw. De benzinetanks had ik zelf nog vervangen, dus was de auto qua onderhoud helemaal up to date. Nu was de motor “los” afgesteld op de testbank, zonder auto eromheen dus. Nu had ik al aan Harold gevraagd.. Is dat echt afdoende? Ik bedoel de esprit weet ons toch altijd te verassen. Ja, hij was er van overtuigd dat het goed was. Kon ook niet anders; vorig jaar zoveel getest, en daarmee allerlei kleinere problemen opgelost die grote impact hadden op hoe de motor liep…
Affijn. Hockenheim. In tegenstelling tot vorig jaar waren de weersvooruitzichten ronduit slecht. Het leek erop dat we alle dagen regen zouden krijgen, of het dan verspreidde buien zouden zijn of heel de dag een beetje, dat moest maar blijken.
De reis ging vlotjes, reden naar het mooie weer toe, altijd fijn met de boel opbouwen. Nu waren we al vroeger vertrokken dan gepland, omdat we bang waren dat er geen plek was op de paddock. Nou… niet vroeg genoeg blijkbaar. Het stond al hartstikke vol! Het eerste plekje wat we vonden was niet zo’n succes. Tussen Denen en Zweden in. De Zweden, bekenden van andere evenementen, waren vriendelijk en behulpzaam met auto’s wegzetten, de Denen waren iets minder behulpzaam. Al bijna ruzie… goed begin! Nu was er daar toch geen water aansluiting dus maar verder gekeken. Andere plek gevonden, gezellig ook tegenover PG en de Trabi’s. Maar er waren meer mensen die moesten uitladen en opbouwen, dus het was een beetje passen en meten en veel heen en weer geduw van aanhangers al dan niet met raceauto. Terwijl we met zijn allen (wij en de mensen van Vink) daar druk en in goed overleg mee bezig waren, kwam ineens de meneer van het circuit op zijn scootertje ermee bemoeien. Dit moest weg, dat stond in de weg… Of we dat meteen wilden doen. Eh.. Nee. We zijn toch bezig?? Maar hij bleef aandringen.. tot Ron het een beetje beu werd, en in niet mis te verstane woorden tegen de meneer vertelde dat we bezig zijn en dat we dat doen wanneer we zover zijn. Nou! Dat werd niet gewaardeerd. Staan die twee naar elkaar te schreeuwen… Leuk, zo’n weekendje circuit!
Uiteindelijk stond alles en wij snel weg daar, lekker eten bij de Italiaan in het dorp. Inmiddels tot een goede traditie verheven!
We hoefden ons de dag erna niet te haasten; met de YTCC hadden we 2 startvelden, wij zaten bij de “niet-kanonnen”. Niet rauwig om; de anderen zaten bij een grote groep sportscars, iets wat (volgens de rijders…) niet echt een succes bleek te zijn. Ron en ikzelf zaten in de andere groep met voor 80% bekende rijders. Prettig dus!

De kwalificatie zou om 13.45 uur plaats vinden. Het had echter geregend, dus de baan was nat. Dan op regenbanden die kant op. Voor slicks was het weer net de nat.
Gladdigheid viel mee. Ron ging goed met de Sunbeam, het was hard werken en hij had zo zijn momentjes, maar ging allemaal prima. Ikzelf had met de esprit helaas ook momentjes maar van heel andere aard; zoals ik vreesde, de motor liep niet goed. Naar binnen, de pits in, alwaar Harold de auto wat rijker zette en me instrueerde goed op te letten wat wel en niet kan en vooral het Lambda in de gaten te houden. En verslag uit te komen brengen. Voordat ik ook daar maar aan toe kwam gebeurde er iets waardoor de auto ineens bijna niets meer deed, en zodra ik iets toeren maken ging de waarde van Lambda skyhigh.  Ook stonk de auto erg naar benzine. Weer naar binnen. Er was een slang losgegaan waardoor de mapping niet goed functioneerde. Maar er lag ook benzine in de auto! Dat droog gemaakt, wellicht was het van tanken.
Weer de baan op.. De esprit liep nu wat beter, maar de benzinelucht baarde me zorgen. Bovendien was de baan verre van nat, en als ik nog het hele weekend met de regenbanden moest doen… Dus naar binnen gegaan, en het een en ander nakijken. Ron had wel de gehele sessie benut, en reed een nette 19e tijd. Ikzelf mocht voor race 1 achteraan starten, plek 45.
Terug in de tent nog even op live timing gekeken hoe goed Ron het deed, tot ik weer opkeek naar de auto. Lag er een hele plas benzine onder! En toen ik wat dichterbij ging kijken liep de benzine er toch met een flinke vaart uit. Ook in de auto lag weer benzine. Niet goed..
Het benzinelekkage bleek te worden veroorzaakt door de aftap nippel die we er op hadden gezet met montage van de tanks. Degene die erop zat paste toen niet, en hadden we er een kortere op gezet. Helaas kwam deze tegen de carrosserie aan (wat dat betreft is de constructie niet fijn), en is kapot gegaan. Volgens Harold was het vrijwel onmogelijk dat de tank zelf lek was.

Tot race 1 zat aardig wat tijd, die zou pas om 19.00 uur beginnen, gelukkig voldoende tijd om het probleem van de brandstof lekkage op te lossen. Dat lukte, althans, dat dachten we, en Harold had nog gekeken en kleine dingetjes aangepast voor race 1. De motor liep nu stationair beter, hopelijk zou de rest ook beter zijn.

Ik, startte achter de Trabants. Dat vond ik dan ook een soort van ingewikkeld. Immers, ik heb me gewoon aan de start procedure-en bijbehorende regels te houden. Maar als ik achter de Trabants moest blijven, zou de kop van het veld al bij me zijn voor ik zelf überhaupt gas kon geven. Gelukkig gaven de heren aan dat ze zouden wijzen dat ik er voorbij mocht, alsof zij zelf een technisch probleem hadden. Dan is het namelijk toegestaan er voorbij te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Braaf met de start gewacht tot ik een wijzende hand van Albert zag, en ik kon aansluiten bij de rest van het veld. Helaas merkte ik met opwarmen al dat de motor toch niet lekker liep. Ik had besloten om het in ieder geval te proberen, misschien eerder opschakelen, niet teveel gas en/of toeren.
En ik moet eerlijk zeggen, ik schrijf dit op 14-5-2019, was eigenlijk alles van race 1 vergeten, of beter gezegd, uit mijn geheugen gewist. Zal de teleurstelling wel zijn, dat de esprit nu weer steeds niet goed is. Maar als ik dan de video bekijk, (ik had ‘m niet eens verwerkt..) gaat de start prima. Ja, ik zie dat de auto een soort van backfired, maar over het algemeen gaat het prima. En dan is het toch genieten.. de beelden, al is het alleen al de fenomenale acceleratie van de auto! Na een aantal ronden gaat er iets mis, en gaat iedere keer als ik gas geef de lamba waarde skyhigh. Dus naar binnen.. Was er een slang los gesloten. Harold maakt ‘m vast, en weer de baan op. Maar zo gek, toch wilde de auto daarna niet meer. Dus een ronde later naar binnen gegaan en gestopt.
Ron had de race natuurlijk wel uitgereden, had het naar zijn zin gehad en een tijd van 2.03:3 neergezet, echt knap, was 14e gefinished. Sneller dan ikzelf ooit op Hockenheim heb gereden!

Voor die dag waren we klaar. Tijdens de koffie hadden we het over de esprit, waarom die toch zo slecht liep terwijl die op de testbank super liep. Een van de variabelen was de benzinedruk. Dus die zouden we wat aan kunnen passen. Maar ook de benzine zelf kwam aan bod. Nicole vertelde dat in Duitsland alle benzine een deel ethanol moet hebben. In Heel Europa trouwens, toen ik op dit onderwerp internet ging afzoeken. En dat men dat dus niet op de pomp erbij hoefde te zetten. Enkel de zogenaamde premium brandstoffen zouden ethanol-vrij kunnen zijn. En wij hadden weliswaar een octaangehalte van 102 getankt, maar dat was niet wat men dan als Premium beschouwt. En het kon goed zijn dat dit, al dan niet mede met de benzine druk, het probleem was.
Nu had Klaas iemand in zijn tent die van alles van brandstoffen af wist, dus mijn licht daar opgestoken. Shell Vpower racing zou goed moeten zijn. Nog wat alternatieven, en ik werd ook gewaarschuwd voor merken die kwalitatief sowieso niet goed zijn. Dus Ron en Nicole, die al onderweg waren om te tanken, andere instructies gegeven, en dan maar hopen dat de volgende dag beter zou gaan.
Verder hoefde er niets aan de auto’s te gebeuren, en de race op zaterdag was  pas in de middag, dus alle tijd om rustig aan te doen. Laten we maar weer naar de Italiaan gaan!

OP zaterdag werden we wakker, keken naar buiten en zagen een strak blauwe lucht, en een zonnetje. Toch apart. Zouden ze het dan helemaal mis hebben, met de weersberichten? Nee. Maar het weer bleek die dag, en ook op zondag, zeer wisselvallig. Donkere luchten, waar geen regen uitviel. Dan weer de zon. Maarja. Die buienradar loog er echt niet om. Tot een uur voor start de beelden in de gaten gehouden en toen de knoop doorgehakt. Als ik het goed zag, begon het met regenen tijdens de pre-grid, en met de start zou het echt hard gaan regenen. Dus beide auto’s op regenbanden. Ik moet eerlijk zeggen, zat er wel een beetje mee. Ik ben totaal geen regenrijder. Ben er niet handig mee, en voel me ook niet op mijn gemak in. En nu moest ik, in de regen met de esprit.
Ron had s’avonds nog aangeboden om te wisselen van auto’s, dan zou hij meer gaan testen (want inmiddels waren we in dat stadium beland; kans was zeer klein dat ineens alle problemen opgelost waren met de andere benzine). Maar dat wilde ik niet, hij ging nu zo goed in de Sunbeam, en de Esprit was op dat moment alleen maar ellende. Maar.. wel een auto die het in de regen erg goed doet.
Eerst zien, dan geloven.
Ik had de esprit naar de pre-grid gereden, en nog even snel naar de wc gegaan. Toen ik Sachs Haus weer uit kwam regende het. Hm. Niet handig, nu zou ik natregenen terwijl ik naar de auto liep, en zou de auto beslaan. Dus een sprintje trekkend naar de auto, en er letterlijk in gesprongen. Kan je zeggen, nog nooit zo snel in de esprit beland! Want dat is niet eenvoudig, in die krappe auto.  Nog even gewacht.. en dan de volgende opgave. Je helm op doen, in diezelfde krappe auto. Ach.. eigenlijk was het wel hilarisch, en kon er erg om lachen. Helemaal aangekleed, staat er naast me een dronken vent. Obscene gebaren naast me te maken. Nicole had me al gewaarschuwd, man was zo dronken als wat. Bijzonder. Gelukkig ontdekte ik dat ik een ruitenwisser heb die het water van de auto lanceert, dus die een paar keer aangezet en toen vond die meneer het niet zo grappig meer.
De Opwarmronde. Hier ging het al mis. Nee, niet met de Esprit. Nee, meer met mij. Ik keek naar de lichten, zag een oranje lamp knipperen. Oranje..hm. wat zal dat zijn? Nouja. Als de rest gas geeft mag ik ook, toch? Ik zou toch zeer behouden van start gaan. Het regende pijpenstelen en er waren diverse rijders op slick de baan op gegaan. Onbegrijpelijk dat dit toegestaan werd, en moet zeggen, zat me toch even behoorlijk boos te maken hierom. Straks schiet zo’n auto van de baan af.. Tegen een van onze auto’s! En dat kan natuurlijk altijd gebeuren, maar kom op. Een “wet race”.
Afijn. Ik probeerde gewoon mijn ding te doen om wat temperatuur in de remmen en banden te krijgen, maar dat leek erg tegen te vallen. Als ik maar naar de remmen keek blokkeerden de wielen aan. Tjonge. Hoe moest dat dan met de start straks? Besloot er niet teveel over na te denken, dan maar niet remmen, zag dat meerdere mensen de remmen amper aanraakten. Ineens gingen er een paar mensen van kiet, en dacht, oké, aansluiten dan maar! Maar.. we waren nog altijd niet begonnen, we zaten al in ronde 2.. en ineens reed ik zo de file in. Ik snapte er werkelijk niets meer van. En toen ineens een bord “startgrid”. Oké.. dus we waren nog niet gestart. Vertelde mezelf dat ik misschien extra goed moest opletten bij start/finish, om mijn straf in ontvangst te nemen van te vroeg starten dan wel inhalen onder geel.
Inmiddels gingen we dan echt van start.. en het zicht was echt heel erg slecht. Af en toe was er een vlaag zicht, maar de spray in combinatie met zware regenval.. Laten we zeggen dat het best interessant was. Je rijdt het lange rechte stuk op, kan nog net een stukje overzien, dat er auto’s rijden, en dan is het zicht weg. Dus dan maar een positie kiezen op de baan en niet te veel wisselen. Maar wel voorzichtig auto’s inhalen. Want de esprit leek het goed te doen. Ik kon remmen. Oké, een beetje remmen. Ik stond immers in standje “heel erg voorzichtig”. En ik kon gas geven! Niet teveel.. later bleek dat ik nergens meer dan 50% gas gaf. Maar het kon me echt niets schelen. Ik kon remmen. Gas geven. De auto gaf écht geen krimp. Ik had het eigenlijk wel naar mijn zin! Zat echt vol verbazing naar het water op de baan te kijken. Op een gegeven moment, in de bochten combi na de Mercedes Tribune, schoof de auto op 4 wielen en meter opzij en kwam er een golf water binnen. Juist. Zoals ik al zei, interessante omstandigheden. Mijn weg vervolgend, genietend van de auto, rustig anderen inhalend, zag ik dat op het rechte stuk 2 auto’s de vangrail in gedoken waren. Later bleek dat de Sunbeam op dezelfde plek daar ook al bijna spinde. Buitenkant baan.. Veel water, toch al glad asfalt. En de omstandigheden zijn toch ineens gevaarlijk; reden voor Ron om te stoppen.
Ik niet. Merkte dat ik steeds wat meer gas kon geven (nouja, dat dacht ik) en kreeg er steeds meer lol in. Het zicht werd zelfs weer acceptabel. Maar waarom gaan nu alle mensen de pits in? Het zal toch niet… Ja hoor. We waren al afgevlagd. Niet gezien. Tja, dat zicht was zo slecht..;-)
Jammer dat de heren me niet een paar meter wilden laten doorrijden zodat ik via asfalt kon keren. Nee, ik werd door het gras gestuurd. Tikje kinderachtig, maar oké. Dat lukte allemaal.
Terug naar de tent, met een auto die nat was van binnen en een natte race overall!
Ron was al binnen; hij had tijdens de race zéér slecht zicht, en dacht ook dat zijn ramen volledig beslagen waren. Dat was niet zo, maar de ruitenwissers deden het niet echt top, zagen we later op het filmpje.
En dat was meteen alles wat ons veld die dag zou rijden, dus we konden verder rustig aan doen. En voor de verandering naar een restaurant in het dorp waar we ook slapen; erg goed!

De zondag werd qua weer een bijzondere dag. Want tot zo’n 3 kwartier voor start was het niet geheel duidelijk wat voor weer we zouden krijgen. Heb echt de hele dag de diverse buienradars in de gaten gehouden, en ook gekeken wat ze op een bepaald moment opgaven en wat het daadwerkelijk was. Want sommigen zeiden dat het nu regende, terwijl dat helemaal niet zo was. Lastig!
Uiteindelijk de knoop doorgehakt; het werden toch slicks. En gelukkig! Het bleef ook droog.
Ik mocht van de 18e plek starten, want zo ver was ik in die regen naar voren gereden, vanaf de 40e plek. Ron echter, nu van bijna achteraan.. Maar goed, op droog, dus dan is het alleen maar leuk om achteraan te starten.
Met de pre-grid rook ik weer benzine.. Maar was even later ook weer weg.
de opwarmronde.. niet teveel toeren, dat was in ieder geval duidelijk; dat vond de Esprit, met wat er dan ook niet goed was, niet fijn. De start. De auto voelde zo goed, had me zoveel vertrouwen gegeven in de regen.. Ik zag het helemaal zitten!
Ik nam wat extra ruimte met de start, meters maken kan natuurlijk prima, met de esprit. Maar tegelijkertijd wist ik nu niet hoe de motor zou lopen. Anyway. De start. Ging goed! Wat gesputter.. maar doorgezet. En het ging weg. Dat was hoopgevend! Het rechte stuk op weer gesputter.. ik zet weer door, en de auto laat zich op toeren rijden. Gaaf, reed inmiddels op plek 12. En toen.. een klap. Een backfire? En de motor reageert absoluut niet goed. Ook ruik ik wederom benzine. Zal de auto dan nu zo rijk staan? Ik naar binnen.. Auto uit. Harold checkte de slangen, maar er was niets los. Toch maar starten dan. Maar helaas. De auto liep op 3 cylinders. Wat er nu mis was, geen idee, maar ik was klaar. Ook lag er weer benzine in de auto... Einde oefening.
Kon in ieder geval Ron nog aanmoedigen die weer enthousiast zijn rondjes aan het rijden was!
Ron was 16e gefinished, weer knap, van achter vandaan. Terug naar de tent kreeg ik nog een sleepje van de Denen, erg fijn.

Toen was het inpakken en naar huis! 3 weken.. en dan dient het volgende evenement zich al weer aan: Jumbo race dagen op Zandvoort.
Ik heb nog een paar dagen de hoop gehad dat er iets kleins met de Esprit was.. Maar dat was uiteraard te mooi om waar te zijn. Er bleek een klepstoterbus gebroken te zijn. Al met al valt de schade mee, niettemin moet alles weer uit elkaar.. en dat, tezamen met testen/op de testbank komt dat niet goed voor Zandvoort. Dus de esprit afgemeld.
Hopelijk is de Esprit wel klaar voor spa; we pakken direct de dingen aan waarvan we wisten dat het in deze setup eigenlijk aan de krappe kant was (bv de injectoren), en dan maar duimen dat het lukt. Want met zoveel race weekenden heeft Harold ook niet zoveel tijd. Immers; direct na Zandvoort komt Brands Hatch!

Laten we duimen op een goede afloop..

 

Dank aan de fotografen voor de mooie foto's, te weten Vienne Renes van VR Fotografie, de heren van Retro Race Fotografie, en Joost Rijkhoek.