Hockenheim Historic, Jim Clarc Memorial, 26-29 augustus 2021

Normaliter het eerste evenement van het seizoen, dit keer eind augustus, in een reeks waar de evenementen elkaar steeds met zo’n 3-4 weken opvolgen.
Dit keer geen Sunbeam voor Ron, maar een Mercedes 190, in EVO1 looks. Knappe auto!

De rit naar Hockenheim was lang. Veel files, veel wegwerkzaamheden, en dan is er natuurlijk nog ene snelweg nog altijd afgesloten vanwege het hoogwater in juli. Affijn. Na ruim 7 uur rijden waren we er dan. Toen ik de paddock zag, zonk de moed me in de schoenen; de paddock was al razend druk! Gelukkig had Randall een mooi plekje voor ons vrij gehouden. Nu kwam het niet helemaal lekker uit met onze tenten (en vooral alle voertuigen die er naast stonden, waarvan niemand ze wilde verzetten), en Harold opperde of we wellicht bij de buren een stukje van hun tent mochten gebruiken om te zitten. Die buren waren Hakan en Ritchy van PG Motorsport en hun klanten Tjarco en Tijn Jilisen. Dat was geen enkel probleem, er werd zelfs nog wat meer ruimte gemaakt, en we zouden gewoon gezamenlijk het zitgedeelte van hun gebruiken. Gezellig!
Nu wilde ik meehelpen de spullen uitladen, maar ineens had ik allemaal mensen om me heen. Mensen die gewoon hallo kwamen zeggen, en mensen (van de Histocup) die heel graag kennis wilde maken. Dit leverde me een licht geïrriteerde blik van Harold op. Tja. Ik snap ‘m , maar toch leuk dat die mensen speciaal naar mij toe kwamen! En dan woonden ze nog eens vlak bij Zell am See ook! Dubbel leuk, altijd goed om meer mensen te kennen, vooral uit de Histocup hoek. Wie weet, rijden we nog een keer bij hen!

De technische keuring was ook al die avond gedaan, mooie actie van Harm en Randall. Was ook wel nodig, de volgende dag moesten we al om 9.35 uur rijden. En omdat onze eerste sessie direct een kwalificatie is, moet de auto al gekeurd zijn. De streamers er nog op bij de Mercedes… Al met al was het al 21.00 uur geweest voor we richting hotel konden. Of vooral; een restaurant. Zouden we nog ergens welkom zijn? We zaten met het hotel in Waldorf, zag er erg gezellig uit. Mooi dorpspleintje, restaurantjes eraan. En ja! We waren welkom bij de Italiaan. Moet zeggen, de Italiaan in Hockenheim is prima, deze was toch echt nog een stukje beter. En minstens zo gezellig. Helemaal goed dus! Daarna door naar het hotel, alwaar de sleutels in de brievenbus lagen. Snel douchen en slapen!

Die nacht leek wat kort, maar prima geslapen. Goed ontbijt, en op weg naar het circuit. Geen tijd om te hangen, omkleden, en hup, in de auto!
Ik had er erg veel zin in. Hockenheim is niet echt een van mijn favoriete circuits, maar ik realiseerde wel dat dit voor de esprit juist een super circuit zou zijn. En de uitloop stroken zijn overal ruim, geeft (voor mij) een veilig gevoel.
Maar.. eenmaal de baan op hoorde ik wat geks aan de Esprit. Het was net of hij constant turbodruk aan het afblazen was. Nu hoort dat ook op bv half gas, maar op vol gas/last hoort dit te stoppen. Dus ik naar binnen, en het Harold voor gelegd. Tja, dat zou wel eens de Turbo kunnen zijn die nu wel heel snel achteruit gaat. Oké.. Dan weer de baan op. Volgende rondje, na de Spitzkehre hoor ik ineens een gek geluid. Auto geparkeerd op een stukje afvalt. Geluisterd. Weg. Maar zodra ik probeerde weg te rijden, deed hij het weer. Dan maar de auto stil gezet. En afgesleept naar de paddock.
Toen kwam ik een situatie waar ik niet graag in zit. Ik probeerde uit te leggen wat ik hoorde. Alsof het een lager is wat kapot is. Maar op de camera, de opnames, was het niet te horen. Dan waarschijnlijk een resonantie, werd me gezegd. Nee, echt niet..
 ’s Middags met de race maar zien.
Inmiddels waren Richard en Ursula ook aangekomen, ook Bjon, Nicole en de kinderen waren er; het gezelschap voor dit weekend was compleet!
Ron kwam met gemengde gevoelens uit de auto. De max was slechts 180km/uur, en hij helde heel erg. Uiteraard compleet tegenovergesteld aan de Sunbeam, en Ron was (nog) niet heel gecharmeerd van de auto. Nog even wennen!

Als je dan om 9.30 uur rijdt, en de volgend keer om 18.00 uur, is de middag wel heel lang! Tijd verdoen met hangen, filmpjes van de race camera’s opslaan, Tijn vervelen als hij zijn middag tukje doet, zo gaat dat dan😉

Maar dan eindelijk was het weer tijd om om te kleden. En weer de baan op voor race 1. Ik startte ergens achteraan, prima in dit geval. Of eigenlijk altijd prima, zijn meestal de leukste races. Ron stond een paar plaatsen voor me.
 Het had net een heel klein beetje gemotregend, maar mocht geen naam hebben. Ik heb in ieder geval niets gemerkt. Helaas merkte ik wel wat anders. Het vreemde geluid deed zich nu steeds voor als ik naar rechts stuurde, eigenlijk direct al met de baan op rijden. Niet fijn! Want dat kan van alles zijn, ook iets met de wielophanging. En ik hoef niet zo nodig weer een wiel af te breken of iets dergelijks. Dus naar binnen, het Harold voorgelegd. Die kon er niets mee, maar ik , dan een beetje de control-freak die ik ben, wilde een uitleg. Kon het kwaad? Voor de auto? In de zin, gevaarlijk? Hij had geen idee. Kon ik er dan mee rijden dan?? en als het dan toch kapot ging? Harold vond het niet erg grappig, woorden in de mond gelegd te krijgen, en liep weg… Mij woest achterlatend. Hij loopt gewoon weg! Nouja. Dan maar weer de baan op. Dit keer mijn best gedaan om op een stil moment (valt niet mee, veel herrie makende auto’s) het geluid goed op de film te krijgen. En toen maar naar binnen en direct naar de tent. Daar me omgekleed, en wat nagesputterd. Ik was nog steeds boos. Racen is voor mij emotie, en als dan de auto kapot kan gaan, of misschien zelfs ik gevaar loop.. vind dat lastig. Daarna toch maar met Harold gepraat, waarom hij zo reageerde. En mijn frustratie. Ik kon het immers nog altijd niet duidelijk maken. Intussen gingen Ron en Harold een ritje met de esprit op de paddock maken, om het geluid te horen. Harold had een dynamo vervangen, en die was net wat groter dan de oude. Dus hoogstwaarschijnlijk hoorde ik deze resonantie. Wie weet. Dus toen ze terug kwamen, waren ze er van overtuigd. Maar.. de resonantie geluiden en andere mechanische geluiden ben ik gewend van deze auto. Dus ondanks dat zij het zeker wisten… Ging ik maar eens de video beelden op Youtube zetten; het volume van mijn laptop wilde niet hard genoeg. Op de telefoon is het dan makkelijker. Dus ik zet het filmpje op, laat Ron en Harold luisteren… Ja, zegt Ron, Dit! Maar dat was een resonantie. Ik zeg, nee. Luister… en dan eindelijk kwam het stukje waar het “zingen” voorbij kwam. Oh. Nee. Dat is geen resonantie. Dat moet dan wel de turbo zijn die aan het overlijden is. Hmm… klonk niet goed. Kon ik daar gewoon mee rijden? Wat gebeurt er als die echt kapot gaat? Dan gebeurde er niet veel, geen brand, geen motorschade, dus lekker rijden. Oke. Dan ga ik dat doen. Maar inmiddels was de dag al voorbij, dus weer terug naar het charmante walldorf, waar we weer terecht konden bij de Italiaan. Zo gezellig en lekker gegeten daar!

Op zaterdag hoefden we niet zo heel vroeg te rijden, om 10.30 uur. Nu deden we iets te rustig aan in het hotel, dus eenmaal op het circuit moesten we als een gek haasten, voor race 2.Dit keer met oordoppen in, zodat ik niet teveel geluiden kon horen (ik ben daar echt te gevoelig voor, het leidt me enorm af, vooral met de Esprit ben ik zeer ingesteld op geluid, vanwege de historie van als maar kapot gaan).
Die oordoppen bevielen gelijk erg goed! We moesten “aankleden” op de pre grid, en ik deed ze in, helm op.. en het is net of er een dikke laag watten op de paddock neer daalt. Tuurlijk, je kan nog steeds alles horen, maar het gedempte geluid was echt weldadig. Goed idee, het werd al lange tijd tegen me gezegd dat ik met oordoppen op moet rijden, maar ik durfde nooit, uit angst dat ik iets belangrijks niet zou horen.
Nou… daar hoefde ik niet bang voor te zijn, we reden de baan op, wederom ergens achteraan, en het leek wel of ik nu een heel orkest aan boord had. Ofwel, de turbo ging wel heel hard achteruit. Maar! Ik had oordoppen op. Ik zou lekker rijden! Dus ik deed alsof ik het niet hoorde, en ben “lekker gaan rijden”! want , voor die paar rondjes dat ik reed, was het leuk! Reed al weer stukken sneller (nog altijd niet snel, maar sneller dan heel langzaam😉). Wel deed ik voorzichtig wanneer de geluiden wel heel ernstig werden, maar verder liep de Esprit prima. Op een gegeven moment kregen we code 60, en toen bleef de turbo ineens hangen., Ik had nul vermogen. Dat duurde even.. en net voor de pit entry deed hij het weer. Nouja, dan blijven we toch rijden! Dus de ronde vervolgd. Op een gegeven moment wil ik de parabolica op draaien.. en het geluid wordt wel heel ernstig. Bocht door.. een hoop geknars. En klaar. Turbo kapot. Ik wil in mijn spiegel kijken waar de auto is die ik net had ingehaald, die moest er nu heel dicht op zitten. Maar in plaats van een auto zag ik alleen maar Vlammen! Niet weer! Dit keer heb ik besloten éérst mijn gordels uit te doen. De brand die ik zag was van dien aard.. Mocht hij niet uit gaan met uitrollen moest ik er toch snel uit! Daarna de hoofd schakelaar uit. En uitrollen.. de marshalls waren gebaren , dat ik naar hen moest rijden, maarja, ik deed mijn best! Kon niet meer dan uitrollen. Gelukkig waren de vlammen gedoofd toen ik daar eenmaal stil stond. Dus de auto uit.. en ineens begint die weer te roken. Maar de marshalls kwamen niet in beweging. “it’s on fire!!”riep ik! Toen kwamen ze wel ineens in actie, gelukkig overbodig, de brand was definitief uit. Ook kwam direct de arts erbij, en ik werd direct, toch wel hevig geschrokken,  in de ambulance gezet. Om te kalmeren. “heb je rook ingeademd”? die vraag is me vervolgens het half uur erna zo vaak gesteld! Ik wist het niet. Motor zat achter me, zal wel mee vallen. Aan de andere kant, ik kon me iets herinneren van rook om me heen.
Vervolgens werd ik naar jet medical centre gebracht, alwaar ik een half uur geobserveerd werd, oa het zuurstof gehalte in mijn bloed. Vervolgens gingen ze bellen met het ziekenhuis. Want volgens de regels moest ik een dag ter observatie in het ziekenhuis, als ik rook had ingeademd. Maar dat wil ik niet! Dus toen nog eens goed alles nagelopen, en toen realiseerde ik me pas dat die rook buiten de auto was. Dus dat ook verteld tegen de verzorger. Kennelijk had ik m niet overtuigd, er werd weer een telefoontje gepleegd, dit keer met de afdeling inwendige brandwonden (…). Gelukkig zij men aldaar, als ik me nu goed voelde, en ik zeker wist dat ik geen rook had ingeademd, hoefde ik niet te komen. Inmiddels ging ik me steeds beroerder voelen. Denk dan toch dat de spanning ineens wegvalt. Iets met adrenaline? Dus ik gaf aan, mag ik nu aub weg? Ik heb frisse lucht nodig. Ja hoor, ik mocht. Werd niet eens terug gebracht naar de tent, beetje apart. Wat ook apart was, was dat ik bij de tent kwam en dat er niemand was. Ik wilde zo graag mijn verhaal doen! De race was toch allang klaar?? Ach ja. Parc fermé en de prijs uitreiking. Nou, dan maar op mijn gemak omkleden, ik stonk een uur in de wind! Zoals bv een gerookte paling!
Toen kwam iedereen terug, en ik stond op het punt om een bakje koffie aan te pakken.. Gingen ze de esprit ophalen, Hakan had aan geboden die met hun kar te slepen. Oh! Want waar was de esprit dan? Ook in Parc Fermee. Dus in het oh zo handige karretje van PG gingen we de esprit ophalen, Ron ook mee, erg grappig weer. Eenmaal terug konden we de schade opnemen (de achterklep weer wat gebrand aan de binnenkant, verder valt het waarschijnlijk heel erg mee. De vlammen waren van de olie die lekte langs de turbo, en de enorme rookwolk die ik had achtergelaten was van de olie die door de uitlaat werd afgevoerd). Harold vroeg zich af waarom de auto niet naar de tent was gebracht. Ehm.. nou…ik lag in het medical centre? Ze hadden dus geen idee dat ik daar naar toe was gebracht.
Ron kwam trouwens binnen met de Mercedes, en ik hoorde meteen dat het uitlaatspruitstuk lekte. Hij vertelde dat de Mercedes ook aan het overlijden was, hij liep nu nog maar 170km/uur. Ohjee.,.. dit werd wel een heel gedenkwaardig weekend zo!
Nu hoefde er verder aan de Esprit niets te gebeuren, we hadden geen reserve turbo bij ons. En ook al was dat wel zo, Harold wilde eerst wat checks doen alvorens hij hem weer in orde maakte. Om zeker te zijn dat de motor geen schade had.
Dus dan eens een blik op de Mercedes werpen. Wat bleek? De turbo hing nog maar op 1 bout vast aan de uitlaat. Ach ja, vandaar de herrie. En het weinige vermogen! Het viel niet mee om erbij te komen, maar uiteindelijk kreeg Harold ‘m weer vast. Ondertussen was ik aan het rond vragen naar een kabeltje om de computer op het motor management systeem van de Mercedes aan te kunnen sluiten. En zo het toeren tal wat hoger gezet kan worden. De auto draaide slechts 6000 toeren, dat is wat weinig. Maar laat de aansluiting nu een redelijk ouderwetse zijn! Ik ben echt overal gaan vragen op de paddock bij de diverse race series. En uiteindelijk kwam ik bij een serie Alfa’s uit, en ja! Deze man had een correcte kabeltje. Ik helemaal blij terug.. Helaas, dat werkte niet direct. De aansluiting voor deze kabel zat op een erg onverwachte plek! Gelukkig wist Hakan hiervan, en in no time hadden ze de verbinding gemaakt, en het toerental wat hoger gezet.
En toen was er taart! Richard had taart meegenomen van de bakker, tjonge, want een punten. Maar goed dat ik niet de race auto meer in hoefde😊
Op zondag moesten we wéér als eerste, toch jammer. Je denkt op zo’n weekendje weg lekker te kunnen relaxen, maar daar komt weinig van met zulke tijden. Dus strakke planning, ontbijten en naar het circuit. Alwaar ik verder weinig hoefde te doen. Ron omkleden.. en naar de pre-grid. Op een natte baan, in de regen. Jammer.

Ik was voor de gelegenheid maar de tribune opgegaan, kon ik het veld mooi zien aankomen. Altijd een gave aanblik! Steekt wel even, dat ik op de tribune zit en de rest in de auto. Maarja. Dat is dan de prijs om met de Esprit te rijden, die toch altijd het ongeluk aantrekt. Laatste tijd gaat het beter, ze begint betrouwbaar te worden, maarja. Dit was weer pech.
De start. Veld kwam eraan..Ron startte vanaf de 30e plek, dus het duurde al even voor hij voorbij kwam. Maar.. ik dacht direct al te zien dat er iets niet goed was. Als in; hij was niet op zijn gemak. De volgende doorkomst bevestigde dat, hij reed al bijna achteraan. Ik vreesde dat de intermediates die op de Mercedes zaten niets deden. Toen ben ik maar naar de pits gegaan, kon ik in ieder geval nog een mooie foto maken als hij voorbij kwam. En ik wachten.. en wachten… Ik tuude door de pitlane om te zien waar de rest van ons gezelschap stond.. en hey! Daar zag ik een race overal die wel erg veel op die van Ron lijkt. Bleek dat hij naar binnen was gegaan. De auto had nu wél vermogen, op banden die niets deden, dus zodra je maar naar het gas keek brak die uit. En aangezien het niet onze auto is, leek het Ron beter om naar binnen te gaan.
En zo eindigde een waanzinnig gezellig weekend.

IK heb alles bij elkaar welgeteld 10 rondes gereden, Ron was niet heel enthousiast over de Mercedes. Is toch totaal anders dan de Sunbeam!
Helaas is de nieuwe Sunbeam voor het volgende weekend nog niet klaar, dus…. De Mercedes mag toch nog een keertje mee. De vooruitzichten zijn goed, alle dagen droog, wordt vervolgd!