Le Mans Story/Fetes de L'aco, Le Mans Circuit, 3-5 juli 2015

Als je je bezig houdt met een hobby waar je volledig afhankelijk bent van techniek weet je eigenlijk nooit wat je te wachten staat. En als de temperaturen dan ook nog extreem zijn… is het soms in het geval van autosport een ware afvalrace.
Extreme temperaturen zouden we gaan krijgen, toen we donderdag 2 juli naar Le Mans afreisden. Die dag zou de temperatuur al ruim boven de 30 graden uitkomen, maar ach. We zaten het grootste gedeelte van de dag in de auto met airco. Overigens, zonder aanhanger erachter; die werd door iemand anders voor ons meegenomen. Konden we eindelijk eens gewoon doorrijden.
De reis ging voorspoedig, en om een uur of 4 in de middag kwamen we aan op het circuit van Le Mans. Alwaar het al aardig druk was. Gelukkig was Ruben er al, en had hij een plekje voor onze tent vrij gehouden. En ach, wat is het dan allemaal weer vlot opgebouwd. Dus om een uur of 7 konden we al richting hotel; het idee van airco en een terras in de schaduw lonkte, bovendien konden we op het circuit toch niets meer doen.

De volgende dag hoefde ik pas om 17.00 uur te rijden; een vrije training. Echter, we moesten toch op tijd op het circuit zijn: voor de technische keuring, licentie controle en een briefing. En dat moest was allemaal over de dag verspreid. Dus tot 17.00 uur was het enkel rondhangen in de tent; temperaturen stegen tot boven de 35 graden, geen weer om uitgebreid rond te kijken, en achteraf bleek er ook niet veel te zien te zijn zoals in voorgaande jaren. De briefing werd ook nog eens om onduidelijke redenen geannuleerd, ik kan je zeggen, het werd een lange dag!
Om half 5 ging ik me dan maar eens omkleden. Erg laat, ja, maar het was inmiddels 37 graden, niet echt de temperatuur waar je al heel vroeg je brandwerend ondergoed en raceoverall aantrekt.
Een paar minuten voor tijd richting startopstelling, en ik kon vrij vlot de baan op. Even zien. Ohja, zo was het op Le Mans. Het circuit zat er nog in, hoewel ik nog wel wat bochten en chicanes door elkaar haalde. Ook weer even wennen aan de auto; het sper was aangepast, zou nu meer moeten sperren, en het leek alsof de auto nu meer tractie had. Goede ontwikkeling!
Na een paar rondjes kwam ik naar binnen, om de bandenspanning te laten checken. Jammer genoeg zag ik Harold niet, die bleek met Ruben zijn auto bezig te zijn. Dus ik kon weer onverrichter zaken de baan op. Nog een rondje.. en daarna weer naar binnen. Ach kijk, daar was Harold dan wel. Jammer dat ik nu totaal 4 rondjes verspeeld had met in-en uitrijden van de pits, en de training was al maar 20 minuten! Uiteindelijk slechts een ronde of 5 echt kunnen rijden, goed voor een tijd van 2.08, niet verkeerd voor een eerste sessie.
Na het afvlaggen naar de paddock gereden, alwaar ik ineens zag dat ik geen water temperatuur had! Zorgelijk, want iedere keer als ik stil stond rook ik ook al koelvloeistof! Snel de auto uitgezet, fan nog aan, auto uit en dan maar de auto duwen. Best zwaar, zo’n auto, vooral op 10”slicks! Gelukkig kwam na een poosje iemand helpen met duwen, en kon de auto terug te tent in.
Harold was nergens te bekennen; die was bij Guus aan het kijken, hoe die zijn eerste sessie een Alpine van Randall reed. Dus dan maar afkoelen in het zwembad van de buren. Heerlijk!

Toen Harold eenmaal terug was, verslag gedaan van de temperatuur van de auto. Computer uitgelezen; inlaat temperatuur was wat hoog, watertemperatuur was prima, ofwel, de (nog originele) sensor was overleden. Toen besloten maar zonder te rijden, en voor de volgende race dit maar eens vernieuwen, inclusief een nieuwe radiateur.
Dit was het dan ook meteen weer voor die dag; de volgende dag zou de kwalificatie gereden worden en de eerste race. Met nog altijd tropische vooruitzichten.

Omdat de briefing de dag ervoor gecanceled was, zou die op zaterdag plaats vinden, dus we moeten al weer om 10.00 uur op het circuit zijn. De kwalificatie zou om  15.00 uur zijn, de eerste race om 18.40. Bijzondere tijden weer, ofwel, weer een lange dag wachten in de hitte.
De briefing was opmerkelijk, gezien de regel die zij neerlegden wat betreft de rollende start: Bij groen licht start de race. Maar; men mag maar inhalen wanneer je voorbij de start/finish was.  Onbegrijpelijk dat deze regels bij de verschillende evenementen/circuits verschillend zijn!

Eindelijk. Tijd voor de kwalificatie. Vol goede moed de baan op.. En tjee, wat was het druk. Met de training waren er slechts 28 auto’s op de baan; dat was een (extra) betaalde training. Maar nu was het voltallige startveld aangetreden; 57 auto’s. En dan is het toch wel lastig om een snelle tijd te rijden, al zeker voor zo’n slow starter als ik! Uiteindelijk viel het zeker niet tegen, reed mooi constant rondes rond de 2.02, met als snelste tijd 2.01:53. Erg tevreden over, voor het eerst reed ik in de kwalificatie naar een startplek waar ik “thuis hoor”. Wel een klein zorgelijk puntje; de auto had in de laatste ronde even ingehouden. Harold dacht achteraf dat dit kwam door de weer verder gestegen inlaat temperatuur (nu 65 graden), en we besloten om voor race 1 de koplamp eruit te halen, om zo wat meer “frisse” lucht naar binnen te halen. Maar ja, met temperaturen boven de 30 graden en asfalt temperaturen boven de 50 graden blijft dat toch een “dingetje”.
Niettemin, uitstekende vooruitzichten voor race 1.
Ik had besloten niet al te vroeg naar de startopstelling te gaan; weliswaar had ik een nette tijd gereden, ik stond nog altijd op de 22e plek, geen reden voor haast. Ik zou dan alleen maar in de weg staan. Rustig aan gaan kleden.. hele rij auto’s voor onze tent, inmiddels kón ik al niet eens meer weg! Nouja, dan toch maar starten en hopen dat die andere lieden naar achteren zouden gaan. Maar.. de auto startte niet. Stress! Uiteindelijk wel starten maar lopen als een natte krant. Wat is dit dan toch? Nog nooit hebben we dergelijke problemen gehad. Harold dacht toen dat er bij de computer iets mis was gegaan met uitlezen, dus heeft hij de boel gereset. En voilà, de auto liep weer netjes. Snel richting start, kon me tussen de andere auto’s door wurmen, eventjes wachten, en we mochten.
Het tempo van de  opwarmronde sloeg werkelijk nergens op. Zó langzaam! Kon amper vaart maken om op te warmen. Gelukkig was de baan al opgewarmd! Achteraf bleek dat het veld al vertrokken was, maar dat er vanuit de pits nog steeds auto’s op de baan gelaten werden die te laat waren. Chaos!
Gelukkig maakte de safetycar in de voorlaatste bocht tempo, en op de startfinish had iedereen al volle vaart. Omdat ik tussen gelijkwaardige auto’s reed was er ook geen enkel probleem voordat we bij de start/finish waren wat betreft inhalen. Iedereen was aan het accelereren. Ik maakte echt een top start! Haalde direct 2 auto’s in. Schuin voor me aan brons kleurige kever.. Daar had ik dan net geen goed gevoel bij. Dus die liet ik gaan. Vervolgens de eerste bocht en de chicane in, zij aan zij met de Alfa van Marc Seesink. Ging allemaal erg netjes. En toen op het gas! Maar…de auto hield weer in. Ok. Eventjes rustig wachten.. trekt vast bij.. en weer GAS! Helaas. De Sunbeam ging alleen maar meer sputteren, en ik kon de auto parkeren. Wat een teleurstelling. Nog niet 1 ronde kunnen rijden.
Balen als een stekker.. De marshalls kwamen me bij de auto weghalen, kreeg een flesje water in mijn handen gedrukt, en dan maar wachten tot de race afgelopen was.
Toen nog even de auto geprobeerd te starten.. Maar nee. Niets. Dus afgesleept naar de paddock.

Harold is toen meteen (letterlijk en figuurlijk) erin gedoken.  De computer bracht weinig duidelijkheid. Dan maar eens kijken of er eigenlijk wel benzine word aangevoerd. Niet dus. Toen hebben we eerst nog getracht een pomp te vervangen met een gebruikt exemplaar die we mochten lenen (van meerdere mensen overigens, waarvoor dank!), maar die was ook al stuk. Dus toen de (opvoer)pomp er tussenuit gehaald, samen met de catchtank, en de auto volgetankt. Met een beetje geluk zou dat voldoende zijn.
Uiteindelijk was het al rond half 10 in de avond. Guus en zijn maatje Michael waren al naar het hotel (waar we zelf ook zaten), of ik mee wilde om te eten. Immers, onder soortgelijke omstandigheden had ik 4 jaar terug ook al eens een maaltijd overgeslagen, dat beviel niet al te best de dag erna. Dus ik moest echt eten. Maar om nu al weg te gaan terwijl Harold en Ron nog druk met de auto waren.. Nee. Dat kon ik niet maken. Dus om half 10 snel richting hotel, en Guus een berichtje gestuurd of hij al voor ons kon bestellen. Nee, dat kon niet, want het restaurant was al dicht! Mooie tijd, 21.30 uur! Toen naar het steakhouse gegaan, waar we erg goed hebben kunnen eten en waar het geen probleem was dat we zo laat aan kwamen.
De volgende dag nog een ontbijtje samen met Guus en Michael; Guus wilde niet de hele dag wachten om nog een keer te rijden, hij wilde liever gewoon zondag avond thuis zijn. Ofwel; hij ging rijden na het ontbijt, naar huis, en wij gingen weer terug naar het circuit. De laatste race zou om 15.45 uur plaatsvinden, we hadden weer vrijwel de hele dag om.. tja. Niets te doen eigenlijk. De temperaturen waren inmiddels wel gezakt, prettige 25 graden , dus het was wel beter uit te houden.
Ik zou die race achteraan starten en had er enorm veel zin in. Nog nooit gedaan, vanaf achteren, en was goed om mijn inhaalkunsten te oefenen. Ben daar niet zo’n held mee, dus.. wel in mijn achterhoofd; zal de auto nu weer stoppen?? Maar goed. Ik zou het wel meemaken.

Om 15.00 uur gaan omkleden, en om mijn gemak richting start. Met mij nog een stuk of 5 auto’s die uit waren gevallen, ik was de 3e van dit groepje. Zat wel al te denken.. hoe moet dat nou zo? Want helemaal achteraan rijden auto’s die veel langzamer zijn, en bij start/finish mag ik pas inhalen?!



Achteraf viel het mee. Enkel een zwarte mini die me een soort van in de weg reed, vervolgens kom ik mooi achter Hans van der Woude (die moest ook achteraan starten) aansluiten, en zo zij we samen naar voren gereden. Helaas is mijn camera na 10 minuten gestopt met filmen, want het zouden écht mooie beelden zijn geworden! Het ging allemaal zo goed! Geen momenten van twijfel, of zelfs angst (“ziet hij me wel?”) ; bij iedere bocht ging het inhalen super. Vaart zat er goed in, hoewel mijn laptimer het niet deed, dus had geen idee van rondetijden.
Vóór de race had ik bedacht.. als ik Jordan met zijn Supra weet te bereiken heb ik het goed gedaan, dan heb ik de helft van het veld gepakt. En nadat ik met werkelijk vliegende vaart een van de chicanes in ga om zo een rode Kever in te halen, zie ik hem! De Supra! Nu had ik het al erg naar mijn zin, had werkelijk lol, maar met Jordan… Ik kon hem vrij makkelijk inhalen, maar Jordan was “not amused”en haalde me tamelijk venijnig weer in, waardoor ik bij de chicane voor de Dunlop brug snel naar rechts moest duiken, het asfalt naast de baan op, anders had hij me van de baan geveegd. Oppassen dus…
We vervolgden de weg, en ik kom weer in de buurt. Lastige bocht, “La Chapelle”.. ik denk.. mijn wegligging is beter, ik rem hem uit en ga dan buitenom. Maar op het moment dat ik erg content met mezelf was dat ik dit ging proberen, ging Jordan van het gas af en voelde ik nattigheid. Nouja, figuurlijk dan. Of curbstones onder me, moet ik eigenlijk zeggen. IK had echt véél te laat geremd. Nou goed. Leuke poging, Ik vlieg onelegant de baan af en snel met een grijns op mijn gezicht weer terug de baan op… en kon ik de Supra alsnog inhalen!
Helaas was de auto wel al vroeg in de race weer gaan inhouden; halverwege op het circuit, en de voorlaatste bocht linksom voor de start/finish. Op dat laatste punt deed de Sunbeam het zo slecht dat ik totaal geen gas kon geven, tot bij de volgende bocht. Ik probeerde dat dan maar te compenseren door die bocht ervoor zo hard mogelijk in te gaan, zodat ik maar voldoende snelheid zou houden. Want na Jordan haalde ik, na mooie gevechten, nog 2 auto’s in, maar ik was inmiddels op de plek qua rondetijden en positie beland waar ik met de kwalificatie ook had moeten staan; nog altijd achter Hans, en daarvoor Marc met de Alfa.
Gelukkig werd het inhouden niet erger, en heb ik kunnen finishen.
Ik denk niet dat ik ooit zo’n gave race gereden heb! Van de 44e plek gestart, en 15e geeindigd, en een prachtige snelste rondetijd van 2.00:50. De glimlach is niet meer van mijn gezicht geweken, en zelfs nu, dagen na de race, voel ik weer die opwinding, over hoe goed het ging. Zal ik dan nu eindelijk die twijfels achter me gelaten hebben, wat betreft racen en inhalen? Ik hoop het!
Bij de prijsuitreiking kwam ik er ook achter dat ik eerste van mijn klasse (70’s) geworden was, nou, leek me een mooie beloning van deze prachtige race. En de trofee was dit jaar ook erg mooi en origineel; een miniatuur, gesigneerd door de (Zoon van) de tekenaar van de Michel Vaillant strips; Philippe Graton. Blij mee, en ook nog een herinnering gekregen van de mensen van de Salooncars met die we dit evenement reden.
We hadden voor de prijsuitreiking al het een en ander opgeruimd, nu was het een kwestie van alles in de bus laden, auto opladen (die werd weer door iemand anders meegenomen) en rijden. We zouden tot na Parijs rijden, en dan een hotel zoeken.
Harold vertelde toen op een gegeven moment dat we helemaal niet zo ver van de kust zaten.. Toen was het snel besloten; deze nacht zouden we niet ergens langs de snelweg slapen, maar in een charmant dorp in Normandië. Lekker gegeten met zicht op zee, daarna naar bed, en volgende dag het laatste stuk naar huis gereden.


Ok, het weekend was niet vlekkeloos wat de techniek betrof, maar het was werkelijk een topweekend. Auto deed het, wanneer hij het deed, echt top, alles viel op zijn plaats.
Ben weer erg blij met Harold zijn inspanningen om de auto beter te maken, de aanpassingen die hij aan het sper had voorgesteld leken zeer goed te zijn uitgevallen (meer sper, auto heeft nu veel meer tractie, accelereert makkelijker weg). Wel moeten er 2 nieuwe benzine pompen op, en de radiateur gaan we ook vervangen; die is inmiddels ook antiek.
Wellicht gaan we tussen nu en het volgende evement (Brittisch race weekend) nog een keer ergens rijden, hoewel ik nog niet weer waar, in augustus en september is het rustig. Bovendien, deelname aan Zandvoort is niet helemaal zeker; vorige keer hebben we meer achter de safety car gereden ivm geluid dan kunnen rijden. Als hier weer een risico op is zullen we niet deelnemen.

 


Uiteraard gaat mijn dank ook nog naar de heren fotografen, te weten Joost Rijkhoek en Retro Racing Magazine, en natuurlijk Ruben en Jan voor de gezelligheid.