Historic Tour, Circuit Nevers Magny-Cours, 24-27 maart 2022 2021

Verslag Magny-Cours 2022

Laat ik beginnen met schrijven over het feit dat ik eigenlijk niet zeker wist of ik wel weer de race verslagen ging schrijven. Ik bedoel.. er gaat aardig wat tijd in zitten alles bij elkaar. En dan denk ik; wordt het überhaupt gelezen? Maar goed. De Lotus Club heeft me in ieder geval voor nu een zetje weer de goede richting gegeven, er werd simpelweg gesteld dat ze het verslag tegemoet zagen. Ok!
Frankrijk wordt het dus! Een ongebruikelijke opening van het seizoen; een nieuw circuit, maar ook zeer vroeg. 24 maart stonden we al de spullen in-en op te laden. Helaas nog geen 2 Sunbeams, mijn nieuwe auto was nog niet klaar. Dus onverwacht toch nog een keer met de Esprit! En eigenlijk vond ik dat wel erg leuk. Op Assen ging het goed, eind vorig jaar, maar heb daar niet echt op droog kunnen rijden. En de weersverwachting voor Magny-Cours was buitengewoon! Zo goed dat we niet eens de moeite hebben genomen om de regenbanden mee te nemen. Scheelt weer ruimte in de immer volle bus.

We reden die dag niet in 1 keer door; ik had een charmant landhuis/B&B gevonden met slechts 3 kamers, waar de vrouw des huizes voor ons ging koken. Halverwege de route, net voor Parijs.
Die locatie voldeed precies aan mijn verwachtingen! Een lieve dame heette ons welkom, we konden direct nog buiten van het laatste zonnetje van een glas wijn genieten, en daarna aanschuiven.
Daarna het eten; ook dit stelde niet teleur. Wel erg veel, en zo gingen we alle 4 volgegeten vroeg naar bed; De volgende dan om 7 uur ontbijten en zo snel mogelijk weer op pad.
ZO werden we de volgende dag uitgezwaaid door de eigenaresse om de weg weer te vervolgen. De doortocht door Parijs viel best wel mee, en zo’n 5 uur later kwamen we aan op het circuit. Helaas waren er niet al te veel deelnemers, ik dacht zo tegen de 30 aan, en niet iedereen was er al. Ofwel, ruimte genoeg om de auto’s ter plekke af te laden en de tent op de bouwen. Daarna naar het hotel. Dan lag in Nevers; verassend oude stad, met stadsmuren en een bovenstad. We vonden daar een prima tentje, en omdat het nog altijd lekker was buiten hebben we zelfs op het terras kunnen eten. Hoe vaak komt dat voor, in Maart?
Helaas waren de tijden dat weekend niet zo handig. Kwalificatie en races op zaterdag en zondag, beide dagen als eerste of tweede, en dan pas weer vrij laat de volgende race. We moesten het er maar mee doen. En als ik terug kijk; heb me eigenlijk geen moment verveeld. Tuurlijk, dat laatste uur wachten duurt lang, maar op de een of andere manier leek de sfeer nóg leuker dan anders, en vloog de tijd.

de kwalificatie begon helaas met pech voor Ron; hoewel de auto de dag ervoor gewoon startte, leek nu de accu overleden. En dat was niet meer regelen, een half uur voor de pre-grid. Zodoende kon Ron niet de kwalificatie rijden; iets wat s ’middags nog een staartje zou krijgen.
Ik kon wel. Ik was echt heel benieuwd; ik kon, met dank aan onze race-seat en het bestuderen van het plaatje, de layout van het circuit uit mijn hoofd. Maar in hoeverre benaderde de game de realiteit? Zal ik je wat vertellen!? Het benaderde het zeer accuraat! Tuurlijk, je voelt niet de krachten in de auto als je heuvelafwaarts vol in de ankers moet. En nee, je merkt het ook niet als de auto (bijna) loskomt aan 1 kant omdat je over de curbs in de chicane bij start-finish komt. Maar ja, het kwam zeer dicht bij de werkelijkheid. Zelfs de herkenningspunten uit de game waren er ook in het echt. En zo gebeurde het dat ik na 1 ronde rustig aan doen, druk, koude baan, koude banden, direct de tweede ronde aan de bak kon!
De Esprit reed fantastisch! Remmen, de motor, wegligging, alles was goed! Had echt het gevoel dat ik als de brandweer ging. Nu ging het natuurlijk prima, maar toch, toen ik de uitslag van de kwalificatie zag was ik toch een tikje teleurgesteld. Tijd 2:06.1, goed voor een twaalfde tijd. Ofwel! S ’middags aan de bak!
Hoewel ik dat weekend de tijden van de sessies niet ideaal vond, hadden we nu wel ruim de tijd om een andere accu voor de Sunbeam te vinden. Er was een poging gedaan ‘m op te laden, maar dat lukte niet. Dan maar rondvragen. Gelukkig brachten de overburen een oplossing! In de eerste instantie mochten we de reguliere accu van Roel Smits gebruiken, zijn auto was helaas stuk. Maar toen ineens kwam Roy Cuppen vertellen dat hij nog een gloed nieuwe mee had. Een race accu. En laat die nu precies passen! Dus die voor de zekerheid ook aan de lader, en een poosje later startte de Sunbeam weer als een nieuwe! Opgelost. Nu lekker broodje hamburger maken, en relaxen tot de eerste race, om 17.00 uur. Ik zie nu dat de race camera 18.00 uur zegt, maar normaliter rijden we enkel in zomertijd. En die zou pas die nacht in gaan.

De eerste race. Ron moest achteraan starten, immers, hij had niet gekwalificeerd. Ik stond nu op de 11e plek, er was iemand tussenuit gevallen. En tja. Of ik nu niet had opgelet met de briefing, of dat ik het gewoon verkeerd begrepen had (de briefing was iets rommelig, gegeven in Frans, met een presentatie in het Engels, maar hier en daar stonden er zaken verkeerd op de PowerPoint. Of zeiden ze zelf weer dingen die niet klopten). Maar ik werd lichtelijk verrast door de start. Ik was er van overtuigd dat we eerst naar de startgrid moesten, en dan de opwarmronde. kennelijk  werd met startgrid de pregrid bedoeld. Dus pas toen Erik met zijn paarse Porsche ineens zeer fanatiek van kiet ging, hij stond naast me opgesteld, viel het kwartje. Afijn, gelukkig rijd ik in een raket op wielen, dus kon Erik vlot verschalken, en zo nog een paar auto’s. Twee auto’s voor me vielen uit door voor mijn neus de spinnen of van de baan te schieten, daarna reed ik de race in the middle of no where. Maar prima! Zo had ik de gelegenheid weer wat dingen te proberen, te verbeteren.
Na een paar rondes zag ik ineens een zwarte vlag uit. Nummer 4. Oeps. Dat was Of Ron, of ik. Ehm… welk nummer had ik nu. Zou niet de eerste keer zijn dat ik naar binnen ga terwijl dat niet nodig is , destijds omdat ik zonder bril reed en het niet goed kon zien. Nee. Ron heeft 4, ik 3. Zwarte vlag?? Kon me niet voorstellen dat hij iets dergelijks uitgespookt zou hebben om zwarte vlag te krijgen! Vreemd. Achteraf bleek dat de organisatie de dispensatie om de starten zonder kwalificeren niet goed had verwerkt, en hij dus illegaal gestart was. Met nog 3 anderen. Slordig!!
Uiteindelijk had ik die race een snelste rondetijd van 2:03,5 gereden, en P7 gefinisht. Prima!
Inmiddels was het al weer laat zat, dus snel naar het hotel, en daarna het oude stadje in. Eens kijken of we wat konden eten. Dat konden we, en we hebben zelfs buiten gezeten. Toch opmerkelijk, eind Maart!
De dag erop moesten we vroeg op; de wekker ging om 6.15 uur; De race begon om half 9. En daarvoor nog ontbijten, de hond uitlaten, naar het hotel rijden, omkleden.. Vroeg!

Op de pre grid was het lang wachten. Normaal gesproken begint de race echt op het gestelde tijdstip. Hier ging je op die tijd pas de baan op. Maar goed. Weer vanaf de linkerkant, wat mij betreft niet de beste start positie. Maar we moesten het er weer mee doen. Ron zou wéér van achteraan starten.
Dit keer vergistte ik me niet met de start. De hoek om… Rood. .. rood.. ja, dat spelletje ken ik inmiddels wel, van de wedstrijdleiding. Dat licht laten ze soms zo lang op rood staan.. dus na de chicane had ik heel behoedzaam gas gegeven, terwijl anderen weer van het gas af moesten of zelfs moesten remmen. En toen het groen wél ging branden, zat ik precies “in” het juiste moment! Gaan! Maar, wel voorzichtig. Koude baan, en banden die ook niet echt op bedrijfstemperatuur waren…
Al na 3 bochten heb ik er drie ingehaald. Randall voor me. Dat kost iets meer tijd.. Een halve baan verder. Jeroen met zijn Porsche, vlak voor de eerste doorkomst.. en ineens heb ik Urs Steffen met de Spitfire voor me. Ofwel, met de eerste doorkomst rijd ik al op de 3e plek en zet een rondetijd neer van 2:03! En de baan was echt koud, en de banden waren nog niet lekker op temperatuur! Ik zat mezelf echt te verbazen.. Wat is er met me aan de hand. Normaal ben ik toch voorzichtig en zo. Nu, als ik de beelden terug kijk, was ik dat nog steeds. Goede lijnen, “cleane” inhaal acties. Maar het voelde alsof ik werkelijk als een bezetene de baan rond ging!
Terug naar de race. Urs. Er achteraan. Wist eigenlijk niet of ik qua vermogen sneller was, maar dat moest haast wel, omdat Ron destijds op Spa ook sneller was. Maar.. Remmen doet hij erg vroeg. Zo zat ik al 1 keer bijna bovenop hem, omdat ik daar niet op rekende. Opletten Anita. Door.. Weer het lange rechte stuk op. Ik rijd een stuk achter hem, en na die bocht die zo haaks om gaat heb ik een beter exit, kom ernaast, en bij de volgende chicane zit ik ervoor. Op dat moment reed ik gewoon op de tweede plek! Hoe cool is dat! Weer verder. Volgende ronde. Nu wordt het iets minder clean. Het lange rechte stuk weer op. Ik check mijn binnenspiegel voor het aanremmen haaksom waar Urs is. Die zie ik in mijn binnenspiegel heel hard aankomen. Té hard; immers, hij remt ook eerder. Dus… dit kon wel eens een staartje krijgen. IK kijk snel weer voor me, denk.. ik merk het wel. En ja hoor, ik stuur de bocht in, en BAF. Urs raakt me net voor mijn rechter achterwiel. SHIT denk ik. De auto dreigt volledig dwars te gaan, maar ik kan de Esprit net opvangen.
Zal ik schade hebben? Auto voelt goed aan. Zie geen rook van het wiel af komen, dus er zal wel niets tegen het wiel aankomen. Zal ik naar binnen gaan? Maar dan raak ik mijn plek kwijt. En ach, dacht ik ook nog (ja.. veel gedachtes..), gelukkig is het toch de kant waar de deur ook opnieuw gespoten moet worden. Focus Anita! Meteen vergis ik me in een bocht, denk dat er een chicane komt, maar moest haaks om. Oeps. Dan is de snelheid wat te hoog! Ik herpak mezelf.. En rijd door.
Jeroen rijdt nog altijd achter me, die houd ik steeds goed in de gaten. Hij beheerst “de auto laten rollen” tot in de perfectie, en kan zodoende hier en daar weer bij me in de buurt komen, 1 keer zijn auto zelfs naast me zetten. Grappig, snel weer weg accelereren!
  In de laatste ronde wordt ik buitenom ingehaald door een oranje BMW. Die auto was in de kwalificatie heel snel. IK dacht.. Hij lapt me. Maarja. Zodra ik accelereer wil ik hem weer inhalen, hij houd hij me eerst links af, ik naar rechts, blokt me dan daar maar remt ook nog eens terwijl ik vol aan het accelereren ben. Geen charmante actie! Maar wat ik me realiseerde, was dat dit om een podium plek ging. Ik was intussen wel door Roger met zijn kanon ingehaald, reed dus op een derde plek. Ik had geen idee. Misschien had ik anders die laatste ronde toch agressiever gereden. Later kwam hij nog naar me toe, zich te verontschuldigen dat hij me blokte… Kennelijk had hij toch ook in de gaten dat het blokken, van lijn wisselen en wéér afhouden geen schoonheidsprijs verdient. Ach ja. Dan maar een 4e plek. Ook dik tevreden mee! Snelste rondetijd volgens mijn camera 2:00.9, maar volgens het circuit 2:01.0. Goed!
Ron was ook snel. Nee, Ron was nóg sneller! Die wist er twee keer een ronde uit te persen van 2:00.1! Erg knap. En naar de 9e plaats gereden, vanaf achteren.

De  laatste race was pas om 15.20 uur; als je dan net de eerste race van die dag hebt gereden, is het toch wel een lange wacht. In de middag langzaam begonnen met al wat dingen op de ruimen, zodat na de race we niet al te laat aan de terug hoefden te beginnen. Die we overigens ook weer met een overnachting zouden doen.
Rond half 3 begon ik een beetje in de kakken… Begon me serieus af te vragen of het wel wat ging worden, die laatste race. Voorheen werd dat meestal niet veel, maar sinds ik met gehoorbescherming rijdt gaat dat beter. Maar het was een erg kort nachtje, 6 uur eruit en de zomertijd was ook net ingegaan. Ofwel, het was in de “oude”tijd pas 5 uur. Dat is toch best wel vroeg!
Nu had ik de dag ervoor een peptalk gehad van Ed van Heusen, wiens auto helaas kapot was. Dat ik de auto heb om écht snel te zijn, maar ook de skills. En dat ik niet op alle suggesties, tips “ja maar” moet zeggen, maar het gewoon moet doen. Ja, dat is inderdaad wel een dingetje. Ik bedoel, een voorbeeld; Anita, je moet later en zeker minder hard/lang remmen in de bocht na de start/finish. Ik: “ja maar, als ik op de 4e plek rijd, ga ik toch niet spannende dingen proberen om vervolgens van de baan te schieten en mijn plaats kwijt te raken?
En tuurlijk is het zo. Maar tegelijkertijd ben ik me gaan afvragen of ik niet stiekem een beetje excuses verzin. Om het niet te doen. Denk dat de waarheid een beetje in het midden ligt. Bovendien hebben we bijna nooit ter plekke gelegenheid om te testen. Dát is het uitgelezen moment om dingen te proberen. Ach ja. Het is hoe het is.  De laatste race!
Ik startte nu vanaf een voor mij toch indrukwekkende 4e plaats. Rij twee. Wow! Voor me Patrick Andriessen met zijn Renault Alpine Turbo. Snelle auto, maar een nog veel snellere coureur. Naast me de eerder genoemde oranje BMW, en schuin voor me Roger met de Pontiac. En dat was het! De rest stond achter me. Gaaf!
Opwarmronde… echt alles eruit gehaald om de banden op te warmen, tot zeer kort voor de start. De chicane.. nu zat ik rechts, voor mijn gevoel een iets makkelijkere positie.. en groen! Weg! De BMW laat ik direct achter me, ik houd voor de zekerheid een krappe lijn aan zodat hij niet bij insturen van de bocht erlangs kan. Daarna juist wat wijder, om dezelfde reden. Maar ik heb de BMW nooit meer gezien. Dan kan ik aardig aanhaken bij Patrick. Ik loop zelfs op hem in op het rechte stuk. Tja. En dan?? Roger heeft moeite met zijn banden, dus hier en daar blokkerende wielen en halverwege, bij de lastige doordraaier schiet hij van de baan. Bijna kan ik mijn auto naast die van hem zetten.. Maar zie van die actie af. Als hij zo gas geeft ben ik nergens, wilde het niet al te spannend maken.
Achter me zit een grote groep die allemaal ongeveer even snelle tijden rijden. Randall en Jeroen voorop, stuivertje wisselend voor de 4e plaats (uiteindelijk was Jeroen dat), daar achter Ruud Poels, de Oranje BMW, en Ron had ook daar aangesloten. Schijnt een mooi gevecht geweest te zijn, ik vond het prima om ze vooral in mijn spiegels te zien. 1 keer kwamen Randall en Jeroen iets te dichtbij naar mijn zin, maar kon ik dankzij achterblijvers (de eerste niet, die zag me niet aankomen en ging doodleuk voor me rijden op het lange rechte stuk), maar de tweede kwam precies goed uit. Daarna wat breed de lijn… Sorry jongens, was even nodig. Dat podium hoe ik graag voor mezelf! Want.. ik had werkelijk nooit verwacht nog eens op het podium te kunnen staan! Moest de esprit het wel vol houden. De boordcomputer was weer in de war (race 1 ook al, had ik alleen maar “55555”in alle velden staan); dit keer weer vreemde waardes. De baktemperatuur werd niet meer doorgegeven terwijl die wederom te hoog moest zijn. Ook een geel lampje bleef branden… Kan je vertellen, ik heb wat gemopperd toen er wéér geen finish vlag kwam! Maar eindelijk! Daar was hij!
YES P 3 overall!
Blij!
En het werd zelfs ene dubbel podium, de laatste race kregen de eighties ook een podium ceremonie, en ik was 2e in mijn klasse. Wat een race! Met een glimlach die niet meer van mijn gezicht week weer naar de tent gegaan.. Wat nagepraat met Ron, omkleden en opruimen!
We hadden een hotel nét voorbij Parijs, zodat we de volgende dag niet meer in de drukte terecht kwamen. Maar alles bij elkaar ben je toch een tijd onderweg, pas rond 15.00 uur in Culemborg, daar moesten de auto’s gelost worden, immers, de aanhanger moest ook geretourneerd worden.
Zo kwam er een einde aan een geweldig, zonovergoten weekend! Een mooiere start van het seizoen kon ik me niet wensen. Jammer dat Ron veel pech had, hopelijk was dat alle pech van heel 2022!
En nu?
Nog een paar weekjes geduld, mooi de tijd om mijn nieuwe Sunbeam Lotus af te maken, en dan gaan we naar Hockenheim! Het eerste weekend van Mei. Leuk! Misschien tot dan!