Spa Summer Classic, 25-27 juni 2021

Hoewel onze race pauze korter was dan de meeste mensen (immers, wij hadden in September nog bij de Histocup gereden) voelde het toch als een eeuwigheid. Maar dan eindelijk werden alle Covid-19 maatregelen wat meer versoepeld en mochten sport evenementen – welliswaar zonder publiek- weer plaats vinden.
“Gewapend”met 2 bussen en 2 trailers, met de Sunbeam en de Esprit gingen we op ons gemak op donderdag richting Spa. Anders dan anders. Normaliter mag je op donderdag gewoon de paddock op, helaas dit keer niet. Covid-19 protocol.
Dus eerst naar het huisje wat ik gehuurd had, daarna een hapje eten, en dan richting het circuit. Niets mis mee, zo’n rustige start! Eenmaal op de paddock voelde – in ieder geval die eerste avond – alles als normaal. Geen gezeur over mondkapjes, afstand enzovoort. Bijna normaal!
De dag erna konden we wederom rustig aan doen; de eerste sessie, de kwalificatie, zou pas om 18.55uur plaats vinden. Zo konden we zo waar uitslapen! En op het gemak ontbijten met Harold, Bjorn, Nicole en de kinderen. Ergens in de ochtend dan toch maar naar het circuit. Waar, met uitzondering van een technische keuring, weinig te doen was. Lang wachten was het!
Maar zelfs aan dat lange wachten komt een eind, en konden we ons dan toch omkleden, en in de auto stappen.
Voor mij was het de eerste keer in de Lotus Esprit op Spa. Nu vind ik spa echt een top circuit, dat helpt, met een voor mij een stukje lastigere auto dan de Sunbeam.
Eenmaal op de baan was het duidelijk dat ik hier niet even een snelle ronde ging neerzetten. Was zo langzaam! Terwijl ik dat bedacht, hoorde ik mijn remmen piepen. Ohja. Remmen. Iets wat ik, na de crash op Zandvoort, niet goed meer durfde met deze auto. Een plan…. Ik ga me niet meer druk lopen maken over dat ik langzaam ben, mezelf dan ga voorhouden dat ik compleet incapabel ben. Tja, zo kunnen mijn gedachten dan gaan. Nee. We gaan plezier hebben, én nu mezelf een taak geven wat ik kan volbrengen. REMMEN. Niet zozeer het late remmen, maar ik dacht dat ik al een aardige stap maak als ik de remmen op temperatuur houd. Immers, dan rem ik misschien niet laat genoeg maar ik gebruik ze wel. En dat spontaan bedachte plan werkte goed! Jammer was het wel dan, met 2 keer rood én een keertje binnen komen voor de bandenspanning, ik in totaal maar 3 getimede rondes gereden had. Ohja. En ik was na de 2e keer rood terug naar de tent gegaan. Ik bedoel… Iedereen reed de baan weer op terwijl het licht rood/nog wat knipperde. Snapte er niets van! Misschien toch een beetje roestig na anderhalf jaar heel weinig racen! Eenmaal terug in de tent hoorde ik op een gegeven moment weer race geluiden…Ach. Ze waren toch gestart. Via de andere pitlane waren ze de baan op geloodst. Waarom? Geen idee. Maar zodoende kwam ik slechts aan 3 ronden. En wat voor ronden!? Ik reed 3.09. En toch was ik hartstikke blij ermee! Ik had mijn zelf opgelegde taak goed uitgevoerd, én me niet mentaal de put in gesproken. Top toch!
Ron die reed de sterren van de hemel. Maanden geleden vond hij Spa nog een rot circuit, te lang, te lastig.. Tot we een race seat kochten voor thuis en hij kon oefenen. En hoe! Ook in simracen is hij goed😊 . En al die inspanningen betaalden zich uit; gelijk de eerste sessie reed hij 2.59min!
Daarna snel omkleden en naar het Italiaanse restaurant waar de dag ervoor ook hadden gegeten. Gezellig!
Zaterdag ochtend was wederom een rustige ochtend. Ontbeten, met het hondje gewandeld (in een weiland waar achteraf enorm veel water in stond.. Met Muffin onder de koeienpoep en bij mij de drek overal op mijn spijkerbroek), Muffin gedoucht, weer omgekleed, en toen maar weer naar het Circuit. Harold wilde nog wat checks doen bij de auto.
Die dag was de eerste race om 16.55 uur, wederom laat.
Gelukkig was het prachtig weer, zou ook het hele weekend zo blijven. Zeker dan geen straf, om wat over het circuit te wandelen, bij anderen te kijken, die uren waren zo voorbij. En dan is het weer zover. De eerste race bij de YTCC in veel te lange tijd.
Omdat het gros van de rijders sinds Oktober 2019 niet meer gereden hadden, was er een nieuwe regel ingesteld: Rollende start, maar daarna direct geel, pas inhalen na La Source. Op zich een prima idee. Maar hoe dat in de praktijk ging uitpakken..
Nou… we weten het nu. Rommelig! Niet noodzakelijk door die regel, maar alles leek fout te gaan., Een rijder kwam veel te laat de baan op en die ging kennelijk tijdens de tweede opwarmronde (de leiding vond de formatie niet netjes genoeg denk ik) het gehele veld door. Gevolgd door vele anderen. Ja, ook door mij. Niet zozeer door die ene auto (die heb ik niet gezien)maar.. geen idee. Roestig was het toch? Ik zag een rood bord knipperen na de start. Maar het leek niet echt tot me door te dringen. Ging zo van… Startlijn… nee, we mogen nog niet inhalen.. Ohja, rode vlag.. niet inhalen… dat het geel had moeten zijn kwam niet in me op. Affijn. Na La Source gaf ik gas. Maar niet iedereen! Paar auto’s ingehaald.. meesten bleven zo langzaam rijden. BOINK een Deense Escort MK1 komt tegen mijn auto aan. Wat is dat nou weer?? En dan die langzame auto’s. Tjee, wat een getrut. Nog een paar auto’s ingehaald. Inmiddels zat ik achter Ron. Die zo’n 10 plekken naar voren stond😉. Kennelijk zag ik op dat moment ergens een vlag die me er van overtuigde dat het echt niet klopte wat ik deed. In een poging Om penalty’s te voorkomen ben ik toen middenop gaan rijden, gas los.. En werd ik nog door de meesten weer ingehaald.
En zo begon dan uiteindelijk de echte start. Er waren nog zat auto’s die toch gingen inhalen, en ik dacht me maar nu aan de regels te houden. En bleef min of meer naast degene die naast me hoorde te rijden., Gelukkig is de Esprit snel in acceleratie, dus was ik snel genoeg weer bij de rest. De race daarna was prima. Ik heb lekker gereden, nog een paar auto’s ingehaald maar daarna kwam ik een beetje in niemandsland te rijden. Bovendien was de race een stuk korter na al die chaos en die extra warming up, voor ik het wist werd ik al afgevlagd. Dit keer 7 seconden sneller gereden dan de kwalificatie. 3.02min. , hoera, we hebben een goed stijgende lijn te pakken!
Ron.. ik denk dat ik bijna heel dit verslag in herhaling ga vallen over hoe hij reed. Saai toch! Grapje! Ron was aan het laagvliegen, reed een snelste rondetijd van 2,54:49min, gestart op de 24e plek, 11e gefinisht. Ikzelf was op P32 gestart en P16 geëindigd. Blijblijblij!

Die dag had Nicole al boodschappen gedaan (kinderen waren, zo hoorden we de avond voor vertrek, niet toegestaan op het circuit. Dus Bjorn en Nicole wisselden elkaar een beetje af, om zo nog wayt mee te krijgen voor het racen), we zouden die avond gaan BBQen. Heerlijk op het terras van ons huis. Genieten! Gezelligheid, lekker eten, mooi weer.. wat kan een mens zich nog meer wensen?!

Die dag erop was er geen sprake meer van uitslapen. 2 races die dag, de ene om 9.00 uur, als eerste, de tweede om 14.05 uur. Dan ineens toch wel kort op elkaar.
Dat werd dan snel ontbijten, proberen al voldoende vocht tot je te nemen, naar het circuit en gelijk aldaar omkleden. Immers, 8.30 uur opstellen.
Moet zeggen het was jammer dat je met het rijden naar de pregrid over een paddock moest rijden waar het afvalt over een lange strook weg was, in plaats daarvan grind, maar de organisatie was prima. Iedereen werd op tijd neergezet, tijdig een seintje om in de auto te gaan zitten, enzovoort. Alleen bij de pregrid is het erg lastig in de Esprit om te zien hoeveel minuten het nog duurt. De auto is zo laag, dat de auto voor je altijd het zicht beneemt.
De opwarmronde.. dit keer beter in formatie dan race 1, nu mochten we dus gelijk gaan. Niet inhalen vóór La Source, daarna gaan. En hoe! Was Ron wat behouden met de start, ik had een goede positie en zat voor eau rouge al achter Ron. Eenmaal boven is het, met het acceleratie vermogen van de esprit een koud kunstje om er voorbij te gaan. Zo pakte ik in ronde 1 al 6 auto’s, en voor mij verbazingwekkend, reed in ronde 1 mijn snelste rondetijd van 1258:8. Maar hou dat dan maar vol. Zeker als je in niemandsland rijdt. Wat wel fijn was dat ik een aardige voorsprong had, dus Ron en een andere Porsche zouden niet zomaar in mijn nek hijgen. Of toch wel… Jawel. Want er volgde weer een safetycar situatie. Eentje die voor mij gevoel eindeloos duurde. In het begin was ik nog steeds bezig mijn banden op te warmen, maar op het laatst, er stond nog een auto in het grind, ik dacht.. duurt vast nog een rondje. Maar nee. Ik mis de witte vlag die aangaf dat er een langzaam voertuig is (ofwel; lichten safetycar uit) en de groene vlag komt vervolgens als een verassing. Ik reed net voor herstartlijn, en eenmaal daar wordt ik direct door de oranje Porsche ingehaald.  Niet lang daarna had ik Ron in mijn kielzog. Enorm de heuen😉 . even stond ik nog in dubio.. Hij was vele sneller dan ik. Aan de andere kant, ik had hem ingehaald, het is een race, moet ik hem er dan voorbij laten?? Toch maar niet. Stom idee…
Eenmaal bij… Nu moet ik even het kaartje van het circuit erbij halen, ben erg slecht in die bochtnamen. Bij Rivage zat Ron heel dicht op me. Die bocht vind ik echt héél lastig, stuur ‘m weer net iets te laat in, te vroeg op het gas, onbalans.. Snel naar de volgende bocht (snelsnelronzitachterme) ik stuur die vervolgens echt veel te vroeg in én ga ook nog eens te vroeg op het gas. Dat zijn iets meer fouten dan de Esprit je vergeeft. En ze lanceert me in een keer richting vangrail. Oeps! Gelukkig kan ik de auto wel net opvangen, en staat de auto weer snel de goede kant op. Maarja. Weg momentum, en vooral, weg Ron. Want als hij al in race 1 vloog, weet ik niet hoe ik zijn tempo in race 2 moet noemen. Met een snelste rondetijd van 2.52:1 echt snel. En dat was niet een verdwaalde ronde. Oké, jammer dat ik helemaal zoek gereden wordt, maar wel erg trots op hem!
Ron finisht deze race weer op plek 11, ik verlies een plek, P17.

Dan de laatste race, om 14.00 uur, komt ineens relatief snel. In tussen nog wat eten, dat vind ik echt lastig, maar wel beter denk ik. En weer hetzelfde riedeltje. Omkleden, opstellen, naar de pre-grid.
Het weer was nog altijd goed. Bijzonder, alle dagen was op zondag regen voorspeld.
Opwarmronde weer oké, formatie netjes, en we mochten weer. Maar… bij mij wilt het voor geen meter. Ik vecht tegen de auto, of beter gezegd, tegen me zelf. Verval in mijn oude, “foute” ritme van gas los, remmen, rem los.. nog even wachten.. en dan pas insturen. Dan stuurt de esprit niet. Maar op dat moment dringt het niet tot me door. Alleen dat ik aan het vechten ben. Na een paar rondjes gooi ik de handdoek in de ring. Het is hobby, en straks schrijf ik de auto af door een foutje! Dus naar binnen. Vienne een appje gestuurd, dat ik oké ben, en gestopt ben. Ik ga me om kleden, en zie dat Vienne me probeerde te bellen. En voor dat ik de kans krijg haar terug te bellen komt Patrick naar me toe, dat Ron op zijn dak is terecht gekomen, maar verder oké is. Wat?? Ik het nog zo tegen hem gezegd; op de race sim kreeg hij het steeds voor elkaar om de auto op zijn dak te krijgen. Dat hij echt te wild reed, dat hij dat met de Sunbeam toch niet moest doen.. Dus wel. Niet omdat hij te wild was, meer gewoon hard reed, en een klein foutje maakte. En dan gaat alles ineens heel snel en lig je op je dak. De auto is vervolgens nog met 130km/uur (lang leve de data logger) doorgegleden, tot aan de rand van de grindbak of er zelfs in. Helaas hebben we geen beelden van buitenaf, alleen maar vanuit de auto (zie ook youtube).
Ron zijn race ging wel weer super, voordat dit akkefietje gebeurde. Hij was al bijna Urs Steffen voorbij, en de Porsche van Jeroen en een andere Porsche had hij ook al in het zicht. Een 6e plek, misschien wel 5e was niet onrealistisch!

Dat was dus het race weekend op Spa. Het was een topweekend, met veel gezelligheid, vooral de eerste 2 dagen voelden bijna normaal wat Corona betreft (daarna werden we gewaarschuwd overdag overal een mondkapje te dragen, anders werd je van het circuit verwijderd), en natuurlijk het weer wat mee zat. Jammer dat de Sunbeam “plat” was.

Achteraf gingen we ons bedenken wat te doen nu. Ons plan om de laatste 2 races van het seizoen met 2 Sunbeams te rijden viel nu in het water. Maar wat is wijsheid? De Sunbeam oplappen, maar dan zou de wit-gouden zeker niet op tijd af zijn. En dat oplappen.. we zijn nog even terug geweest, een weekend later, maar de schade is aanzienlijk. Tuurlijk, te repareren, maar geen quick fix. Ofwel, dat gaat ’t ‘m niet meer worden, dit seizoen. En volgend seizoen waarschijnlijk ook niet. Conclusie; ik blijf met de esprit rijden, en Harold gaat zijn best doen om Sunbeam nr 2 gereed te hebben voor Charade!